Μπορεί το ευρύ κοινό να μην γνωρίζει ίσως καν το όνομα του Θύμιου Παπαδόπουλου αλλά στη μουσική κοινότητα είναι κυριολεκτικά πασίγνωστος! Βιρτουόζος των ξύλινων πνευστών (σαξοφώνου, κλαρινέτου και φλάουτου, με σοβαρότατες σπουδές στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική ενώ παράλληλα σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες!) με προτίμηση στην jazz αλλά ικανότατου και σε όλα σχεδόν τα υπόλοιπα ιδιώματα. Πολύ σύντομα διαπίστωσα ότι ήταν και επαρκέστατος κιθαρίστας, αλλά και ένας από τους πρώτους στη χώρα μας που ασχολήθηκε όχι μόνο με το παίξιμο, αλλά και με τον προγραμματισμό των synthesizers και άλλων ηλεκτρονικών ηχητικών πηγών.

 

Δεν είναι απλά ένας πολύ-οργανίστας, αλλά από τους μετρημένους στα δάκτυλα τόσο ολοκληρωμένους Έλληνες μουσικούς, ο οποίος δεν άργησε να γίνει περιζήτητος από το επαγγελματικό κύκλωμα, τόσο για ηχογραφήσεις όσο και για συναυλίες, αρχικά ως εκτελεστής και γρήγορα και ως ενορχηστρωτής. Από τις τόσες εκλεκτές τότε συνεργασίες του σίγουρα ξεχωρίζει το ότι επί αρκετά χρόνια ήταν ο υπεύθυνος των ορχηστρών της Χάρις Αλεξίου στις περιοδείες της στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές ακόμα χώρες.

 

Στη συνέχεια, για περίπου δέκα πέντε χρόνια, χωρίς η μουσική να πάψει ούτε στιγμή να είναι το επίκεντρο της ζωής του ο Θύμιος Παπαδόπουλος άλλαξε δραστηριότητα. Έγινε αρχικά διευθυντής παραγωγής της Sony Music και μετά διευθυντής και υπεύθυνος ρεπερτορίου του – θυγατρικού της τελευταίας – label Ακτή. Το ’08, όταν πια η ελληνική δισκογραφία, ακολουθώντας τη διεθνή, άρχισε να καταρρέει επέστρεψε στη ζωή του ενεργού μουσικού, πριν από όλα ως μόνιμος ενορχηστρωτής του Θάνου Μικρούτσικου αλλά και με συνεργασίες με άλλα σημαντικά ονόματα όπως τον Μίλτο Πασχαλίδη και την Ρίτα Αντωνοπούλου. Είναι προφανές λοιπόν ότι ο ακάματος δημιουργικός εργάτης της μουσικής που έχει συμμετάσχει ως σολίστ και υπογράψει ως παραγωγός και ενορχηστρωτής δεκάδες δίσκους και επιμεληθεί κυριολεκτικά αναρίθμητες συναυλίες έχει να πει για το ελληνικό μουσικό γίγνεσθαι των τελευταίων τριών δεκαετιών πάρα πολλά και εξίσου πολύ ενδιαφέροντα!

 

 

 

Αρκετοί μουσικοί παίζουν δύο πνευστά όργανα, τρία όμως είναι μάλλον σπάνιο, μόνο την τρομπέτα από τα βασικά δεν έχεις πιάσει! Τι σε έκανε μα μην παραμείνεις μόνο στο σαξόφωνο και, αν μπορείς να το πεις αυτό, ποιο από τα τρία προτιμάς;

Την τρομπέτα την αγαπώ πραγματικά πολύ, μ’ αρέσει ο ήχος της! Ξεκίνησα όμως την μουσική σε πολύ μικρή ηλικία και η σχέση μου μαζί της κουβαλά ακόμα μια «παιδική» προσέγγιση. Τρομπέτα έπαιζε ο σχεδόν συνομήλικος αδελφός μου και έτσι ασχολήθηκα με άλλα όργανα ούτως ώστε το συγκρότημα μας να είχε ποικιλία. Βέβαια έμαθα καλά τους δακτυλισμούς της τρομπέτας αλλά δεν κατάφερα ποτέ να ξεπεράσω τις δυσκολίες του ενστομισμού της. Ετσι ένα συνηθισμένο παιγνίδι ήταν να «φυσάει» ο αδερφός μου την τρομπέτα και εγώ να πατώ τα κλειδιά της. Είχα και ένα φόβο ότι δεν είναι και πολύ συμβατοί οι ενστομισμοί των διαφορετικών πνευστών και ότι το ένα «χαλάει» τον ήχο του άλλου! Κατά τα άλλα δεν έχω αγαπημένο όργανο, όταν μελετώ άλλοτε είμαι περισσότερο κλαρινετίστας, άλλοτε δίνω έμφαση στο σοπράνο ή το άλτο σαξόφωνο και άλλοτε στο φλάουτο, είτε στη δυτική είτε στην ανατολική του εκδοχή. Δεν νομίζω να αλλάξει ποτέ αυτό, φαίνεται να το έχω ανάγκη!

 

 

Δεν το ξέρουν πολλοί αλλά ταυτόχρονα σχεδόν με τον λαμπρό εκτελεστή και ενορχηστρωτή εκδηλώθηκε και ο συνθέτης Θύμιος Παπαδόπουλος. Πού και γιατί εξαφανίστηκε μετά, γιατί δεν υπήρξε μια συνέχεια στο πρωτοποριακό για την εποχή του «Link In The Chain» και τι έχεις κάνει συνθετικά τα τελευταία χρόνια που, υπό μιαν έννοια, αφήνεις και πάλι αυτή την πλευρά σου να εκφραστεί;

Είναι φυσικό να είμαι περισσότερο γνωστός σαν εκτελεστής, βοηθάει σ’ αυτό το γεγονός ότι, παίζοντας δίπλα σε γνωστούς ερμηνευτές/ιες, αυτή η πλευρά μου είναι άμεσα προφανής. Είναι λιγότερο εύκολο να μάθει κανείς π. χ. ότι η μουσική στην «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη εφέτος το καλοκαίρι ήταν δική μου παρά την εκτεταμένη πανελλήνια περιοδεία που κατέληξε σε παράσταση τον Σεπτέμβριο στο Ηρώδειο! Δεν σταμάτησα ποτέ να συνθέτω, μεγάλο μέρος όμως της δουλειάς μου ήταν για το θέατρο η τον κινηματογράφο. Η δισκογραφία μου είναι σχετικά περιορισμένη, όπως και τα τραγούδια με γνωστούς ερμηνευτές που έχω ηχογραφήσει από τα οποία, ας το παραδεχτούμε, γίνεται συνήθως κανείς γνωστός. Ισως επειδή η κύρια δουλειά μου ήταν η παραγωγή δίσκων κάπου να με κούρασε και να μου μείωσε το κίνητρο για δισκογράφηση δικών μου εργασιών. Δεν το κρύβω ότι σε αυτό είμαι ακόμα φειδωλός....

 

 

Την όχι μικρή περίοδο που ήσουν δισκογραφικό στέλεχος είχες ξεχάσει τον μουσικό ή η μια ιδιότητα σου υπήρχε παράλληλα με την άλλη χωρίς να την επηρεάζει ή πολύ περισσότερο να την αναιρεί;

Ειδικά την περίοδο που ήμουν υπεύθυνος της δισκογραφικής ετικέτας Ακτή είχα επικεντρωθεί σε αυτό. Ομως συνέχισα να μελετώ αμείωτα (έτσι λογοδοτώ στον εαυτό μου), να συνθέτω και να ενορχηστρώνω. Οι ζωντανές εμφανίσεις σαφώς μειώθηκαν βέβαια χωρίς όμως να πάψουν.

 

Η σχέση που σε συνδέει με τον Θάνο Μικρούτσικο είναι διαφορετική και πιο ισχυρή από ό.τι με οποιονδήποτε άλλον/η έχεις συνεργαστεί και, αν ναι, γιατί;

Ο Θάνος με έχει τιμήσει με τη φιλία του. Εχω συνεργαστεί πολύ εδώ και πολλά χρόνια μαζί του, συμμετείχα σε άπειρες ηχογραφήσεις και συναυλίες του, ιδίως την τελευταία δεκαετία. Εχω διδαχτεί από τον τρόπο του και συνεχίζω να εμπνέομαι από τις γενναιόδωρες ιδέες του. Ενα πράγμα που βρίσκω πολύ σημαντικό σε εκείνον είναι η άνεση και η κομψότητα του στο να κινείται σε διαφορετικά, καμιά φορά φαινομενικά αντίθετα, μουσικά ιδιώματα και πάντα με ευρηματικότητα και ειλικρίνεια!

 

Εκτός εκείνης με τον Θάνο ποιαν από τις τόσες άλλες συνεργασίες σου θα ξεχώριζες, έστω έχει μείνει περισσότερο στη μνήμη σου και γιατί;

Σίγουρα η συνεργασία μου σε πολύ νεαρή ηλικία με τον Μάνο Χατζιδάκι που ήταν μια ανεξάντλητη πηγή αισθητικής και δημιουργικότητας για τους ανθρώπους γύρω του. Εχω συνεργαστεί με παρά πολλούς σύγχρονους Ελληνες δημιουργούς και ερμηνευτές και έχω αντλήσει από πολλούς μαθήματα μουσικότητας, δεν έχει νόημα να ξεχωρίσω κάποιους. Ας αναφερθώ μόνο στο μεγάλο παραγωγό Steve Wood που μου έμαθε πολλά για το τι είναι μουσική και στον αξεπέραστο δάσκαλο μου Vijay Raghava Rao που μ’ άφησε να του κλέψω ένα σωρό μυστικά.

 

 

Ποιος ή ποια από όσους και όσες έχεις συνεργαστεί ως ενορχηστρωτής ήταν ο/η πλέον απαιτητικός/ή; Και από την πείρα σου, ισχύει αυτό που λέγεται ό.τι μια μεγάλη πλειοψηφία των ερμηνευτών/ιών τραγουδούν χωρίς καν να σκέφτονται ότι υπάρχει μια ορχήστρα ή ένα σχήμα πίσω τους;

Ισως να εννοείς το απαιτητικός με την έννοια της «ντίβας» όμως προτιμώ να το εκλάβω με αυτή του ανθρώπου που έχει ένα όραμα και θέλει να το δει να πραγματοποιείται. Μου έχει τύχει πολλές φορές να συνεργαστώ με ανθρώπους που «την ψάχνουν» πολύ στα θέματα της ενορχήστρωσης και του ήχου και συνήθως αυτό έχει βοηθήσει πολύ στην παραγωγή ενός όμορφου προσωπικού τους ήχου. Τέτοιοι είναι φυσικά ο Θάνος Μικρούτσικος, οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Μάριος Φραγκούλης, ο Φοίβος Δεληβοριάς και πολλοί άλλοι. Η κατηγορία των αδιάφορων για τη μουσική ερμηνευτών είναι ασφαλώς υπαρκτή αλλά προτιμώ να την αγνοώ!

 

 

Στούντιο και σκηνή είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι ή οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;

Είναι πολύ διαφορετικές οι ικανότητες που πρέπει να αναπτύξει κανείς για να διατηρήσει την καλλιτεχνικότητα του στους δύο αυτούς κόσμους. Η συναυλία είναι ο παραδοσιακός τρόπος παρουσίασης της μουσικής. Είναι μια διαδικασία in vivo που απαιτεί να βρίσκεσαι σε δημιουργική φάση και να δίνεις ό,τι καλύτερο έχεις μπροστά σε ένα ακροατήριο το οποίο όμως ενδέχεται να σε βοηθά, να συμμετέχει και να σου επιστρέφει ενέργεια, να νιώθεις τους παλμούς του. Ετσι μοιάζει, κατά κάποιο τρόπο, με το θέατρο, είναι μια τέχνη ενεστώτος χρόνου. Η ηχογράφηση είναι μια τέχνη εργαστηρίου, in vitro. Καλείσαι να δημιουργήσεις συγκίνηση χωρίς τον παλμό του ακροατηρίου. Εχεις βέβαια το πλεονέκτημα ότι μπορείς να επισκεφτείς πάλι και να διορθώσεις το έργο σου μέχρι να νιώσεις ότι είναι έτοιμο να κοινοποιηθεί.

 

 

Λειτουργείς το ίδιο εκτελεστικά, στο στούντιο και ακόμα περισσότερο στη σκηνή, ίσως ακόμα και ενορχηστρωτικά όταν συνεργάζεσαι με κάποιον/α που μαζί του/της σε συνδέει και φιλική σχέση από όταν πρόκειται για μια καθαρά επαγγελματική συνεργασία;

Δεν είναι ακριβώς φιλία αυτό που χρειάζομαι από τους συνεργάτες μου. Είναι αναγκαίο να τους θαυμάζω για την καλλιτεχνικότητά τους και να αισθάνομαι ότι αγαπούμε εξίσου αυτό που δημιουργείται. Το επαγγελματικό σκέλος ακολουθεί...

 

Από τις τόσες συναυλίες που έχεις δώσει στην Ελλάδα και σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου θυμάσαι κάποια όχι γιατί ήταν η καλύτερη ή η χειρότερη αλλά επειδή ήταν η πλέον παράξενη ως εμπειρία;

Θα μπορούσα να θυμηθώ διάφορα αλλά θα αναφερθώ στο πιο πρόσφατο. Λίγο μετά την πρόβα ήχου μιας συναυλίας, στο κενό μέχρι να αρχίσουμε, έκρινα ότι καλό ήταν να πάω στο απέναντι πάρκο και να μελετήσω λίγο μόνος μου. Επαιξα κάνα εικοσάλεπτο και, καθώς έφευγα, αντιλήφθηκα ότι έπαιζα σε ένα περίπου δεκαμελές ακροατήριο! Οι άνθρωποι αυτοί, με τα σπαστά ελληνικά τους, με ευχαρίστησαν με δάκρυα στα μάτια! Ηταν από το Μπανγκλαντές, άστεγοι και πάμπτωχοι βεβαίως. Μου είπαν ότι αγαπούν τη ζωντανή μουσική, ούτε συζήτηση βέβαια να βρουν χρήματα για εισιτήρια συναυλίας και ότι τους έκανα ένα δώρο χωρίς να το ξέρω.

 

Αν είχες την δυνατότητα ποιου παλαιότερου ή σύγχρονου, ελληνικού και μη, τραγουδιού θα ήθελες να έχεις κάνει την αρχική ενορχήστρωση του; Και αντίστοιχα, με ποιον ξένο/η (γιατί από την Ελλάδα ελάχιστους έχεις αφήσει!) δημιουργό και με ποιον ερμηνευτή/ια θα ήθελες να μπορούσες να συνεργαστείς;

Μια ερώτηση με άπειρες απαντήσεις....Οι μουσικοί που θαυμάζω και τα έργα τα οποία αγαπώ είναι εκατοντάδες και από ετερόκλητα ιδιώματα. Θα ήθελα για παράδειγμα να ήμουν στην ομάδα που ηχογράφησε το «Ο Μεγάλος Ερωτικός» του Χατζιδάκι και, ίσως να φανεί αφελές, αλλά θα ήθελα να έχω γνωρίσει τον Jimi Hendrix (!) και να τον έχω δει να δημιουργεί. Αλλά πραγματικά είναι τόσοι πολλοί, είτε περισσότερο είτε λιγότερο γνωστοί μουσικοί...

 

Ξέρω πολύ καλά πόσο βαρύ είναι το πρόγραμμα σου τα τελευταία χρόνια και για αυτό η τελευταία ερώτηση έχει δύο σκέλη. Ποια είναι τα προσεχή σχέδια του πραγματικά περιζήτητου μουσικού Παπαδόπουλου και του ανθρώπου Θύμιου;

Αυτό που πραγματικά θα ήθελα είναι να έχω περισσότερο χρόνο για μελέτη, υπάρχουν πράγματα στα οποία φιλοδοξώ να γίνω καλύτερος. Θα ήθελα επίσης να ξεκινήσω τη δημιουργία ενός συγκροτήματος σύγχρονης εναλλακτικής μουσικής. Και τέλος να ψάξω τα αρχεία μου για να επανεξετάσω ηχογραφημένο υλικό με σκοπό κάποιες κυκλοφορίες, κυρίως ψηφιακές βέβαια.

Είναι τόσος μεγάλος ήδη ο όγκος του πολυποίκιλου έργου του Θύμιου Παπαδόπουλου στον οποίο σχεδόν καθημερινά προστίθενται νέα τμήματα ώστε, ακόμα και τότε, ένα σεβαστό ποσοστό του υποχρεωτικά θα παραμείνει μη δημοσιοποιημένο...