Μπράβοι και νονοί της νύχτας, πόρνες και νταβατζήδες από τη μια, μοναξιά και πρώτες αγάπες, απαγορευμένες σχέσεις και καταδικασμένοι έρωτες από την άλλη... αυτό είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο ζουν και κινούνται οι «Αισθηματίες» στη νέα ταινία του Νίκου Τριανταφυλλίδη. Κινηματογράφος που έχει μεν προσωπική σφραγίδα, αλλά δεν ομφαλοσκοπεί και απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Σενάριο με αληθινούς χαρακτήρες που αποκτούν υπόσταση από τις καλές ερμηνείες των ηθοποιών (Τάκης Μόσχος, Δημήτρης Λάλος, Χάρης Φραγκούλης στους βασικούς ρόλους).

 

Αλλά και μια ιδιαίτερη μουσική επιμέλεια. Ένα soundtrack το οποίο έχει σχεδόν απ’ όλα: πρωτότυπη μουσική (The Boy – προσέξτε το θέμα με τον τίτλο «Νίκος Νικολαΐδης»... και όχι μόνο μουσικά), αλλά και μια πανσπερμία ακουσμάτων όπου θα συνυπάρξουν ο Enrico Caruso με τον Λευτέρη Μυτιληναίο (εμφανίζεται και στην ταινία), η Αλέκα Κανελλίδου με τους Yell-O-Yell, οι Κόρε Ύδρο με την Τζένη Βάνου (στη μνήμη της είναι αφιερωμένο το soundtrack). Τραγούδια και μουσικές τοποθετημένα με άποψη στις διάφορες σκηνές της ταινίας όπου, ακόμα κι αν ο λόγος που βρίσκονται εκεί δεν είναι απόλυτα φανερός, π.χ. από το είδος της μουσικής, το νόημα των στίχων, τον τονισμό ή την αποφόρτιση της εξέλιξης της υπόθεσης, φαίνεται ότι δεν επιλέχθηκαν στην τύχη. Ούτε για εντυπωσιασμό.


Ανάμεσα στους καλλιτέχνες βρίσκουμε και τέσσερα τραγούδια με τη φωνή του Νίκου Γούναρη. Είναι εμφανής η έντονη αναφορά σε έναν καλλιτέχνη του μακρινού παρελθόντος. Μέσα στην ταινία υπάρχουν επίσης πλάνα από την προτομή του που βρίσκεται κάπου στην Κηφισίας. Να είναι το σκαλισμένο πρόσωπο ενός ανθρώπου από άλλη εποχή που παρατηρεί την εικόνα του σήμερα ? Να είναι ο ρομαντισμός εκείνης της εποχής που «προβάλλεται» στη συναισθηματική κατάσταση των σκληρών ηρώων της ταινίας ?

 


Ας δώσουμε το λόγο στον Νίκο Τριανταφυλλίδη μέσα από το σημείωμά του που υπάρχει στο ένθετο του soundtrack: «Στις ταινίες μου η μουσική δεν υπογραμμίζει απλά τις εικόνες, ούτε και βοηθάει απλά στη δημιουργία μιας «ατμόσφαιρας», αλλά είναι ένας αυτόνομος φιλμικός χαρακτήρας. Ιδιαίτερα στους «Αισθηματίες», ένα φιλμ νουάρ κάτω από τον αττικό ήλιο, η μουσική λειτουργεί όπως ο χορός στην αρχαία τραγωδία. Τα τραγούδια, όπως και τα χορικά άσματα, δεν είναι απλά μουσικά ιντερλούδια αλλά κομβικές στιγμές που απογειώνουν, υπονομεύουν ή αποσυναρμολογούν τη δράση. Αυτό, τουλάχιστον, προσπαθήσαμε ενσυνείδητα μαζί με τον Boy και τον μοντέρ μας Γιώργο Μαυροψαρίδη. Από την ματαιωμένη μοντερνικότητα του crooner Νίκου Γούναρη – η προτομή του, άλλωστε, πρωταγωνιστεί ως σιωπηλός μάρτυρας στο φιλμ – και το απόλυτο συναισθηματικό savoir vivre του «κομπάρσος της καρδιάς σου δεν θα γίνω» Λευτέρη Μυτιληναίου, μέχρι τις πρωτότυπες συνθέσεις του Boy και τα post wave ολοκαυτώματα των Rehearsed Dreams και των Yell-O-Yell. Καλή σας ακρόαση ή, μάλλον, καλή προβολή !».


Και κάτι για την ιστορία. Το τραγούδι με το οποίο πέφτουν οι τίτλοι του τέλους ("Νάνι-νάνι", από το ιταλικό "Dormi bambina", με τους ελληνικούς στίχους των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου και τη φωνή του Νίκου Γούναρη), ήταν ένα από τα κομμάτια που τραγουδούσε η Ρένα Βλαχοπούλου στις εμφανίσεις της με τον Γιάννη Σπάρτακο. Δεν το ηχογράφησε σε δίσκο. Πολλές δεκαετίες μετά, και συγκεκριμένα το 1979, η Βλαχοπούλου έπαιξε τη Νίνα (με Εκάβη τη Σμάρω Στεφανίδου) στη ραδιοφωνική μεταφορά που έκανε ο Γιώργος Παυριανός στο Τρίτο στεφάνι του Κώστα Ταχτσή για το Τρίτο Πρόγραμμα. Σε κάποια σκηνή, ως Νίνα πια, η Βλαχοπούλου θα τραγουδήσει a capella κάποιους στίχους από το Dormi bambina έτσι όπως τους θυμόταν (μέσα στο ρόλο πάντοτε) να τους τραγουδάει στον πόλεμο ένας Ιταλός φρουρός στο απέναντι σπίτι.

 

*Η ταινία Αισθηματίες του Ν. Τριανταφυλλίδη προβάλλονται την εβδομάδα 18 - 24 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους Ιντεάλ, Γαλαξίας.