Οι Αδελφές Βουγιουκλή κυκλοφόρησαν τον Απρίλιο το δεύτερο δίσκο τους, To Be Safe. Οι ίδιες μόνο safe δεν είναι. Πέρα από το ότι δημιούργησαν και κυκλοφόρησαν τον δίσκο ως ανεξάρτητη δική τους παραγωγή, εμφανίστηκαν μόλις στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης, αλλά και στη σκηνή του Tedx Athens που πραγματοποιήθηκε στη δική μας Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Τώρα ετοιμάζονται για να παρουσιάσουν τα τραγούδια του νέου τους δίσκου, ανάμεσα σε άλλα, στο Ρυθμός Stage για δύο παραστάσεις, στις 5 και 12 Δεκεμβρίου. Με ανοιχτή καρδιά μας μίλησαν για όσα τις ρωτήσαμε, αλλά και για όσα τους προέκυψαν.

Νέος δίσκος, To Be Safe. Μιλήστε μας γι’ αυτόν.
Ο νέος μας δίσκος δημιουργήθηκε με τραγούδια δικά μας, με ηχολήπτη τον Τίτο Καρυωτάκη και τους υπέροχους μουσικούς μας, Αλέξη Αποστολάκη, Χρήστο Τσαπράζη και Στέφανο Μίσσιο σε στούντιο στη Θεσσαλονίκη. Ο Μιχάλης Κοτσιφάκης μας βοήθησε επίσης πολύ, καθώς προσθέσαμε δύσκολα όργανα για τον συνολικό ήχο, όπως το κόντρα μπάσο και η ντράμς.


Ο δεύτερος δίσκος σας είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή, σε αντίθεση με τον πρώτο. Πώς προέκυψε αυτό;
Η ανεξάρτητη παραγωγή ήταν και ανάγκη και επιλογή. Οι δισκογραφικές εταιρείες δυστυχώς βρίσκονται σε μια φθίνουσα πορεία. Εμείς φυσικά και δεν χαιρόμαστε μ’ αυτή την εξέλιξη, αντίθετα, οι δισκογραφικές εταιρείες σου δίνουν τη δυνατότητα να ασχοληθείς μ’ αυτό που ξέρεις καλά και αναλαμβάνουν όλα τα άλλα θέματα, παραγωγής, μάρκετινγκ και άλλα. Σ’ αυτή την εποχή που διανύουμε, όμως, οδηγηθήκαμε σ’ αυτή την επιλογή για να μπορέσουμε να διαμορφώσουμε και να ελέγχουμε απόλυτα το αποτέλεσμα. Και είμαστε πολύ ικανοποιημένες μ’ αυτό.


Στον δίσκο σας αναμειγνύονται ελληνικά και αγγλικά δικά σας τραγούδια. Είναι εξίσου εύκολη η δημιουργία τους;
Τα ελληνικά είναι σαφέστατα η μητρική μας γλώσσα, αλλά όταν γράφουμε στα αγγλικά προκύπτουν αβίαστα τα τραγούδια. Περιέργως, οι λέξεις σχηματίζονται ταυτόχρονα με τη μουσική, σχεδόν αυτοματοποιημένα, είναι ανεξήγητο. Ακόμα κι όταν διασκευάζουμε τραγούδια σε άλλες γλώσσες, οι λέξεις, οι συλλαβές και οι φράσεις είναι για μας νότες και έτσι τους συμπεριφερόμαστε. (Περισσότερα για το νέο δίσκο της Ελένης και της Σουζάνας Βουγιουκλή, Το Βe Safe, μπορείτε να διαβάσετε εδώ)


Πώς λειτουργεί η σύνθεση για ένα δίδυμο; Η μία γράφει τους στίχους και η άλλη τη μουσική;
Γενικά η Ελένη είναι πολύ καλή με τους στίχους. Kαι η Σουζάνα με τη μουσική, αλλά δεν μας αρέσουν τα στεγανά. Μπορεί συνήθως οι ρόλοι μας να είναι συγκεκριμένοι, αλλά μας αρέσει επίσης να αλλάζουμε ρόλους και να προκαλούμε τους εαυτούς μας. Είναι το παιχνίδι μας. Ως προς τη σύνθεση, είτε γράφουμε ταυτόχρονα μουσική και στίχους, καθώς έτσι μας προκύπτει είτε γράφουμε πρώτα τους στίχους και μετά συνθέτουμε τη μουσική, ποτέ ανάποδα. 

Είστε ένα καταπληκτικό δίδυμο με ίδιους στόχους και αισθητική. Από την άλλη η Έλενα έχει σαφή κλίση για τα παραδοσιακά, ενώ η Σουζάνα αγαπάει τα μπλουζ. Πόσο διαφορετικές είναι οι Αδελφές Βουγιουκλή;
Γενικά είμαστε πολύ διαφορετικές κι αυτό το βλέπουμε σαν κάτι καλό. Στην ουσία έχουμε κάποιες διαφορετικές πλευρές και γι’ αυτό η μία είναι σαν να συμπληρώνει την άλλη. Πραγματικά είναι σαν να έχει η μία ό,τι λείπει στην άλλη, οπότε τα διαφορετικά μας στοιχεία δημιουργούν το τελικό σύνθετο προϊόν, το αποτέλεσμα. Φυσικά σαν αδελφές έχουμε κοινά ακούσματα, ένα κοινό στόχο, ενώ ξέρουμε τι συγκινεί την κάθε μία. Με αυτό τον τρόπο φέρνουμε στοιχεία που ξέρουμε ότι θα εμπνεύσουν την άλλη και θα τα επεξεργαστεί, οπότε και να προκύψει κάτι από αυτό. Αλλά στην τέχνη δεν χρειάζεται τίποτ’ άλλο, παρά να σαι αληθινός με τον εαυτό σου. Η αυθεντικότητα. Κι είναι κάτι το οποίο δεν θεωρούμε κεκτημένο, πρέπει πάντα να το διεκδικούμε, να το κατακτάμε ξανά. Γι’ αυτό και μας ενδιαφέρει η τελετουργία των λαών.


Αναφέρετε συχνά την τελετουργία των λαών. Με ποιον τρόπο σας απασχολεί;
Η τελετουργία των λαών είναι κάτι με το οποίο ασχολούμαστε ερευνητικά. Μας ενδιαφέρει και γι’ αυτό και τα είδη των τραγουδιών που ερμηνεύουμε έχουν ένα ρόλο, μία τελετουργία στο περιεχόμενό τους. Τα νανουρίσματα, τα gospels, οι ταραντέλες, όλα αυτά τα τραγούδια προέκυψαν ως αρχέγονη έκφραση, ως αναγκη της κοινωνικής μας ζωής και αποτελούν μέρος μιας τελετουργίας.


Η σκηνική σας παρουσία έχει μία θεατρικότητα. Αυτό προκύπτει ως ανάγκη ή ως μέρος μίας εμφάνισης;
Με το χορό και τους παραδοσιακούς χορούς έχουμε ασχοληθεί για πολλά χρόνια. Με τους ανθρώπους του θεάτρου φλερτάραμε πάντα, άλλωστε ο Γιάννης Μήτρου μας εκπαίδευσε στο Alma Kalma στη Θεσσαλονίκη για 4 χρόνια. Με αυτά τα εφόδια έχουμε σωματοποιήσει τα τραγούδια μας, αυθόρμητα, χωρίς καμία σκηνοθετική ή χορογραφική καθοδήγηση. Το νόημα είναι να αισθάνεσαι την ελευθερία να ανασύρεις κάποια δικά σου κινητικά στοιχεία και το σώμα να ακολουθήσει εκφραστικά το τραγούδι με απόλυτα φυσικό τρόπο.


Διαλέγετε τους χώρους όπου εμφανίζεστε προκειμένου να δημιουργήσουν μία ολιστική εμπειρία για τους θεατές σας, αλλά και για εσάς τις ίδιες;
Οι χώροι είναι καθοριστικοί για τις εμφανίσεις μας, η δυναμική τους και η ατμόσφαιρά τους μας επηρεάζουν και μας βοηθούν να τονίσουμε στοιχεία από τις μουσικές μας. Μας αρέσουν πολύ οι ιδιαίτεροι χώροι, ενώ συγκεκριμένα οι αρχαιολογικοί χώροι έχουν μία φοβερή αύρα. Οι χώροι έχουν μείζονα σημασία για εμάς, γιατί ασχολούμαστε ιδιαίτερα με τις τελετουργίες και βοηθούν στο να έχουν οι εμφανίσεις μας ένα άλλο ύφος.

Βέβαια, θεωρούμε ότι ο κάθε καλλιτέχνης θα έπρεπε να μπορεί να λειτουργήσει ανεξαρτήτως του χώρου, πρέπει να πηγαίνει παντού την τέχνη του. Άλλωστε, υπάρχουν πόλεις που δεν διαθέτουν θέατρα, τι θα γίνουν αυτές; Θα μείνουν χωρίς θεάματα; Ο καλλιτέχνης θα έπρεπε να προσαρμόζεται στους χώρους και να δίνει τον καλύτερο του εαυτό όπου κι αν βρίσκεται.


Μιλώντας για χώρους, πως ήταν η εμπειρία να ερμηνεύσετε στο Carnegie Hall πριν από ένα μήνα;
Στο Carnegie Hall καταλάβαμε τη δυναμική του χώρου εκ των υστέρων. Eκεί άλλωστε έχουν παίξει η Nina Simone, η Μαρία Κάλλας, η Edith Piath! Και παρ’ ότι έχουμε παίξει στην Ευρώπη πολλές φορές, ήταν η πρώτη φορά που περάσαμε τον Ατλαντικό για να παίξουμε σε ένα άγνωστο για μας κοινό. Ήταν μια τεράστια ευκαιρία να παίξουμε στη Νέα Υόρκη και στο κοινό της, που απαρτίζεται από διάφορες εθνικότητες. Στο Carnegie Hall είδαμε Κινέζους, Πορτορικανούς, Αμερικάνους και συνειδητοποιήσαμε ότι η μουσική μας έχει στοιχεία καθολικής αποδοχής και κατανόησης όταν είδαμε έναν Μεξικάνο να τον «αγγίζουν» τα ηπειρώτικα τραγούδια.


Το Moje Bukora είναι ένα ιταλόφωνο τραγούδι στο νέο σας δίσκο που μιλά για την ξενιτιά. Η επιλογή του έγινε με μουσικά κριτήρια ή λόγω του περιεχομένου του;
To Moje Bukora το αποκαλούμε μεταξύ μας «τραγούδι – δώρο». Είναι ένα τραγούδι που σημαίνει πάρα πολλά για μας, μας συγκινεί βαθιά και αποτελεί βασική πηγή έμπνευσης. Από αυτό το τραγούδι έχουμε εμπνευστεί φωνητικά σχήματα και συνδυασμούς που έχουμε χρησιμοποιήσει σε άλλα τραγούδια. Μπήκε στο δίσκο σαν ένας φόρος τιμής σε αυτό το τραγούδι – αναφορά για μας και άλλωστε ηχητικά ταιριάζει με το συνολικό αποτέλεσμα. Μιλάει για μια ξενιτιά που ήταν άγρια, ήταν αναγκαστική και περιέργως είναι και πάλι επίκαιρο. Και η σημερινή ξενιτιά είναι εξίσου άγρια, καθώς φεύγουν άνθρωποι από ανάγκη και όχι από επιλογή. Δυστυχώς, γιατί αυτοί οι νέοι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να κακομάθουν, δεν τεμπέλιασαν και πληρώνουν λάθη άλλων. Γι’ αυτό και δεν συμφωνούμε να φύγουν όλοι για έξω, να επιλέξουν αυτή τη λύση με την πρώτη δυσκολία.


Πώς όμως μπορεί η νέα γενιά να αντιμετωπίσει τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζει εδώ και κυρίως την ανεργία;
Από εκεί και πέρα ο καθένας πρέπει να διαλέξει να κάνει αυτό που κάνει εκεί που μπορεί να το κάνει καλύτερα. Η γενιά μας όμως πρέπει να συνεχίσει να αγωνίζεται. Κάποιοι μας αποκαλούν «χαμένη γενιά». Διαφωνούμε μαζί τους. Η γενιά μας είναι τυχερή, γιατί θα δει την αλλαγή. Είναι γενιά που έχει τα εφόδια, την καλλιέργεια για να φέρει η ίδια την αλλαγή. Μας ενοχλεί η ισοπέδωση, ότι όλοι κλέψανε, ότι όλοι φάγανε, υπάρχουν και πολλοί σωστοί κι ειλικρινείς με τον εαυτό τους άνθρωποι.


Στο τραγούδι σας Σαν οίκτος τραγουδάτε «φρόνιμη κοινωνία, μ’ έκαψες στα θρανία», τι θέλετε να πείτε μ’ αυτό το στίχο;
Μας αρέσει να μην ερμηνεύουμε τους στίχους μας, να μην τους αποκωδικοποιούμε στο κοινό μας, αλλά να αφήνουμε τον καθένα να ψάχνει μέσα του την αλήθειά του. Προφανώς αγαπάμε πολύ την παιδεία, αλλά από εκεί και πέρα, ο καθένας ας σκεφτεί και ας βρει για τον ίδιο τη σημασία κρύβουν οι στίχοι μας.


Εμφανιστήκατε πρόσφατα στο TedxAthens που είχε θέμα «Αχαρτογράφητα Νερά». Ποια είναι τα δικά σας αχαρτογράφητα νερά και βυθιστήκατε σ’ αυτά;
Για μας ήταν πρόκληση να δείξεις ένα δείγμα της δουλειάς σου μέσα σε 18 λεπτά. Γι’ αυτό και παρουσιάσαμε τραγούδια a capella, με διφωνίες, αλλά και δική μας σύνθεση, προκειμένου το κοινό να αποκτήσει μία συνολική άποψη για αυτό που κάνουμε. Το κοινό του Tedx Athens είναι ένα ποικιλόμορφο κοινό με ανοιχτά αυτιά και ελπίζουμε να του προσφέραμε μία ξεχωριστή εμπειρία.


Τι είναι για σας ευτυχία και τι επιτυχία;
Ευτυχία για μας είναι να κάνουμε αυτό για το οποίο είμαστε γεννημένες. Όλοι έχουμε ένα ταλέντο, ο καθένας μας οφείλει να ψάξει να το βρει και έτσι θα προσεγγίσει την ευτυχία. Μ’ αυτό τον τρόπο γίνεσαι παραγωγικός άνθρωπος, προσφέρεις στην κοινωνία, δημιουργείς υγιείς σχέσεις με τους ανθρώπους, νιώθεις σημαντικός και το ένα φέρνει το άλλο. Και την ευτυχία ακολουθεί η επιτυχία.