Με την εμφάνιση του κινηματογράφου η μουσική μπαίνει στη υπηρεσία του κυρίως με μηχανικό τρόπο. Κατά τη διάρκεια της προβολής, τις κινούμενες εικόνες συνόδευε κάποιο πιάνο ή μερικές φορές ολόκληρη ορχήστρα με αποτέλεσμα η όλη διαδικασία να αποτελεί μέρος της προβολής και να μην είναι ενσωματωμένη στην ταινία. Η τομή, στη παγκόσμια σφαίρα, γίνεται γύρο στην δεκαετία του ’30 όταν ο βωβός κινηματογράφος μετατρέπεται σε ομιλούντα δίνοντας μια νέα διάσταση στο ρόλο της μουσικής.

 

Για τη χρήση μουσικής στον ελληνικό βωβό κινηματογράφο δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες. Τα πρώτα μουσικά βήματά του πάντως γίνονται το 1920, το έτος όπου γίνεται η πρώτη προβολή ηχητικής ταινίας, στο σινέ Αττικόν. Κάτι τέτοιο όμως βρίσκει εντελώς απροετοίμαστη την ελληνική παραγωγή και την φρενάρει ουσιαστικά μέχρι την εμφάνιση του Φίνου στα τέλη της δεκαετίας του '30. Οι Έλληνες κινηματογραφιστές χρησιμοποίησαν αυτόν το χρόνο για να προσαρμόσουν τα στούντιο τους στις ανάγκες του ομιλούντος κινηματογράφου.

Πρώτος ο Ν. Δαδήρας, που είχε ιδρύσει παλαιότερα την Ολύμπια Φιλμς, έκανε μια προσπάθεια για να παρουσιάσει την πρώτη ολοκληρωμένη ομιλούσα ταινία, τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας» (1931), η οποία θεωρείται η πρώτη ταινία που κινηματογραφήθηκε-ομιλούσα με μουσική στην Ελλάδα, αλλά ηχογραφήθηκε στη Γερμανία, ενώ ο συγχρονισμός του ήχου και της εικόνας έγινε στη Γαλλία και την Αμερική. Η προσπάθεια αυτή τελικά απέτυχε. Το ίδιο συνέβη και με τη δεύτερη ταινία «Η δεσποινίς δικηγόρος», που ο συγχρονισμός της έγινε στην Αυστρία. 

 

Στα 1930-31 η Νταγκ Φιλμς παρουσίασε μια νέα σειρά από ταινίες, που τα σενάριά τους έγραψαν γνωστοί συγγραφείς και οι πρωταγωνιστές τους είχαν επιλεγεί από τους καλύτερους ηθοποιούς του Βασιλικού θεάτρου. Την περίοδο αυτή η Ντάγκ Φιλμς παρουσίασε την οπερέτα του Χατζηαποστόλου «Οι απάχηδες των Αθηνών»,  με τραγούδια του έργου και κάποιους ήχους γραμμένους σε δίσκους γραμμοφώνου που κρυβόταν πίσω από την οθόνη. Η ταινία γνώρισε σημαντική επιτυχία και παρακίνησε την εταιρία να γυρίσει τη δεύτερη ομιλούσα ταινία της, που είχε τίτλο «Φίλησέ με Μαρίτσα» και στη συνέχεια το «Έξω Φτώχεια».

 

Οι δύο τελευταίες που χρησιμοποιούσαν το ίδιο «ηχητικό σύστημα» κατέληξαν σε εμπορική αποτυχία οδηγώντας σε διάλυση την Ντάγκ Φιλμς, η οποία αδυνατούσε να προσαρμόσει τις εργαστηριακές της εγκαταστάσεις στις απαιτήσεις του ομιλούντος κινηματογράφου.

 

Μόλις το 1939 παρουσιάζεται μια ικανοποιητική ελληνική ταινία στον τομέα του ομιλούντος, που γυρίστηκε από την Σκούρας Φιλμ, με σκηνοθεσία του Φιλοποίμενα Φίνου. Ήταν το «Το τραγούδι του χωρισμού», με πρωταγωνιστή το Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Αλέκο Λειβαδίτη, τη Λίντα Μιράντα και την Ευτυχία Δανίκα. Η ταινία αυτή ήταν και η πρώτη ελληνική ταινία που γυρίστηκε στη χώρα μας με συγχρονισμένα μηχανήματα εικόνας και ήχου.

 

Ήταν η πρώτη και τελεταία φορά που ο Φίνος είχε την ιδιότητα του σκηνοθέτη σε ταινία.

 

 

ΠΗΓΕΣ:

- «Ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου» του Γ. Σολδάτου.

- Σημειώσεις Μ. Παραδείση «Ιστορία του κινηματογράφου ΙΙ»