Η Ελισσάβετ Καρατζόλη κινείται παράλληλα σε δύο τροχιές. Η μία της διδασκαλίας τραγουδιού και η άλλη της διάδοσής του. Μια εξαιρετική φωνή που αξίζει να ψάξει κανείς για να την ακούσει ζωντανά. Οι μαθητές της την αγαπούν όσο εκείνη τη μουσική. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος τον οποίο παρουσίασε ζωντανά με εμφανίσεις της στο Σταυρό του Νότου club. Περιέχει τραγούδια σε μουσικές του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη και στίχους του ποιητή συγγραφέα και στιχουργού Μάνου Ελευθερίου, του ποιητή, δημοσιογράφου και φιλόλογου Σπύρου Αραβανή και του Χρήστου Α. Μιχαήλ. Για τους δύο τελευταίους είναι η πρώτη τους δισκογραφική εμφάνιση. Ο δίσκος κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος και μας δίνει την αφορμή για την παρακάτω κουβέντα.

Υπάρχει κάποια βασική ιδέα πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο νέος σας δίσκος;
Να παρουσιάζεται η άποψη και η οποία μουσική πρόταση ενός μόνο δημιουργού ο όποιος με κεντρικό άξονα τη φωνή θα ενοποιούσε λόγο, σύνθεση και ερμηνεία. Η ταυτότητα έτσι είναι μεστή συγκεκριμένη κι ολοκληρωμένη [Αυτό βεβαία δεν σημαίνει κατανίκηση, ότι δεν επιτυγχάνεται ένιοτε και στους πολυσυλλεκτικούς δίσκους]


Γιατί επιλέξατε τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη, έναν νέο τραγουδοποιό να γράψει τις μουσικές;
Πρώτον γιατί τύχαινε να τον γνωρίζω και προσωπικά, ως μαθητή μου, κι επίσης να ξέρω και τη γραφή του, όχι μονό απ'τή συνεργασία του με τη Μαρια Παπαγεωργίου, που τυχαίνει μαθήτρια μου κι εκείνη. Η πρώτη δίκη μας συνεργασία έγινε στον πρώτο μου δίσκο όπου ο Αλέξανδρος έγραψε τη μουσική πάνω στους στίχους του Μάνου Ελευθερίου στο τραγούδι που λέγεται Μου φτάνει ένα παράθυρο κι είχα τη μεγάλη χαρά του ντουέτου με τον Μίλτο Πασχαλίδη καλού μου φίλου απ' τα παλιά.

 

Στον καινούργιο σας δίσκο εκτός από τους στίχους του Μάνου Ελευθερίου παρουσιάζετε και δυο νέους στιχουργούς. Τον Σπύρο Αραβανή και τον Χρηστό Α. Μιχαήλ.
Βρίσκω ευκαιρία να ευχαριστήσω δημοσιά για άλλη μια φόρα τον αγαπημένο Μάνο Ελευθερίου για την τιμή που έχω να τραγούδα τον υπέροχο λόγο του και σ' αυτόν μου τον δίσκο. Αυτήν τη σπουδαία τύχη ήρθαν και συμπληρώσαν ως ανέλπιστα δώρα οι στίχοι των Αραβανή και Μιχαήλ οι οποίοι είναι κατ' αρχήν ποιητές! Έχουν ήδη στο ενεργητικό τους ο μεν πρώτος δυο ποιητικές συλλογές και μια ο δεύτερος! Τους ευχαριστώ επίσης!

Και η Κατερινα Αγγελάκη Ρουκ;
Η αγαπημένη μου ποιήτρια! Σε μια βράδια ποίησης στον Ιανό, της ζήτησα την άδεια να τη μελοποιήσω (ακόμη δεν πιστεύω το θράσος μου..). Γλυκύτατη κι απλούστατη μεσ’ τη μεγαλοσύνη της μου' δώσε απλόχερα όχι μόνο την άδεια άλλα και την τιμή της αγάπης και της φιλίας της! Την ευχαριστώ όπως και τον Μανό και τους ευγνωμονώ ολόψυχα!

 

Οι ζωντανές εμφανίσεις τα τελευταία χρονιά είναι πιο εύκολες ή ολοένα και δυσκολεύουν;
Δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν απ' τα πλαίσια του αποήχου της κρίσης που διερχόμαστε. Έστω και με μειωμένη πρόσφορα, μειωμένη κατανάλωση δυνάμεων γενικότερα.. υπάρχει όμως συσπείρωση κι αναβίωση της παρεΐστικης ψυχαγωγίας και παραγωγή της καλής μουσικής. Μπορεί να κρύβει κυματάκια αυτή η αναγκαστική επιλεκτικότητα. Να θυμόμαστε έχουμε υποχρέωση δημιουργίας και προσφοράς στη Τέχνη και δικαίωμα στη ψυχαγωγία.

 

Επί πολλά χρονιά κάνατε φωνητικά σε δημοφιλείς καλλιτέχνες. Τι σας έμεινε από αυτά τα χρονιά; Τι θυμάστε πιο έντονα;
Έμειναν πολλές καλές φιλίες που κρατάνε ακόμα και σημαντικότατα οφέλη. Από την είσπραξη της εμπειρίας τους, τη γνώση, την πρόσφορα τους, την αγάπη για το τραγούδι… μονό ευγνωμοσύνη μπορώ να νιώθω... Δεν είναι άπλα μια εμπειρία να βρίσκεσαι από ένα κοινό εκατό ανθρώπων μπροστά σε 20.000 30.000 και 100.000 χιλιάδων (στο Σύνταγμα...). Οφείλω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για την υπέροχη βραδιά στο Ηρώδειο κι όχι μονό... Στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα όχι μονό για το Καλλιμάρμαρο, το Λυκαββητο αλλά και για τις όμορφες διφωνίες μας! Περιορίζομαι σ' αυτά γιατί δεν θα κλείσει αυτή η ερώτηση αν συνεχίσω να απλώνω τη μνήμη μου..Την απίστευτη μυσταγωγία- ευτυχία που ενώνει γνωστούς κι άγνωστους, κοινό και καλλιτέχνες, η μουσική, ο λόγος, η φωνή…

 

Ως δασκάλα φωνητικής τι βλέπετε στα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το τραγούδι; Απογοήτευση, παθός, αγάπη;
Βάλατε πρώτα την απογοήτευση... Ίσως να εισπράττεται γενικότερα σαν αίσθηση μιας επιτακτικής ανάγκης για την εύκολη γρήγορη (κι οπού νά'ναι..) ανέλιξη κοινωνικής καταξίωσης στο τρίπτυχο: φήμη, αναγνωσιμότητα, χρήμα. Δεν επιτυγχάνεται πλέον το ίδιο εύκολα κι ευτυχώς όπως πριν κι από λίγα μόνο χρονιά. Μεγάλη προσφορά μικρή ζήτηση χαμηλός αξιακός δείκτης συν τον ανέλπιστο θάνατο του «σκυλάδικου» ως εύκολος σουξεδιαρικος προορισμός που συνήθως σκοτώνει ακόμη κι ένα καλό τραγούδι… Δυσκολεύουν λοιπόν τα πράγματα. Έτσι, νομίζω ότι επαναπροσδιοριζόμαστε και προσωπικά το βρίσκω σωτήριο! Όποτε μένει μόνο η αγάπη και το παθός για τη μουσική και το καλό τραγούδι. Ας περιοριστούμε κι εστιάσουμε σ' αυτό. Δηλαδή πως θα πράξουμε, θα προσφέρουμε και θα υπηρετήσουμε την ύψιστη των Τεχνών.

 

Η τέχνη οφείλει να έχει πολιτική θέση η πρέπει να κρατεί αποστάσεις από αυτό;
Αν θεωρήσουμε ότι η τέχνη είναι δημιούργημα της ανθρώπινης διανόησης, άρα, άρρηκτα συνδεδεμένη με όλη την ύπαρξη, εξέλιξη και παρουσία του ανθρώπου κι εφόσον η πολιτική θέση είναι στάση ζωής ενός ολοκληρωμένου διανοητικοψυχολογικα όντος, δεν θα μπορούσε να μην είναι συνυφασμένη με τη κοινωνική εξωστρέφεια. Οφείλει όμως κατά τη γνώμη μου, να μην έχει κομματική χροιά γιατί έτσι περιορίζεται - φυλακίζεται, κάτι που αντιτίθεται στον ορισμό της ύπαρξης της που σημαίνει Τέχνη = Ελευθερία!