Όσο είναι φανερό ότι οι Mahakala ομιλούν την γλώσσα του heavy metal άλλο τόσο αναμφίβολα αναπνέουν τον αέρα του αυθεντικού, γιατί όχι και κλασικού rock και ιδιαίτερα εκείνου της δεκαετίας του ’70! Αυτός μάλλον είναι και ο κυριότερος λόγος που το εφετινό – ουσιαστικά ντεμπούτο – album τους «Devil’s Music» αποτελεί ένα δισκογραφικό πόνημα που έχει να πει αρκετά, μπορεί και πολλά, ακόμα και σε όσους/ες ούτε δηλώνουν μα ούτε και είναι φανατικά πιστοί του «μεταλλικού» ιδιώματος. Η ηγετική φυσιογνωμία του γκρουπ, ο τραγουδιστής και μπασίστας Δημήτρης Κώτσης, μου εξήγησε αναλυτικά, με πολλή διάθεση και κέφι αλλά και ουκ ολίγον – συχνά απολαυστικά αυτοσαρκαστικό – χιούμορ, το πως κατάφεραν να φτάσουν σε αυτό το καθόλου ευκαταφρόνητο κατόρθωμα κόντρα σε ανθρώπους, θεούς μα ουχί και...δαίμονες!

Αφηγήσου με λίγα λόγια την πορεία της μπάντας μέχρι στιγμής, από το πότε σχηματίστηκε και με ποια μέλη ως σήμερα.
Οι Mahakala ξεκίνησαν το 2005 από εμένα και τον κιθαρίστα Νίκο Αγγελόπουλο που είμαστε και οι μοναδικοί εναπομείναντες της αρχικής σύνθεσης. Το πρώτο ομώνυμο EP με την τότε σύνθεση μας την οποία συμπλήρωναν ο Λάμπρος Σμυρνώφ στο τραγούδι (μέλος επίσης των Slavebreed) και ο ντράμερ Κώστας Κλειδάς ((Lord 13, Heavier Than God) κυκλοφόρησε το 2007 από την ισπανική Parade Records Μέλη ήλθαν και παρήλθαν, ανάμεσά τους ο Άρης Χατζηδάκης στα ντραμς (Aris_H, πρώην μέλος των The Voldera Cult) με τον οποίον ηχογραφήσαμε και τις δύο τελευταίες δισκογραφικές μας δουλειές, ο Αλέξης Αλευράς στο τραγούδι (Scums37, Lunatix) και οι κιθαρίστες Παναγιώτης Κουβέλης, Θάνος Ντούτσης (Cellebrate) και Steve Lado (Tardive Dyskinesia). Η οριστικοποίηση του line up ήταν ένα πραγματικό βάσανο αλλά νομίζω πως τώρα είμαστε καλά με τον Κώστα Σαββίδη στα τύμπανα (πρώην Nightfall, Septicemia) και τον νεοαποκτηθέντα Γιώργο Ζαφειρόπουλο στην κιθάρα (Automaton). Το 2009 κυκλοφορήσαμε με χρηματοδότηση από εμάς τους ίδιους το EP «Pact With The Devil» και με τα πολλά καταλήξαμε στην σημερινή κατάσταση με το «Devil's Music» που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο να είναι στα ράφια των δισκοπωλείων και – απ’ ότι φαίνεται - στις καρδιές του κόσμου ενώ φροντίζουμε να οργώνουμε τα stages Αθήνας και περιφέρειας.

 

Γιατί επιλέξατε το όνομα μιας ινδουιστικής θεότητας για το συγκρότημα σας και τί ακριβώς σημαίνει Mahakala για εσάς;
Αυτή είναι μία πολύ αγαπημένη μου ιστορία και έχει ως εξής: Ένα βράδυ που ήμασταν λιώμα στα παρασκήνια του «Club 22» πριν από μία εμφάνιση των Lord 13 o τραγουδιστής τους, ο Jim, «πέταξε» αυθόρμητα την ιδέα αυτού του ονόματος και η - τότε νεοσύστατη - μπάντα μας το υιοθέτησε αμέσως χωρίς πολλά - πολλά. Mahakala σημαίνει «το απέραντο μαύρο». τόσον ετυμολογικά όσο και σημασιολογικά. Το μαύρο (χρώμα και όχι μόνο) διέπει την μουσική, την ιδεολογία και την ιδιοσυγκρασία μας. Το σκοτάδι μας εμπνέει και μας μαγεύει, έτσι θα έλεγε κανείς ότι το όνομα «έκατσε» εντελώς... καρμικά!

 

Ποιες ήταν οι κυριότερες επιρροές σας στο ξεκίνημα σας; Έχουν παραμείνει οι ίδιες ή προστέθηκαν και άλλες στην πορεία;
Ακούγαμε πολλές μπάντες από την σκηνή της Νέας Ορλεάνης αλλά μεγαλύτερη επιρροή θα έλεγα πως αποτέλεσαν οι κραιπάλες μας! Σε μία μόνιμα ημικωματώδη κατάσταση περνούσαμε τις ώρες μας στο στούντιο προσπαθώντας να παίξουμε γρήγορο και αλήτικο punk μπολιασμένο με αργά Sabbath-ικά στοιχεία. Οι Black Sabbath ήταν πάντα ο κεντρικός άξονας των επιρροών μας, απλά στην πορεία του χρόνου η εξέλιξή μας ως ανθρώπων και μουσικών άλλαξε τον ήχο μας φέρνοντάς τον σε αυτήν την all-things-metal κατάσταση που ακούς σήμερα. Γενικά ακούμε τα πάντα και επηρεαζόμαστε από όλα καθώς δεν θέλουμε να μένουμε στάσιμοι και αυτή η «αστάθεια» μας ως ακροατές ευνοεί αυτήν την κατάσταση.

 

Πέραν των Black Sabbath – στην αρχική και πιο κλασική φάση τους - που ολοφάνερα έχουν επιδράσει καθοριστικά επάνω σας διακρίνω και, παράδοξα ίσως, κάποια στοιχεία από τους Stooges του Iggy Pop ή είναι μόνον η ιδέα μου;
Καταλαβαίνεις τώρα τί εννοώ; Ακούμε τα πάντα! Δεν θα έλεγα ότι, είτε συνθέτοντας είτε παίζοντας, είχαμε ποτέ στο μυαλό μας τους Stooges αλλά τους έχουμε ακούσει και αυτούς. Από ένα σημείο και μετά η κατάσταση μέσα στο μυαλό του μουσικού είναι χαώδης! Δεν είναι λίγες οι φορές - και σε προκαλώ να τις εντοπίσεις στην δισκογραφία μας - που συλλαμβάνουμε τους εαυτούς μας να αναπαράγουν απροκάλυπτες αναφορές ακόμα και σε riffs - ορόσημα. Ξεπατικωτούρα; Κλοπή; Tribute; Δεν ξέρω. Εγώ το λέω απλά ξεδιαντροπιά! (ακόμα περισσότερα γέλια)

 

Συμμερίζεστε απόλυτα την όλη thrash/death θεματολογία που η παρουσία της στους στίχους σας είναι τόσο έντονη ή την χρησιμοποιείτε μάλλον αλληγορικά; Και για να μιλήσουμε πιο ειλικρινά, είστε όντως σατανιστές όπως μπορεί ίσως να υποθέσει κανείς από τους τίτλους και μόνο των δίσκων σας;
Σατανιστές όχι, σατανικοί ναι! Όπως είπα και πριν το σκοτάδι δεν μας φοβίζει, απεναντίας μας μαγεύει. Ο Εωσφόρος είναι ένα σύμβολο, είναι ο πειρασμός, το απαγορευμένο, το μη «πολιτικά ορθό». Το καλό και το κακό είναι πράγματα υποκειμενικά και τις εικόνες, τις αναφορές και τα μηνύματα τα ερμηνεύει ο καθένας όπως θέλει. Μπορεί εσένα ο Σατανάς να σου φέρνει στο μυαλό εικόνες αποκρυφιστικών τελετών και ανθρωποθυσιών όμως για εμάς συμβολίζει την ελευθερία, την πρόκληση, την επανάσταση, το να μην μετανιώνεις, να υποστηρίζεις τις επιλογές σου και το να μην το βάζεις κάτω.

 


Πιστεύετε ότι απευθύνεστε μόνο στους τυπικούς heavy metal fans ή όχι αποκλειστικά;
Απευθυνόμαστε κυρίως στους heavy metal fans επειδή έχουμε σκληρές κιθάρες και εκκωφαντική rhythm section αλλά η μουσική μας – μα και συνολικά η μουσική - δεν είναι ποτέ μονόπλευρη ούτε βέβαια και...μονόχνοτη. Δεν συνθέτουμε με γνώμονα το να μπορούμε να απευθυνθούμε σε μεγαλύτερη μερίδα κοινού αλλά θα πρότεινα και σε κάποιον με διαφορετικά ακούσματα να μας τσεκάρει. Ίσως να μην γίνουμε το «ναρκωτικό» του αλλά πιστεύω ότι σίγουρα θα εντοπίσει ενδιαφέροντα πράγματα στο υλικό μας.

 

Γενικότερα θεωρείτε ικανοποιητικό τον αριθμό του κοινού που υπάρχει στην Ελλάδα για ένα συγκρότημα σαν και εσάς;
Πριν από κάποια χρόνια είδα τους Black Sabbath στο «Terravibe» και είχαν είκοσι χιλιάδες κόσμο. Έχω δει όμως και αξιολογότατες, εγχώριες και μη, underground μπάντες να παίζουν σε γνωστά ή άγνωστα αθηναϊκά venues (μικρής η μεγάλης χωρητικότητας, δεν έχει σημασία) μπροστά σε πενήντα και εξήντα άτομα. Τα συμπεράσματα δικά σου!

 

Ποιες θα λέγατε ότι είναι – από πάσης πλευράς – οι διαφορές του «Devil’s Music» από το αρχικό EP σας;
Το «Devil's Music» είναι σαφέστατα ό,τι πιο ώριμο έχουμε κάνει ως τώρα! Δεν έχει καμία σχέση με το ομώνυμο EP του ’07 καθώς τότε είχαμε «σκισμένα» φωνητικά και πολύ πιο βρώμικο και παραμορφωμένο ήχο. Το «Devil's Music» όπως προανέφερα είναι πιο ξεδιάντροπο αλλά και κατασταλαγμένο, δουλεμένο όσο δεν πάει άλλο και ακραίο με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα υπάρχουν σε αυτόν τον δίσκο!

 


Πώς και από πού προέκυψαν ολίγον ξαφνικά οι αναφορές στο κλασικό hard rock της δεκαετίας του ’70 οι οποίες υπάρχουν στο «Devil’s Music»; Είναι μήπως και οι Kiss ανάμεσα σε αυτές;
Δέχτηκες λοιπόν την πρόκλησή που σου απηύθυνα πριν και έπεσες διάνα! Το break του «Modern Saints» θυμίζει πολύ Kiss, πράγμα που παρατηρήσαμε αφού το ηχογραφήσαμε και, πίστεψέ με, δεν μας πείραξε καθόλου. Όσον αφορά στις αναφορές μας στην δεκαετία του ‘70 νομίζω ότι κυρίως οφείλονται σε εμένα καθώς πέρασα τα τελευταία χρόνια της ζωής μου μελετώντας - σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα - δισκογραφίες συγκροτημάτων όπως οι Who, Blue Oyster Cult και Led Zeppelin. Δεν μπορείς ωστόσο να αρνηθείς πως τα '70s ως εποχή ήταν ορόσημο και έχουν επηρεάσει τον rock και metal ήχο όλων των επόμενων δεκαετιών. Κάπως έτσι λοιπόν...την πατήσαμε και εμείς!

 

Γιατί επιλέξατε να ηχογραφήσετε το album ζωντανά και τι πιστεύετε ότι προσέθεσε αυτό στο τελικό αποτέλεσμα;
Η απόφαση για ζωντανή ηχογράφηση πάρθηκε από κοινού με τον Στέλιο Εφεντάκη, φίλο και παραγωγό μας και αποσκοπούσε στο να αποτυπώσουμε ως αποτέλεσμα αυτό που πραγματικά είμαστε στις πρόβες και στην σκηνή. Επιπλέον είναι κάτι που δεν συνηθίζεται στην σημερινή δισκογραφία και σπανίζει ως και δεν συμβαίνει ποτέ στην Ελλάδα. Μας αρέσουν η πρωτοπορία και οι πρωτότυπες ιδέες και η συγκεκριμένη μας δικαίωσε. Νομίζω πως δεν θα μπορούσαμε σε καμία περίπτωση να έχουμε τόσο ζωντανό και συνάμα «παλαιομοδίτικο» αποτέλεσμα γράφοντας τα όργανα ένα – ένα, ήταν μια πρόκληση και απλά «μας βγήκε».


Ποια ακριβώς και πόσο σημαντική ήταν η συμβολή του Στέλιου Εφεντάκη στο συνολικό ηχητικό οικοδόμημα του «Devil’s Music»;
Με τον Στέλιο δουλέψαμε από κοινού, αποφασίζαμε για τα πάντα από κοινού και κάναμε κάτι που επίσης δεν συνηθίζεται στην δισκογραφία. Εμπιστευτήκαμε την κρίση, την εμπειρία και την τεχνογνωσία του και του παραδώσαμε το υλικό εν λευκώ, τον αφήσαμε να κάνει ό,τι ήθελε ώστε να μπορέσει να αφήσει και το δικό του στίγμα στο τελικό αποτέλεσμα. Ελλείψει καλύτερης περιγραφής θα έλεγα ότι τον αφήσαμε να δουλέψει ως πέμπτο μέλος της μπάντας και όχι απλά σαν ηχολήπτης – εργολάβος...Νομίζω ότι ήταν άλλη μια επιλογή μας που δικαιώθηκε, δεν ξέρω αν το «Devil's Music» θα μπορούσε να ακούγεται καλύτερο αλλά μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι χρησιμοποιώντας μια διαφορετική μέθοδο από την δική του δεν θα μπορούσε με τίποτα να ηχεί όπως τώρα!



Υπάρχουν κατάλληλοι χώροι για rock συναυλίες και ιδιαίτερα για το δικό σας είδος μουσικής στην Ελλάδα και, πιο συγκεκριμένα, στην Αθήνα;
Έχουμε κάποιους φοβερούς χώρους στην Αθήνα όπως είναι το - πολύ αγαπημένο μου – «Κύτταρο Club» στου οποίου την σκηνή έχω ανέβει πάμπολλες φορές, τόσο με τους Mahakala όσο και με άλλα σχήματα και όπου επίσης έχω δει κάποιες φοβερές συναυλίες. Έχω δει συναυλιάρες σε φαινομενικά ακατάλληλους χώρους αλλά έχω δει και ηχητικά και διοργανωτικά φιάσκο να προκύπτουν σε χώρους που θεωρούνται «καθεδρικοί ναοί» της εγχώριας rock σκηνής. Νομίζω πως η επιτυχία ενός event σε όλα τα επίπεδα αποτελεί μια συνισταμένη παραγόντων. Μη γελιόμαστε, θα έβγαζε ποτέ καλόν ήχο μία μπάντα στο «Oz Arena» με εμένα πίσω από την κονσόλα που είμαι άσχετος; Δεν νομίζω1 Θα ακουστεί καλά μία κακοπροβαρισμένη ή σε κακή διάθεση μπάντα όποιον εξοπλισμό, χώρο και road crew κι αν έχει στην διάθεσή της; Δεν το νομίζω επίσης...

 

Επιβιώνετε μόνον από την μουσική σας ή χρειάζεται να εργάζεστε και με άλλον τρόπο; Στην δεύτερη περίπτωση πιστεύετε ότι το πρώτο θα γίνει ποτέ εφικτό;
Ναι, εργαζόμαστε σε άλλες δουλειές, κάποιοι από εμάς είναι υπάλληλοι, άλλοι δουλεύουν εργολαβικά και άλλοι κάνουν «δουλειές του ποδαριού:. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε ποτέ να βιοποριζόμαστε από το γκρουπ, σε πρώτη φάση κοιτάμε να το κάνουμε απλά...βιώσιμο και μετά βλέπουμε (γέλια). Πρέπει να βοηθούν και οι συνθήκες οι οποίες στην παρούσα φάση είναι παγκοσμίως άθλιες. Όπως σε οποιαδήποτε δουλειά πρέπει να επενδύσεις χρόνο και χρήμα για να έχεις κέρδος, ακόμα κι όταν αυτά δεν υπάρχουν σε αφθονία. Σου εγγυώμαι πάντως ότι θα το προσπαθήσουμε!



Έχετε βλέψεις για καριέρα και εκτός Ελλάδας; Αν ναι, έχετε κάνει κάποιες κινήσεις σχετικά με αυτό;
Έχουμε στα σκαριά μιαν ευρωπαϊκή περιοδεία η οποία όμως είναι ακόμα στον αέρα. Το album μας διανέμεται και εκτός Ελλάδας και αυτό είναι μία αρχή, αυτά τα πράγματα γίνονται σιγά – σιγά όμως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Πρέπει να παίξουμε και εκτός Ελλάδας για να μπορούμε έστω να αρχίσουμε αυτήν την συζήτηση...Η καλλιτεχνική «μετανάστευση» είναι κάτι που ακόμα δεν μας αφορά ωστόσο αν μας δοθεί μία ευκαιρία ίσως σκεφτούμε ακόμα και αυτό. Ο δρόμος είναι ανοιχτός...

 

Και ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας, άμεσα και πιο μακροπρόθεσμα;
Κάνουμε συνέχεια συναυλίες για την προώθηση του «Devil's Music», παίζουμε σε όσες περισσότερες ελληνικές πόλεις μπορούμε )εφέτος συνήθως μαζί με τους Rotting Christ) και έχουμε κλείσει κάποιες εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με δύο πολύ δυνατούς εκπροσώπους του ήχου μας από την Σουηδία, τους Witchcraft και τους Year Of The Goat. Επίσης θα εμφανιστούμε την τέταρτη ημέρα (Τρίτη 9 Ιουλίου) στο εφετινό Rockwave Festival. Όπως είπα προγραμματίζουμε και μια περιοδεία στην Ευρώπη ενώ έχουμε ήδη αρχίσει και συνθέτουμε υλικό για τον διάδοχο του «Devil's Music». Αν όλα πάνε καλά δεν θα μας χάσετε τα επόμενα χρόνια. Γεννηθήτω το θέλημά Του... εννοείται ποιου! (γέλια και πάλι)
Και γιατί να μην το θέλει αυτό ο Άρχων Του Σκότους Jim; Όπως λέει και το ρητό the devil has (all) the best tunes...