Με την επιστημονική πρόοδο στον τομέα της κοινωνιολογίας και κυρίως της ψυχιατρικής είναι ευρέως γνωστό πλέον ότι ο άνθρωπος έχει την τάση να κατηγοριοποιεί τον κόσμο γύρω του έτσι ώστε και ο ίδιος μετέπειτα να κατηγοριοποιηθεί. Θέτοντας τον εαυτό του μέσα στα στενά πλαίσια μίας συγκεκριμένη ομάδας ή ενός κινήματος (θρησκευτικό ή πολιτικό) ο «φανατικός» τείνει να αυτοπροσδιορίζει την προσωπικότητά του και μετέπειτα να υπερασπισθεί με πάθος την επιλογή του.

Από την πρώτη δισκογραφική εμφάνιση του Μίκη Θεοδωράκη με τον «Επιτάφιο» το 1960 ,η οποία είχε χαρακτηριστεί από τον Χατζιδάκι ως «εξάμβλωμα», αντιδρώντας στην σκληρότητα της λαϊκής φωνής του Γρηγόρη Μπιθικώτση, αλλά και στην απόδοση του ποιητικού έργου του Γιάννη Ρίτσου με μπουζούκι, και η ταυτόχρονη κυκλοφορία του έργου από τον Μάνο Χατζιδάκι (πάλι σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη) με την φωνή της Νανάς Μούσχουρη σε μία περισσότερο «δυτικοευρωπαϊκή» απόδοση, ξεκίνησε ένας διαχωρισμός των δύο συνθετών ο οποίος κρατάει μέχρι σήμερα: Ο λυρικός Χατζιδάκις και ο πομπώδης Θεοδωράκης.

 

Είναι όμως στ’αλήθεια έτσι; Ένας από τους κατάλληλους να μιλήσει γι’ αυτό είναι ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις. Ακολουθεί απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα από ραδιοφωνική εκπομπή του συνθέτη στο Τρίτο Πρόγραμμα την περίοδο 1978-1979στην οποία μας αποκαλύπτει τον «άγνωστο» φίλο του Μίκη Θεοδωράκη:

 * Κάτω από το βίντεο μπορείτε να βρείτε συννημένη και να κατεβάσετε την απομαγνητοφώνηση του ηχητικού.