Τρεις καινούρες κυκλοφορίες αυτές τις μέρες που αναφέφονται στην μετανάστευση χρησιμοποιώντας συμβολικά ως τόπο την Αμερική, που υπήρξε κορυφαίος μεταναστευτικός προορισμός. Από την Eλλάδα μόνο μετανάστευσαν, μεταξύ 1880-1920, σχεδόν 400.000 άνθρωποι (Το 1/4 του ενεργού πληθυσμού της χώρας), από τους οποίους οι 370.000, στην Αμερική. Ο συνειρμός και ο παραλληλισμός με τη σημερινή κατάσταση και την έντονη μετανάστευση, κυρίως νέων τα τελευταία χρόνια, είναι προφανής.

 

 

1. Ο νέος δίσκος του Δημήτρη Μυστακίδη με θέμα του τραγούδια που κυκλοφόρησαν και παίχτηκαν ζωντανά μόνο στην Αμερική από τους μετανάστες και τα παρουσιάζει με την ιδιαίτερη τεχνική της "τσιμπητής" κιθάρας. Έχοντας υπ' όψιν τα ιδιότροπα παιξίματα του Κατσαρού, του Δούσα και του Κωστή διασκευάζει και επανεκτελεί με τον δικό του τρόπο, ρεμπέτικα τραγούδια που κυκλοφόρησαν και παίχτηκαν ζωντανά μόνο στην Αμερική.

 

 

2. Το ψηφιακό 45άρι του Απόστολου Ρίζου με το ένα τραγούδια να είναι παραλλαγή εκείνου που τραγουδούσαν οι μετανάστες "φιλοξενούμενοι" στο περιβόητο Έλις Άιλαντ. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα,  οι Έλληνες που έφταναν στο Έλις Άιλαντ - το κέντρο υποδοχής μεταναστών στη Νέα Υόρκη- έμοιαζαν χαμένοι ανάμεσα σε ένα πολύβουο πλήθος.  Η ξένη γλώσσα, τους φάνταζε σαν ένα διαρκές ‘μπούρου – μπούρου’ ή ντούρου – ντούρου. Η ανάγκη τους να ενσωματωθούν στη νέα γη, κονταροχτυπιόταν με το φόβο για το άγνωστο, την καθημερινότητα, τη δίψα για κοινωνική αποδοχή, τον έρωτα.  Μια από τις πρώτες ηχογραφήσεις του ‘Ντούρου – Ντούρου’ έγινε το 1928 στη Νέα Υόρκη, από τη Μαρίκα Παπαγκίκα. Προϋπήρχαν και εκδοχές με παραλλαγές στους στίχους, επίσης ηχογραφημένες στην Νέα Υόρκη, το 1927.
«Με ντούρου – ντούρου μ’ έβγαλαν μες την καινούργια χώρα,
το τραγουδούν οι κοπελιές και τους περνάει η ωρα..»



 

3. Το νέο βιβλίο - cd "Ευτυχισμέναι ημέραι" του Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη όπου πριν το σχετικό τραγούδι "Το ζεϊμπέκικο του λιμανιού" και μετά από μία διαφήμιση πρακτορείου για μετανάστες προς την Αμερική, αναφέρει: "Εν καιρώ πολέμου, τα κράτη επιτίθενται εις τους γείτονας, εν καιρώ ειρήνης εις τους υπηκόους των. Ο ίδιος ένιωθε για δεύτερη φορά πρόσφυξ. Ήθελε να φύγει όσο μακρύτερα γινόταν"...

 

Πρίν από κανένα χρόνο είχε κυκλοφορήσει και το Αμέρικα των Koza Mostra με το ίδιο θέμα σε άλλο ύφος (το βρίσκετε εδώ), που τελικά όμως ο "ήρωας" δεν φεύγει στο Αμέρικα... 

 

Το "America America" του Καζάν (1963) (εδώ) ζει με το φάντασμά του, που ακούει το "Αμέρικα" του Μάνθου Αρμπελιά (1996) (εδώ) ή το "Στην Αμερική" του Θανάση Παπακωνσταντίνου (2006) και χαιρετάει τους φίλους που φεύγουν για την κάθε Αμέρικα.