Η Πλατεία Νερού έχει αρχίσει και περιτριγυρίζεται από την κατάρα να γίνει το όνομά της στην κυριολεξία. Κάποιοι που είχαν βρεθεί στους Sigur Ros πριν δύο καλοκαίρια καταλαβαίνουν καλύτερα… "Δεν έχω φύγει ποτέ από αυτήν την πλατεία στεγνή", μου έγραφε νωρίτερα στο Messenger μία φίλη. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό… Όπως το πάρει κανείς.

 

Πήγαμε λίγο μετά τις 20:00 για να δούμε και τους Editors που εμφανιζόταν πριν τον Nick Cave. Αυτό που είδαμε όμως μπαίνοντας ήταν ένας τεράστιος Σωρειτομελανίας. Τι ’ναι τούτο θα αναρωτηθεί κανείς και θα έχει δίκιο.

 

Οι Σωρειτομελανίες είναι μία κατηγορία νεφών που δίνουν καταιγίδα. Στον Διεθνή Άτλα Νεφών ονομάζονται Cumulonimbus ή Cb για συντομία. Πραγματικά εντυπωσιακό θέαμα και για αυτό οι περισσότεροι λόγω και του διαλλείματος μέχρι να βγουν οι Editors το φωτογράφιζαν όπως οι Κινέζοι το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη.

 

Η καταιγίδα ήταν σίγουρη. Ο ουρανός μας φωτογράφιζε με τη σειρά του με εκείνα τα τεράστια φλας που αν πέσουν κάπου κοντά σου θα γίνεις ψητός. Το ίδιο σίγουρη ήταν η καταιγίδα και με την εμφάνιση του Cave, αφού η βροχή είχε σταματήσει. Οι Editors προσπάθησαν να επαναφέρουν τον κόσμο σε κλίμα συναυλίας και να τον κάνουν να ξεχάσει το κλίμα Τροπικό (Τα έχει πει η Άννα Βίσση αυτά εδώ και χρόνια).

 

 

Μπορεί να τους αδικήσαμε και λίγο γιατί ήμασταν ταλαιπωρημένοι από τη βροχή, όλο το πρόγραμμα είχε πάει περίπου μία ώρα μπροστά, αρκετός κόσμος είχε αποχωρήσει και η αδημονία για τον Νίκο Σπηλιά ήταν μεγάλη. 

Βέβαια, στα μισά τους κομμάτια είναι σα να ακούς το ριφάκι της κιθάρας από το "Papillion" σε διάφορες παραλλαγές. Την ιδρώσανε παρόλα αυτά τη φανέλα τα παιδιά και έκαναν ας πούμε μία καλή, τυπική εμφάνιση για τα κυβικά και τα δεδομένα τους, είχε και υγρασία…

 

Ήταν ένα καλό ζέσταμα για αυτό που θα ακολουθούσε περίπου 45 λεπτά αργότερα.

 

Λίγο νωρίτερα ο Sting είχε πιάσει δουλειά στο Ηρώδειο. Ήταν η δεύτερη sold out συναυλία του εκεί και αφού η σκηνή έγινε μούσκεμα, πήρε τη σκούπα και βοηθούσε να φύγουν τα νερά… (υπάρχουν φωτογραφίες!)

 

Πίσω στα δικά μας…

 

"Είστε βρεγμένοι; Εγώ όχι ακόμα!", μας είπε ο μικρός Νικόλας και κίνησε για νέες περιπέτειες. Δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο. Ούτε αυτούς που ξέρουν όλα τα κομμάτια του απ’ έξω, ούτε εκείνους που ξέρουν το "Do you love me", το "Into my arms", το "Red right hand" από τη σειρά Peaky Blinders και το "Weeping song". Αυτό ήταν ένα τραγούδι που κλαίει. Αυτός ήταν ένα τραγούδι που κλαίει…  

 

 

 

Δυναμικός, αεικίνητος, ολιγόλογος… Όλα λειτουργούσαν άψογα για να γίνουμε ξανά μούσκεμα πάνω που είχαμε αρχίσει να στεγνώνουμε. Κατέβαινε συχνά κοντά στον κόσμο, άλλοτε έμπαινε και μέσα σε αυτόν στην κυριολεξία, γιατί μεταφορικά το έκανε από την πρώτη στιγμή που βγήκε στη σκηνή, με τον τρελάρα πολυμουσικό Warren Ellis να κάνει το δικό του σόου και να στηρίζει σαν βράχος το σύμπαν του Cave.

 

Αυτό που λέμε χάλασε τα παπούτσια του στη σκηνή, χθες την Πλατεία Νερού πήρε και ρεαλιστικές διαστάσεις, αφού χρειάστηκε να αλλάξει και παπούτσια που μάλλον δεν άντεξαν στην κλωτσιά που είχε δώσει νωρίτερα στο αναλόγιο με τους στίχους και το πρόγραμμα της συναυλίας, τα οποία έγιναν φύλλο και φτερό. Αυτοί που ήταν λίγο πιο μακριά από τη σκηνή δεν ξέρω κατά πόσο τα είδαν όλα αυτά, αφού τα video wall ήταν εκτός λειτουργίας, αφού δεν λειτουργούσαν σωστά μετά τη βροχή...

 

 

Δικαίως έχει ένα μεγάλο κοινό και στην Ελλάδα που τον αγαπάει και τον ακολουθεί πάντα και παντού και είναι σίγουρο πως θα συνεχίσει να το κάνει, αφού πάντα δίνει το καλύτερό του εαυτό, δεν κάνει αρπαχτές και φεύγεις ξεχνώντας πόσα χρήματα έχεις δώσει, πόση ώρα είσαι όρθιος, πόσο μούσκεμα ήσουν. 

 

 

Στον Nick Cave πάντα θα βρέχει. Είτε από έξω, είτε από μέσα.