Ο Μάνος Χατζιδάκις, πριν γνωρίσω τον Αλκαίο, μου είχε δώσει μια παραγγελία να γράψω ορισμένα τραγούδια σε ποίηση Φρανσουά Βιγιόν, τα οποία παρουσιάστηκαν το 1977, στο Τρίτο Πρόγραμμα. Το 1979 έκανα μια συναυλία στα Ανώγεια της Κρήτης μετά από παραγγελία του Μάνου Χατζιδάκι. Στο πρώτο μέρος παρουσιάστηκε το έργο μου «ΕυριπίδηςIV» και στο δεύτερο μέρος η «Ιχνογραφία» σε ποίηση του Κώστα Παπαγεωργίου καθώς και σκόρπια τραγούδια,σε ποίηση του Μπρεχτ και του Βιγιόν (με τον συγχωρεμένο Σάκη Μπουλά).Τη μέρα, λοιπόν, της συναυλίας λαμβάνω μια κάρτα από τον Αλκαίο όπου στο πίσω μέρος έχει γράψει ένα ποίημα με τον τίτλο «François Villon», το οποίο αργότερα εντάχθηκε στην ποιητική συλλογή «Εμπάργκο»:
 
Οι λεγεώνες διάβηκαν σε θριαμβική πομπή
Βωδάμαξες ιππάρια τροπαιοφόροι αγγέλοι
Στην παγωνιά του Μορφωκόν οι δρόμοι είναι αδειανοί
Τους κοπετούς σου ποιος κοιτάει ποιον η ζωή σου μέλει
 
Ήλιος φαφούτης ξεμυτάει πάνω απ΄ την Προβηγκία
Μαντάτο στέλνει στα παιδιά κι ένα κρύο φιλί
Θα σου σφυρίξω στα κλεφτά στην πρώτη ευκαιρία
Οι τσιριμόνιες πως περνούν στου ρήγα τη βουλή
 
Παραμιλάνε οι Φρυκτωροί με τα γυμνά τους ξίφη
Κι οι δούλοι πια στον κύρη τους δεν κράζουν Ωσαννά
Στο ικρίωμα που θα σε παν οδύρονται τα στίφη
Τέτοιο κακό για ένα ληστή δε γίνηκε ξανά
 
Το Ιωβηλαίο αρχινάει τελειώνει ο βραχνάς
Ψευτιές κι αλήθειες πνίγονται σ’ ένα συχωροχάρτι
Ποιος ήταν η Φάλαινα και ποιος ο Ιωνάς
Φρανσουά Βιγιόν πικραδελφέ κανείς δε θα το μάθει
 
Όταν, μετά το «Εμπάργκο», το 1982, συνέχιζα τη μελοποίηση του Καββαδία, μια μέρα καθώς έχω στο πιάνο το ποίημα του Καββαδία, «Ο λύχνος του Αλαδίνου» και το παλεύω, χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο Αλκαίος. Βάζω την κάρτα με το ποίημά του για τον Βιγιόν δίπλα στο χαρτί με το ποίημα του Καββαδία και ξεκινώ να παίζω ένα τετράστιχο του Καββαδία και ένα τετράστιχο του Αλκαίου με την ίδια ακριβώς μελωδία! Δεν ήξερα τι να κρατήσω! Είναι μια τρελή ιστορία δυο ανθρώπων, του Καββαδία και του Αλκαίου που είναι συνδεδεμένοι  με τη ζωή μου,αλλά και μεταξύ τους (ο Αλκαίος μεταγενέστερα γράφει και αφιερώνει στον Καββαδία το «Στης γοργόνας το φτερό» στο δίσκο μας, «Υπέροχα μονάχοι», του 2006) και ενός πανέξυπνου τύπου, του Βιγιόν, που ζει τον 15ο αιώνα,  οι οποίοι μελοποιούνται με την ίδια ακριβώς μελωδική γραμμή! Κέρδισε ο Καββαδίας καθαρά για λόγους χρονικούς καθώς έκανα τις «Γραμμές των Οριζόντων», το 1991, και ήθελα να προσθέσω και ορισμένες ακόμα μελοποιήσεις μου σε αυτόν. Επί της ουσίας όμως είναι η ίδια μελωδική γραμμή!. 
 

* Από την αφήγηση του Θάνου Μικρούτσικου στον Σπύρο Αραβανή για το αφιερωματικό τεύχος , 62, 2017, του περιοδικού Μετρονόμος στον Άλκη Αλκαίο.