dimitris_lagios_kariwtakisΣτη σκηνή της ζωής μας τα δρώμενα παίζουν το δικό τους βασανιστικό
παιχνίδι ανάμεσα στη προσδοκία και την προδοσία.
Τότε είναι που ρωτάς τον εαυτό σου αν η σιωπή είναι πράξη
αυτόχειρα ή κραυγή!
Δημήτρης Λάγιος.

Η αγάπη του Δημήτρη Λάγιου για τον Κώστα Καρυωτάκη ήταν μεγάλη. Ο ίδιος έχει δηλώσει στην εκπομπή Οι νότες κα τα λόγια της Μαλβίνας Κάραλη το 1989 ότι: Παιδί του Καρυωτάκη θέλω να πιστεύω πως είμαι και θα θελα να γίνω. Έχει επηρεάσει οπωσδήποτε τη σκέψη μου, τη νοοτροπία μου και τον θαυμάζω, θέλω να πιστεύω ότι είμαι ο καλύτερος θαυμαστής του.

 

Την τελευταία περίοδο της ζωή του, lagios_kayrwtakis-concertο Λάγιος έγραψε ένα ανέκδοτο μέχρι  στιγμής έργο πάνω στην ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη με τίτλο Είς τους Άδοξους Ποιητές το οποίο παρουσίασε πρώτη φορά στο κοινό της Τρίπολης μαζί με τη Μικτή Χορωδία της πόλης το καλοκαίρι του 1988. Το έργο αυτο παρουσιάστηκε και στην Αθήνα το 1989 στο Παλλάς μαζί με τη Μικτή Χορωδία της Τρίπολης, σε διεύθυνση χορωδίας  του Μιχάλη Γαργαλιώνη και παρουσίαση του Αλέξη Κωστάλα.

Στο πρόγραμμα της παράστασης ο Δημήτρης Λάγιος έγραφε:
Πιστεύω ότι αν ζούσε σήμερα ο Καρυωτάκης θα ήταν αντάρτης πόλεων και χλευαστής της κοινωνίας μας. Ένα χαστούκι για τον τρόπο ζωής μας. Κι ενώ αν τον βλέπαμε στο δρόμο θα ’μοιαζε με ένα περιθωριακό ροκά, κι εμείς θα τον περιφρονούσαμε, αυτός θα σάρκαζε πρώτα και τον εαυτό του και θα μας έφτυνε με τη ματιά του.

Από αυτό το έργο, το Musicpaper σας παρουσιάζει τη μελοποίηση του ποιήματος Ιδανικοί αυτόχειρες σε ερμηνεία του ίδιου του Δημήτρη Λάγιου.

xeirografo1-lagiosΟ Δημήτρης Λάγιος έφυγε στις 11 Απριλίου του 1991. Η τέφρα του μετά από επιθυμία του σκορπίστηκε στα νερά της Ζακύνθου και της Κύπρου. Συγκίνηση προκαλεί το γράμμα που έγραψε λίγες ημέρες πριν φύγει απευθυνόμενος «στα δύο κοριτσάκια του» όπως αποκαλεί τη σύζυγό του Πέγκυ και στην μικρή τους κόρη Υακίνθη:
«Θέλω να δω την Υακίνθη 20 χρονώ. Πόσο το θέλω! Έχω το δικαίωμα να τη δω, κι αν δεν το 'χω θα το πάρω! Δυο κοριτσάκια στο σπίτι μας μόνα; Όχι! Ποτέ! Δεν είναι δυνατόν να τα αφήσω! Πρέπει να υπερβώ τα πάντα! Κι αν φταίω για όλα, πρέπει να πληρώσω, ναι, αλλά όχι με το φευγιό.
Νομίζω ότι αρκετά πλήρωσα μέσα στο θυελλώδη και πανάσκημο αυτό χρόνο!!!
Άλλα, κι άλλα τόσα μπορώ ν' αντέξω, φτάνει να μη φύγω.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ
ΦΥΓΩxeirografo2-lagios 
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ
ΑΚΟΜΑ.» Δημήτρης Λάγιος 20 Φεβρουαρίου 1991

Iδανικοί αυτόχειρες
Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημία των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελειώσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για 'κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
Ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
"όλα τελειώσαν" ψιθυρίζουν "τώρα"
πως θ'αναβάλλουν βέβαιοι κατά βάθος.