eleni_vitaliΤο 1967 η χούντα των συνταγματαρχών στέλνει τον Διονύση Σαββόπουλο στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας. Στις 40 ημέρες που έμεινε έγκλειστος εκεί μαζί με τα βασανιστήρια στην ταράτσα και την φάλαγγα ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα κομμάτια του θρυλικού του δίσκου που κυκλοφόρησε δύο αργότερα «Το Περιβόλι του Τρελού» (Lyra, 1969).

Μέσα στη φυλακή έγραψε τo «Δημοσθένους λέξις», τη «Θεία Μάνου», και τη «Θαλασσογραφία» Μετά την αποφυλάκιση του δεν άντεξε να μείνει στην Ελλάδα και με την δικαιολογία της συνέχισης των σπουδών του στο εξωτερικό και το ταξίδι του μέλιτος με την σύζυγο του Άσπα Αραπίδου, παίρνει την άδεια από το υπουργείο Εσωτερικών και φεύγει… Στο εξωτερικό έγραψε «Το Περιβόλι», «Οι πίσω μου σελίδες», «Συννεφούλα», «Παιδιά που χάθηκαν» και την «Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη»

 

savvopoulos_kontogiorgosΕνδιαφέρον παρουσιάζει η μαρτυρία του τραγουδοποιού για το κομμάτι αυτό:
«Το τραγούδι ήταν γραμμένο στην αρχή για τον Τσε, αλλά μετά το ξαναδούλεψα για να μπορέσω να αντιμετωπίσω τη λογοκρισία και νομίζω ότι δεν θα δυσαρεστηθεί ο στρατηγός Καραϊσκάκης που τον δάνεισα στον Τσε, ούτε και το ανάποδο, ο ένας περιέχει τον άλλο κατά κάποιο τρόπο. Νομίζω γράφτηκε και τελευταίο στη σειρά, στο  Μιλάνο πια.» Η παρακάτω ανέκδοτη εκτέλεση του κομματιού από την Ελένη Βιτάλη έγινε στο στούντιο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας το 1982.

Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη
Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος

εικόνες ξεχύνονται με μιας
πού πας παλικάρι ωραίο σαν μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπά.

Και όλες οι αντένες μιας γης χτυπημένης
μεγάφωνα και ασύρματοι από παντού
γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις
ψηλά στους βασιλιάδες τ' ουρανού.

Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ.

Πού πας παλικάρι πομπές ξεκινούνε
κι οι σκλάβες σου ουρλιάζουν στο βωμό
ουρλιάζουν τα πλήθη καμπάνες ηχούνε
κι ο ύμνος σου τραντάζει το ναό.