Μία σπάνια συνέντευξη του Μάνου Χατζιδάκι. Το ενδιαφέρον της συγκεκριμένης συνέντευξης έγκειται στο γεγονός ότι δόθηκε στο περιοδικό «Ψυχολογικό σχήμα», τον Οκτώβριο του 1990, και συγκεκριμένα στον ψυχολόγο Δημήτρη Δανιά, με αποτέλεσμα η συζήτηση να αποκτήσει ένα ψυχαναλυτικό χαρακτήρα.

Ο συνθέτης μίλησε για τα παιδικά του χρόνια, τους γονείς του, για το μουσικό όραμά του –αυτό που, μόλις, τα τελευταία χρόνια της ζωής του συγκεκριμενοποιήθηκε–  και την πίστη του πως έδωσε πολύ λιγότερα από αυτά που φιλοδοξούσε. Στη συνέχεια, εκμυστηρεύτηκε τις φοβίες του: «Δε με τρομάζει η μοναξιά, με τρομάζει ένα σπίτι άδειο».

 

Η συζήτηση επεκτάθηκε, όπως ήταν φυσικό, στη τέχνη και κυρίως στη μουσική καθώς και στη σχέση του με το κοινό και την «επωνυμία», υπερασπιζόμενος, μάλιστα, τον «σνομπισμό» που του έχουν καταλογίσει κατά καιρούς. Άλλα θέματα που θίχτηκαν στη συνέντευξη ήταν το μίσος, ο έρωτας, ο Μoρίς Μπεζάρ, το marketing και η παράφραση του όρου Δημοκρατία, με τον συνθέτη να λέει χαρακτηριστικά ότι «λαϊκό ερέθισμα δεν είναι, πολλές φορές, η συνείδηση του λαού· είναι η ευαισθησία του λαού, και την εκπροσωπούν λίγοι».

 

* Το MusicPaper ευχαριστεί τη Βάσια και τον Δημήτρη Δανιά για την εμπιστοσύνη τους.