Ο Απόστολος Ρίζος συναντά τον Μάνο Λοΐζο σε ένα μουσικό δωμάτιο, αναζητώντας το πρώτο αίσθημα των τραγουδιών – όπως τη στιγμή που γράφτηκαν από τον δημιουργό τους. Στο κέντρο, παραμένει η ερμηνεία των τραγουδιών, κρατώντας το πιο βαθύ τους άγγιγμα. Τον Απόστολο Ρίζο συνοδεύουν δύο δεξιοτέχνες μουσικοί του κοντραμπάσου, οι οποίοι ξεπερνούν τα όρια του μουσικού τους οργάνου, ενώ το δωμάτιο, αποκαλύπτει σταδιακά τα μυστικά του, με τη συμμετοχή κάθε φορά και μιας ερμηνεύτριας. Το φιλόξενο δωμάτιο που μεταφέρεται στο Θέατρο Άλμα, θα «επισκεφτούν» η Ξένια Γαργάλη (22/3), η Βιολέτα Ίκαρη (29/3) και η ΡίταΑντωνοπούλου(5/4).

 

Γιατί έχεις επιλέξει τον Μάνο Λοΐζο;

Ήταν μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να κάνω αύτη την παράσταση για το Μάνο Λοΐζο. Το όφειλα στις ατέλειωτες ώρες που έχω περάσει  μαζί του. Από την αρχή της εφηβείας μου χανόμουν με τις ώρες στο δωμάτιό μου με τα τραγούδια του και έβαλε τις βάσεις για να εξερευνήσω τα προσωπικά μου εκφραστικά μέσα. Περισσότερο από τον καθένα διαμόρφωσε το μουσικό και αισθητικό μου κριτήριο σε σχέση με το ελληνικό τραγούδι. Πάντα στις συναυλίες μου έπαιζα τραγούδια του. Αλλά δεν θα τολμούσα να στήσω μια παράσταση αποκλειστικά με τραγούδια του, αν δεν με προέτρεπε η κόρη του, Μυρσίνη Λοΐζου, έπειτα από μια συναυλία μου, πριν από λίγα χρόνια.

 

Δεν πρόκειται για μουσικό “αφιέρωμα”, με την έννοια του όρου που έχουμε συνηθίσει, αλλά για μια νέα, φρέσκια προσέγγιση, διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου. Ποια είναι αυτή η προσέγγιση;

Όπως φανερώνεται και από τον τίτλο της παράστασης – «Σ’ ένα δωμάτιο με τον Μάνο Λοΐζο» - η προσέγγιση είναι μινιμαλιστική και προέκυψε αβίαστα μέσα από τα χρόνια που πειραματιζόμουν πάνω στα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου, αναζητώντας το βαθύτερο αίσθημά τους. Το αίσθημα της στιγμής που γράφτηκαν. Το ζητούμενο δηλαδή, ήταν η ζωντανή συνομιλία με το έργο του και όχι ένα αφιέρωμα.

Αυτό, μεταφέρθηκε επί σκηνής, με την ατμοσφαιρική αναπαράσταση ενός δωματίου και μουσικά, με τη μαγική συνομιλία δύο κοντραμπάσων με την κιθάρα.  Βέβαια, μιλάμε για δύο κορυφαίους μουσικούς, τον Θοδωρή Κουέλη και τον Γιώργο Μουχτάρη, οι οποίοι μέσα από την υψηλή τους μουσικότητα, ξεπερνούν τα όρια του μουσικού τους οργάνου. Σε κάποια τραγούδια χρησιμοποιούμε τζουρά, πλήκτρα, τρομπέτα, φυσαρμόνικα, λούπες και ψηφιακές πινελιές, που στολίζουν με ηχοχρώματα το μουσικό τοπίο.

Ένα επίσης πολύ σημαντικό στοιχείο, είναι οι προβολές από σπάνιο αρχειακό υλικό και ανέκδοτες ηχογραφήσεις του δημιουργού, οι οποίες παρεμβάλλονται διαδραστικά σε σημεία της παράστασης, κάνοντας ακόμα πιο έντονη την παρουσία του Μάνου στο ‘δωμάτιο’. Το υλικό αρχείου μας παραχώρησε ευγενικά η κόρη του συνθέτη, Μυρσίνη, και την επιμέλεια των προβολών της παράστασης καθώς και τη σκηνογραφία, έχει κάνει η στιχουργός Τάμμυ Τσέκου.

Στο συνολικό αποτέλεσμα, συμβάλλουν κάθε φορά με την παρουσία τους ξεχωριστές ερμηνεύτριες. Αυτή τη φορά θα έχουμε κοντά μας την Ξένια Γαργάλη(22/3), τη Βιολέτα Ίκαρη (29/3) και τη Ρίτα Αντωνοπούλου (5/4).

 

Καλύπτεις όλη την αισθητική γκάμα των τραγουδιών του Λοΐζου; Ροκ, μπαλάντες, λαϊκά…

Ναι, προσεγγίσαμε όλη αυτή τη γκάμα, μέσα από το μουσικό και αισθητικό πρίσμα που σας περιέγραψα. Δεν αναζήτησα την διαφορετικότητα για τη διαφορετικότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ακούσετε τις αυθεντικές εκτελέσεις. Η μαγεία στο έργο του Λοΐζου, είναι πως μπορούσε να είναι αυθεντικός και βαθιά συγκινητικός, σε όλα τα είδη του ελληνικού τραγουδιού. Αυτός ήταν ο οδηγός μας.


Θεωρείς τον Λοΐζο «πρόγονο» των τραγουδοποιών της γενιάς του ’90;

Σίγουρα έδωσε ένα νέο στίγμα. Η αμεσότητα στη μουσική έκφραση ήταν σε μεγάλο βαθμό δική του κατάκτηση. Ο Μάνος Λοΐζος και το έργο του είναι μια διαρκής πηγή έμπνευσης για τους  τραγουδοποιούς κάθε γενιάς.

 

Έχεις βγάλει κάποια συμπέρασμα μπαίνοντας βαθύτερα στο μουσικό-αισθητικό-καλλιτεχνικό του σύμπαν;

Οι μελωδίες του Μάνου Λοΐζου είναι η ιδανική «μουσική» συνομιλία Δύσης και Ανατολής του πολιτισμού μας. Μελωδίες κομψές, καθάριες, συγκινητικές και προτρεπτικές,  που καθρεφτίζουν τον καλύτερό μας εαυτό. Μελωδίες επίσης που ταίριαξαν μοναδικά με τα λόγια των σπουδαίων στιχουργών του και μας χάρισαν ξεχωριστές ερμηνείες από τον ίδιο και τους ερμηνευτές του.

Δεν είναι όμως μόνο η μουσική του που συνεχίζει να συγκινεί αλλά και η ο ίδιος, ως προσωπικότητα. Ευαισθητοποιημένος, ανήσυχος, γοητευτικός, ανατρεπτικός, εφευρετικός, με καθαρό βλέμμα και παρουσία επί της ουσίας σε θεμελιώδη κοινωνικά ζητήματα που πάντα είναι επίκαιρα - χαρακτηριστικά της δημιουργικής νεότητας. Τα στοιχεία αυτά περνούσαν και στον τρόπο που ενορχήστρωνε και ηχογραφούσε τα τραγούδια του. Προετοιμάζοντας το «δωμάτιο» διάβασα πολύ για τον ίδιο. Όλο και πιο πολύ συνειδητοποιώ ότι τα τραγούδια του και η προσωπικότητά του ήταν ένα.