Τα τρία ποιήματα της Λένας Παππά, «Του Έρωτα (Της αγάπης μαχαιριά)», «Το Δωμάτιο» και «Παλιά καλοκαίρια» μελοποιημένα από τους αδελφούς Κατσιμίχα αποτελούν από τις πιο εμπνευσμένες συμπράξεις ποίησης και μουσικής στο χώρο της ελληνικής δισκογραφίας έχοντας πια και τη διαχρονική επικύρωση. Η ποιήτρια Λένα Παππά, γεννημένη το 1932, πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη μού είχε μιλήσει σχετικά για αυτές τις μελοποιήσεις με αφορμή το επετειακό τεύχος 44 του περιοδικού Μετρονόμος στους αδελφούς Κατσιμίχα αλλά και στο πλαίσιο μιας προσωπικής μας συνέντευξης από όπου και παρατίθενται τα αποσπάσματα:

 

 

«Τον Οκτώβριο του 1994 έλαβα ένα γράμμα από τους αδελφούς Κατσιμίχα με το οποίο με πληροφορούσαν πως είχε βρει τυχαία ο Χάρης στη βιβλιοθήκη ενός φίλου τους το βιβλίο μου «Αρτεσιανά» και ο Χάρης έβαλε μουσική σε τέσσερα από τα ποιήματά μου, και μου ζητούσαν αφού τα ακούσω, να τους επιτρέψω να τα γυρίσουν σε δίσκο, εάν συμφωνώ.
 
Σημειωτέον ότι επειδή μου άρεσαν πάντα τα τραγούδια τους κι ήμουν θαυμάστριά τους, είχα ονειρευτεί πολύ καιρό πριν, να μπορούσα να τους δώσω στίχους μου να μελοποιήσουν, και τους είχα στείλει το τελευταίο βιβλίο μου, ΤΑ ΑΡΤΕΣΙΑΝΑ με την κόρη μου, επίσης φανατική θαυμάστριά τους, στην τελευταία παράσταση που είχαν δώσει στο ΜΕΤΡΟ το 1991. Εκείνη το παρέδωσε σε έναν συνεργάτη τους –ο οποίος μάλλον το ξέχασε και δεν τους το έδωσε. Το συγκεκριμένο δηλαδή βιβλίο δεν έφτασε ποτέ στα χέρια τους. Ο Χάρης όμως κατά μία καταπληκτική σύμπτωση, αντίτυπο του ίδιου βιβλίου που τους πήγε η κόρη μου και που ποτέ δεν έφτασε στα χέρια τους, βρήκε τυχαία στη βιβλιοθήκη ενός φίλου του εκείνες ακριβώς τις μέρες, το δανείστηκε, το διάβασε, του άρεσε και περίπου δύο χρόνια μετά, όπως μου είπε, έγραψε τη μουσική και την άφησε σ’ ένα συρτάρι για πολύ καιρό.
 
Έπειτα, κάποια στιγμή, όταν την ξανάκουσε, διασκεύασε κατάλληλα τα κείμενα και τα έκανε τραγούδια, τα οποία και ηχογράφησε και μου τα έστειλε μαζί μ’ ένα ωραιότατο γράμμα με λόγια της καρδιάς, εξιστορώντας μου τα γεγονότα και την περίεργη σύμπτωση με το βιβλίο που τη χαρακτήρισε «λίγο μεταφυσική». Φυσικά ενθουσιάστηκα, κολακεύτηκα, χάρηκα πάρα πολύ κι έδωσα αμέσως τη συγκατάθεσή μου γιατί τους αισθάνθηκα «συγγενικούς μου», πολύ κοντά στην ψυχή μου. Ένιωσα πως «δεν έγραψα στο νερό» και πως η φωνή μου βρήκε ευήκοον ούς. Τι άλλο θέλει ένας ποιητής για το έργο του;
 
Βέβαια δεν αυτή η πρώτη φορά που μελοποιήθηκαν ποιηματά μου. Στην αρχή της ποιητικής μου πορείας, ο Μίμης Πλέσσας μελοποίησε ορισμένα μου ποιήματα τα οποία κυκλοφόρησαν σε δίσκο με τραγουδιστή το Νίκο Νομικό και τη Βασιλική Λαβίνα. Αλλά η δουλειά των αδελφών Κατσιμίχα ήταν ένας μικρός θρίαμβος. Σημειωτέον ότι το τραγούδι “Της αγάπης μαχαιριά' τραγουδήθηκε επίσης από τον Νταλάρα και τον Μάριο Φραγκούλη και μπήκε και τίτλος και σε σήριαλ της τηλεόρασης.
 
Μέσα από τα τραγούδια των αδελφών Κατσιμίχα  γνώρισε το έργο μου περισσότερος κόσμος. Έχω λάβει γράμματα και τηλεφωνήματα από ανθρώπους οι οποίοι μου λένε οτι αγάπησαν την ποίησή μου μέσα από από τις μελοποιήσεις τους.  Εγω δεν φανταζόμουνα ποτέ οτι τα ποιήματά μου θα είχαν τέτοια απήχηση.  Από κοντά τούς συνάντησα μόνο μια φορά, στα καμαρίνια, μετά από μια συναυλία τους, Μου απέπνεαν  μια ευγένεια και μια ποιότητα. Δεν θα μπορούσαν να έχουν άλλο πρόσωπο.  Θυμάμαι οτι είχα πολύ άγχος και άλλα ήθελα να τους πω και άλλα τους είπα.  Όταν πρωτοάκουσα το τραγούδι «Του έρωτα» που έχει παραδοσικακούς ήχους, δεν μου άρεσε. Και αυτό γιατί είχα  μια «απέχθεια» προς τα ηπειρωτικά τραγουδια καθώς ο  πατέρας μου ήταν Ηπειρώτης και όταν ήμουν μικρή κάναμε συχνά γλέντια ακούγοντάς τα. 
 
Όμως  μετα τη δεύτερη και την τρίτη ακρόαση ενθουσιάστηκα, με συνεπήρε η μελοποίηση. Μάλιστα υποθέτω οτι όπως και εγώ έγραψα το ποίημα αυθόρμητα, με τον ίδιο τρόπο και οι Κατσιμίχα έγραψαν τη μελωδία. Αλλιώς δεν έξηγείται η αμέσοτητα και η μαγεία της.  Ακούγοντας, επίσης, το «Δωμάτιο» και τα «Παλιά καλοκαίρια» σκέφτομαι πόσο η μελωδία τα ομορφαίνει. Μάλιστα αναρωτιέμαι: «εγώ έγραψα αυτά τα ποιήματα»; Εχουν ταιριάξει απολύτως τα πνεύματά μας. Χαίρομαι όταν μιλάνε για αυτούς και είμαι σίγουρη ότι δεν θα ξεχαστούν ποτέ όπως άλλοι καλλιτέχνες που είχαν πρόσκαιρη επιτυχία. Και αυτό γιατί οι αληθινοί δημιουργοί, όπως αυτοί, είναι σαν τους μεταξοσκώληκες. Βγάζουν το σάλιο τους και αυτό γίνεται μετάξι....».
 
 
Ακολουθεί η πρωτότυπη μορφή του ποιήματος «Του Έρωτα» όπως δημοσιεύτηκε στην ποιητική συλλογή της Λένας Παππά, «Αρτεσιανά», Εκδόσεις των Φίλων 1988, και εμπεριέχεται στον Α΄ Τόμο των "Απάντων" της. 
 
 
Του Έρωτα
 
Αϊ σκοτεινό φως
τρεμάμενο αίμα του Έρωτα
μες στη γητειά σου απολησμόνησα
τους φονιάδες καιρούς
γέννησα ρόδινα μωρά
σε αστερωμένο μέλλον.
 
Αϊ της αγάπης μαχαιριά
στης νιότης το κρουστό κορμί
πληγή που ανάβλυζε ευωδιές φιλιών
και μουσική
ντύνοντας το γυμνό έρημο κόσμο.
 
Απόψε 
μέσα στης μνήμης τα βαθιά βελούδα
κυλιέμαι και σε καλώ
με τη φωνή την απερίγραπτη
των απαρηγόρητων
τη γυάλινη, χλωμή φωνή
των διψασμένων που αγαπούν τη δίψα τους
κι ας ξέρουν πως
όλες τις θάλασσες και τα ποτάμια κι αν θα πιούν
ποτέ τους δε θα ξεδιψάσουν.