Η ακροβασία της παράφρασης του τίτλου είναι από το στίχο του Διονύση Σαββόπουλου «Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που χει κάτι απ’ τις φωτιές». Τότε που το έγραψε έκλεινε τα «10 χρόνια κομμάτια». Ήταν το 1975. Η μεταπολίτευση στο μαιευτήριο. Τώρα, αφού έχει κλείσει αισίως τα 50 χρόνια κομμάτια, μοιάζει βασανιστικά επίκαιρος τραγουδώντας την Παράγκα ενορχηστρωμένη ακόμη και ως καλοκαιρινό τραγουδάκι…

 

 

Είναι ο Διονύσης Σαββόπουλος που όλο και πιο δύσκολα πια θα ακούσεις να τον φωνάζουν «Νιόνιο», ακόμα και οι πιο μεγάλοι που είχαν ένα χαμόγελο στα χείλη βλέποντας τη σκηνή. Ποιος ξέρει τι θυμόταν ο καθένας από τα δικά του νιάτα. Ποια τραγούδια να έχει συνδυάσει με τους δικούς του έρωτες ή τους χωρισμούς;

 

Μαζί του, στο «Απέναντι μπαλκόνι» της σκηνής η Ελένη Βιτάλη. Άλλη σταθερά του ελληνικού τραγουδιού. Το δικό της ρεπερτόριο σαφώς μικρότερο, αλλά σημαίνει κάτι αυτό τελικά; «Διασκεδάστε Έλληνες! Δεν χανόμαστε» λέει με τα χέρια ψηλά στον ουρανό κάνοντας δέηση στο Θεό της αισθηματικής μας επιθεώρησης. "Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα"... Αυτός είναι και ο τίτλος της παράστασής τους. 

 

Επέλεξαν πολλά τραγούδια που δεν ήταν δικά τους. Γενναιοδωρία; Εσωτερικός κορεσμός; Καλοκαιρινή διάθεση; Σίγουρα όχι πάντως έλλειψη ρεπερτορίου. Και τι να πουν και τι να αφήσουν αυτοί οι δύο;

 

Πολλές εναλλαγές. Ποιες ήταν εύστοχες και ποιες όχι συζητούσε η παρέα. Σεβασμός. Ευγένεια από τη σκηνή. Σπουδαίοι μουσικοί. Εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις, ακόμα και τώρα. Χαμηλές εντάσεις. Υψηλές προσδοκίες. Τραγούδια σπουδαία. Πολιτικά σχόλια για τους «αυταπατώμενους».

 

Ποτίστηκε ο κήπος με ελληνικό τραγούδι να έχουν οι επόμενοι να αγγίζουν στο γρασίδι του. Δύο άνθρωποι που διατρέχουν το ελληνικό τραγούδι από τις ρίζες του μέχρι της κορφής τα φύλλα ξεκίνησαν μόλις την καλοκαιρινή τους περιοδεία.