Ποια είναι αυτά τα Παιδιά Της Παλαιότητας που παίζουν αύριο στο Σπούτνικ Festival «Ταξίδι #1: Επιστροφή στο μέλλον» το οποίο πραγματοποιείται την Παρασκευή και το Σάββατο στο Άλσος Στρατού στο Γουδή; Για να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση πρέπει να πάμε αρκετά πίσω... Στις αρχές του ΄03 οι Κόρε.Υδρο. μας συστήθηκαν με το «Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ» που κυκλοφόρησε στην ιστορική ανεξάρτητη εταιρεία Wipe Out. Έναν δίσκο δηλαδή που κυριολεκτικά έσκασε σαν βόμβα στον μικρόκοσμο του ελληνικού rock, μια πάμφθηνη, ηχογραφημένη πρόχειρα, όχι σε επαγγελματικό στούντιο αλλά σε σπίτια και άλλους χώρους της Κέρκυρας.

 

 

Παραγωγή η οποία σάρωνε τους οποιουσδήποτε διαχωρισμούς ανάμεσα στα μουσικά ιδιώματα, άλλοτε σφυρίζοντας αδιάφορα και άλλοτε καγχάζοντας περιφρονητικά, με ενορχηστρώσεις που ενώ τυπικά ήταν rock επί της ουσίας το σάρκαζαν ανηλεώς και με όλη αυτή την ανατρεπτική διάθεση να επενδύει και να υπονομεύει ταυτόχρονα ιδιαίτερα ρομαντικούς και κάποτε τόσο ειλικρινείς ερωτικούς στίχους ώστε σχεδόν προκαλούσαν αμηχανία στον ακροατή! Ένα από τα σημαντικότερα ντεμπούτα της ελληνικής δισκογραφίας που ήρθε από το πουθενά (από μουσικής πλευράς αυτό ήταν και συνεχίζει να είναι η Κέρκυρα παρότι εκεί βρίσκεται το Ιόνιο Πανεπιστήμιο με το μουσικό τμήμα του στο οποίο γίνεται πολύ σοβαρή δουλειά, όχι μόνο στο εκπαιδευτικό αλλά και σε αρκετά ακόμα επίπεδα) για να ταράξει για τα καλά τα νερά του κατά περιόδους ακόμα και βαλτωμένου εγχώριου μουσικού γίγνεσθαι και να μην τα αφήσει ακύμαντα από τότε.

 

 

Το «μας συστήθηκαν» αφορά βέβαια στην υπόλοιπη Ελλάδα γιατί στη γενέτειρα του το project που είχε ξεκινήσει ο Π(αντελής) Ε. Δημητριάδης με μια παρέα συμμαθητών του, περισσότερο σαν αστείο στην αρχή, απαριθμούσε ήδη δέκα χρόνια Ιστορίας. Είχε φτάσει όμως φαίνεται η συγκυρία για να εξαπλωθεί το κερκυραϊκό cult  και στην υπόλοιπη χώρα και αυτό συνέβη με το πρώτο album τους,  κάτι που είχε αρχίσει να δρομολογείται ήδη από το ’01 με την προσχώρηση του Αλέξανδρου Μακρή, του έτερου συνθέτη του γκρουπ που θα συναποτελούσε την ηγετική δυάδα του με τον Παντελή Δημητριάδη. Ακολούθησαν άλλοι τέσσερις δίσκοι, ένας σε  ψηφιακή μόνο κυκλοφορία με τα.... «παραλειπόμενα» του ντεμπούτου,  άλλοι  δύο σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία και ακόμα ένας που σηματοδότησε την επιστροφή τους στο «ανεξάρτητο» πνεύμα, το «Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό» το οποίο κυκλοφόρησε από την Πατρινή Inner Ear το ’13 και έμελλε όμως να είναι και ο τελευταίος τους.

 

Ασυνήθιστα πολλοί μουσικοί είχαν περάσει όλα αυτά τα χρόνια από το συγκρότημα παραμένοντας άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο αλλά ο πυρήνας και η βάση του ήταν πάντα το δίδυμο Δημητριάδη – Μακρή. Και αν η πρώτη κρίση στις σχέσεις τους το ΄04 ξεπεράστηκε η δεύτερη, η οποία είχε εκδηλωθεί πριν ακόμα την ηχογράφηση του «Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό», ήταν πολύ βαθιά και ισχυρή για να συμβεί το ίδιο. Με τους Κόρε.Υδρο. στο απόγειο της δημοτικότητας τους και μετά από μια σύντομη περιοδεία στην χώρα ο Παντελής και ο Αλέξανδρος αποχαιρέτησαν ο ένας τον άλλο και μαζί το κοινό τους με μια στην κυριολεξία θριαμβευτική συναυλία στο «Gagarin 205» ένα μήνα μόλις μετά την κυκλοφορία του album.

 

 

Οπως λέει ο ιδρυτής, στιχουργός, συνθέτης περισσότερων από τα μισά τραγούδια και φυσικά ερμηνευτής τους Παντελής Δημητριάδης:
«γράφω τραγούδια και τα ερμηνεύω με τον ίδιο τρόπο που το έκανα πάντα, ήταν λοιπόν μόνον ο σεβασμός μου στην συνεισφορά του Αλέξανδρου αυτό που με εμπόδισε να συνεχίσω με το όνομα Κόρε.Υδρο.».

 

 

Αντί για αυτό υιοθέτησε το Τα Παιδιά Της Παλαιότητας και με μια νέα ομάδα μουσικών (που τελικά διαμορφώθηκε στους... πολυοργανίστες Μάριο Πλασκασοβίτη και Ντέλο Πέτρου, τους κιθαρίστες Νίκο Ραράκο και Θοδωρή Ανθη, την βιολοντσελίστρια Χριστίνα Παπαλίτσα, την μπασίστρια Νούμερο Μπλε και τον ντράμερ Τέλη Κροκίδη) και, πάντα με την γνωστή DIY διαδικασία, ηχογράφησε το album «12 Τραγούδια Από Τις Κατακόμβες» το οποίο κυκλοφόρησε, από την Inner Ear και πάλι, τον Ιούνιο του ’14.

 

 

Ο δίσκος ήταν σίγουρα ο ωριμότερος και, αφαιρώντας το στοιχεία της έκπληξης του πρώτου των Κόρε.Υδρο., πιθανότατα ο καλύτερος που είχε κάνει ως τότε ο Π. Δημητριάδης. Με αυτόν «ξεπλήρωσε» πολλούς λογαριασμούς, με το παρελθόν του με τους Κ.Υ. από μουσικής πλευράς, με το προσωπικό του όσον αφορά στην παιδική και εφηβική του ηλικία σε έναν όχι μεγάλο τόπο της περιφέρειας και,  πάνω από όλα, με το ρομαντικό στoιχείο της ως τότε γραφής του. Φαίνεται μάλιστα ότι διανύει περίοδο δημιουργικού οργασμού και διανοητικής εντατικής παραγωγής γιατί η επόμενη δουλειά τους ήταν έτοιμη – τόσο για τα δικά του δεδομένα όσο και γενικότερα – πολύ σύντομα  Τα Παιδιά Της Παλαιότητας κυκλοφόρησαν το δεύτερο album τους «Consortium In Amato» τον περυσινό Νοέμβριο, αυτή τη φορά όχι μόνο ηχογραφημένο και σε παραγωγή των ιδίων αλλά και  στην δική τους ετικέτα, την 39.

 

Consortium in Amato

 

Ο Π. Δημητράδης ορίζει ως πρωταρχικό στοιχείο  της δημιουργικής του μεθόδου την αξιοποίηση προϋπαρχόντων πηγών ή, αλλιώς, μιαν ιδιότυπη διακειμενικότητα. «Βασίζομαι σε κείμενα, στίχους, ακόμα και μουσικές που έχουν ήδη υπάρξει. Κείμενο όμως δεν μπορεί άραγε να θεωρηθεί και το όνειρο που είδες το προηγούμενο βράδυ και γράφεις για αυτό;», λέει χαρακτηριστικά.

 

Το «Consortium In Amato» δίνει στον έρωτα τις αληθινές του διαστάσεις οι οποίες όμως, φευ, δεν είναι ρεαλιστικές αλλά καθόλα υπαρξιακές. «Καθημερινοποιεί» την πολιτική, τονίζοντας την επίδραση της στην προσωπική ζωή του ανθρώπου. Σε κάποια τραγούδια μάλιστα έρωτας και πολιτική έρχονται σε πολύ στενή επαφή, αν όχι σε κατά μέτωπο σύγκρουση. Κονιορτοποιεί τον καταναλωτισμό ως τρόπο ζωής αλλά και τον ίδιο τον υλισμό, ιστορικό τε και μη και στην θέση τους αντιπροτείνει μια βιωμένη πνευματικότητα. Τέλος και ίσως πάνω από όλα εστιάζει στην πραγματικότητα όπως ακριβώς έχει, δίχως την παραμόρφωση της που επιφέρει η εξιδανικευτική ή και βαρύθυμη συναισθηματική, ακόμα και διανοητική διαμεσολάβηση της.

 

 

Όλα αυτά συντελούνται με όχημα μάλλον παρά συνοδεία μια μουσική που δεν χρησιμοποιεί  απλά δημιουργικά τις αναφορές της, πλέον τις αλώνει εκ των έσω μεταλλάσσοντας και ανανεώνοντας τις. Απόλυτα ταιριαστό λοιπόν με αυτή την διάθεση το εξώφυλλο που, αν δεν σόκαρε, ενόχλησε ορισμένους, μια τοιχογραφία της Πομπηίας με έναν φαλλό την οποία ο Π. Δημητριάδης  είδε για πρώτη φορά σε ένα μάθημα που σχετιζόταν με τον Ρωμαίο ποιητή Κάτουλλο κατά την διάρκεια των φιλολογικών σπουδών του και από τότε τον ««καταδίωκε» μέχρι να την κάνει εξώφυλλο ενός δίσκου του! «Αν αυτά που γράφω, παίζω, τραγουδώ, λέω, κάνω και δείχνω δεν ενοχλούν δεν έχει νόημα, όταν θα πάψε να συμβαίνει αυτό τότε θα σταματήσω», για να αποδειχθεί πόσο συνάδει το εξώφυλλο με την ίδια την δημιουργική του φιλοσοφία.

 

 

«Απογοητεύεσαι όταν περιμένεις κάτι  και εγώ δεν περίμενα ποτέ τίποτα από την πολιτική, δεν πιστεύω ότι η λύση θα έρθει από αυτήν», λέει χωρίς περιστροφές ο Παντελής. Πως βρέθηκε τότε να παίζει σε ένα φεστιβάλ κομματικής νεολαίας; «Με προσέγγισαν κάποιοι άνθρωποι που σέβομαι και εκτιμώ και στην αρχή νόμιζα ότι ήταν το φεστιβάλ ενός εντύπου του οποίου υπεύθυνοι ήταν μια ομάδα παιδιών που απλά βρίσκονται σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Μόνον όταν ξεκίνησαν κάποιες επιθέσεις στο Facebook αντιλήφθηκα πραγματικά ότι θα παίζαμε στο φεστιβάλ της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ».

 

Αν πάντως παρευρεθείτε σε αυτό Τα Παιδιά Της Παλαιότητας είναι το ένα από τα δύο (το άλλο είναι οι GravitySays_I) ονόματα που εμφανίζονται τα οποία προσωπικά θα σας πρότεινα χωρίς δισταγμό να μη χάσετε!