Ένας νεαρός πρόσφυγας από το Ιράκ, μέλος της Κρατικής Ορχήστρας της χώρας του, αναγκάστηκε να αφήσει την πατρίδα του για μια πιο ασφαλή και φιλική προς τις ιδέες του χώρα, αφού το όργανο που παίζει έχει τις ρίζες του στη Δύση κι εκείνος αρνείται να ασπαστεί το Κοράνι.

 

 

Έτσι, όπως χιλιάδες άλλοι βρήκε προσωρινό καταφύγιο στη χώρα μας γλυτώνοντας από απανωτές απόπειρες απαγχονισμού που έγιναν εναντίον του στο Ιράκ και μετά από αίτηση ασύλου σήμερα ζει στην Ελλάδα. Ο ίδιος σώθηκε, όχι, όμως, και το αγαπημένο του τσέλο το οποίο καταστράφηκε τελείως κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του.

 

 

Τους τελευταίους μήνες και ύστερα από τα ρεπορτάζ για το προσφυγικό κοινοποιήθηκε η ιστορία του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Από εκεί ενημερωθήκαμε πως ο νεαρός μουσικός, συγκινημένος από την αγάπη που έχει δεχτεί στη χώρα μας αναζητά ένα τσέλο διεκδικώντας το όνειρο πέρα από την επιβίωσή του. Κι είναι αυτό που πιθανόν θα του δώσει δύναμη να ξανακερδίσει  την πίστη του στο κόσμο.

 

Μέσα σε τρεις μέρες η πρώτη «αγγελία» για το τσέλο μετρά 1.460 κοινοποιήσεις στο Facebook κι όπως μαθαίνουμε, δεκάδες άνθρωποι - οι οποίοι μάλιστα δεν είναι κατά κύριο λόγο  συνάδελφοί του μουσικοί - έσπευσαν να παραχωρήσουν ένα τσέλο ή ακόμη και να του το δανείσουν.

 

 

Έτσι λοιπόν, θα συνεχίζει να καρφώνει το τσέλο του στο έδαφος της δικής μας πατρίδας, την οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει πλέον ως δεύτερη δική του, και να παίζει την «αισχρή» δυτική μουσική που παραλίγο να του στερήσει τη ζωή.

 

Κι αν στην περίπτωσή μας το τσέλο βρέθηκε η ελπίς ακόμα αναζητείται.

 

 

ΖΗΤΕΙΤΑΙ πιάνο προς αγοράν…
ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζίπ εν καλή καταστάσει...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικός...
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς.

(Αντώνης Σαμαράκης , Ζητείται Ελπίς, 1954)