zambetas_mp_016Το musicpaper σας παρουσιάζει μια ανέκδοτη ηχογράφηση-ντοκουμέντο. Ένα απόσπασμα από ερασιτεχνικές αυτοβιογραφικές αφηγήσεις για την πορεία του Γιώργου Ζαμπέτα στην ελληνική μουσική. Οι αφηγήσεις αυτές είναι στους Αλέξη Βάκη και Νίκο Ζούκα την άνοιξη του 1989. Ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού δεν «μασάει» τα λόγια του.
Αυτό θα τους φάει όλους... και μ' αυτό θα πεθάνουν όλοι…
με το καρκίνωμα... γιατί έχουν ένα καρκίνωμα μέσα τους ότι δε μπορέσανε να αφήσουνε ένα έργο...

 

Update:
O Αλέξης Βάκης θυμάται:

Το Φεβρουάριο του 1989 μου κατέβηκε μια ιδέα: να βρω τον Γιώργο Ζαμπέτα -τα τραγούδια του οποίου αγαπούσα από παιδί- και να του πάρω μια συνέντευξη για τον 902 Αριστερά στα FM που μόλις είχε φτιαχτεί και όπου είχα ξεκινήσει να κάνω εκπομπές.

zambetas_mp_017Όσο κι αν φαίνεται παράξενο σήμερα, που τα τραγούδια του Ζαμπέτα ακούγονται παντού, τότε ήταν ξεχασμένα, δεν τα έπαιζε καθόλου το ραδιόφωνο (με εξαίρεση την νεόκοπη ιδιωτική ραδιοφωνία, που τα στήριξε) και -κυρίως- ήταν δύσκολο να βρεθούν σε δίσκους, ακόμα και τα πιο γνωστά. Κάποιος, δεν θυμάμαι ποιος, μου βρήκε το τηλέφωνό του και έτσι βρέθηκα -με πολύ τρακ- να του εξηγώ τι θέλω.

 «Μην τα πολυλογούμε μάγκα, αύριο το πρωί σε περιμένω, Σαλαμίνος 50, στο Αιγάλεω» είπε και μου έκλεισε το ακουστικό.

 Αυτό ήταν. Με συχνότητα μια φορά περίπου τη βδομάδα, ήμουνα εκεί. Πότε μόνος μου, πότε μαζί με τον συμμαθητή μου από το Γυμνάσιο (και μπουζουξή) Νίκο Ζούκα. Οι επισκέψεις αυτές κράτησαν μέχρι τις αρχές Ιουλίου, οπότε είπαμε πως θα τις συνεχίσουμε από το Σεπτέμβριο, μετά τις διακοπές. Υπήρχαν ήδη περί τις τριάντα ώρες συνεντεύξεων και δειλά- δειλά σκεφτόμουνα να βγουν και σε βιβλίο μόλις ολοκληρωθούν. Με τη φθινοπωρινή επιστροφή, ο Ζαμπέτας μου ανακοίνωσε πως η Ιωάννα Κλειάσιου, που εν τω μεταξύ είχε αρχίσει κι εκείνη να τον επισκέπτεται, θα ήταν αυτή που θα έγραφε τελικά τη βιογραφία του. Για να πω την αλήθεια, μου κακοφάνηκε στην αρχή που δεν θα το έκανα εγώ, αλλά γρήγορα προσαρμόστηκα, συνέχισα να πηγαίνω συχνά στο σπίτι του.

Με την Ιωάννα γίναμε φίλοι, μου ζήτησε μάλιστα και της έδωσα υλικό από τις συνεντεύξεις που είχα πάρει, το οποίο χρησιμοποίησε στο –έξοχο πραγματικά- βιβλίο που εξέδωσε το 1997, με τίτλο Και η Βρόχα Έπιπτε Στρέϊτ Θρου (εκδόσεις Ντέφι), την πληρέστερη κατά τη γνώμη μου
βιογραφία λαϊκού μουσικού που γράφτηκε ποτέ στην Ελλάδα.

zambetas_mp_018Αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις αυτές του 1989 δημοσιεύτηκαν στο τεύχος 2 του περιοδικού ΟΑΣΙΣ (Σεπτέμβριος 2008) με τον τίτλο Τα παιδικά χρόνια του Γιώργου Ζαμπέτα στην Ακαδημία Πλάτωνος. Συνοδεύονταν και από φωτογραφίες που είχε τραβήξει ο αδελφός μου, Δημήτρης Βάκης, σε μια βόλτα που είχαμε κάνει στην περιοχή.

Μιας λοιπόν και θεωρώ πως τα ντοκουμέντα που αφορούν σε σημαντικές μορφές της μουσικής και του τραγουδιού δεν πρέπει να μένουν καταχωνιασμένα σε συρτάρια αλλά να δημοσιοποιούνται, έτσι ώστε να τα απολαμβάνουν όσο το δυνατόν περισσότεροι, χαίρομαι που το μικρό αυτό ηχητικό απόσπασμα υπάρχει πλέον στο Musicpaper.gr, εις επήκοον όλων. Θα ήταν μάλιστα ευχής έργον, κατά τη γνώμη μου, να εστιάσει κάποιος στην ουσία των όσων λέει εδώ ο Ζαμπέτας και όχι στην εύκολη -και τόσο διαδεδομένη στις μέρες μας –φανατίλα του «άσπρο- μαύρο» σε ότι αφορά σε κάποιους επώνυμους ανθρώπους όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης ή ο Γιώργος Νταλάρας.


zambetas_mp_012Στο παρακάτω απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα διαβάζουμε την αναγνώριση του μεγέθους των ερμηνειών του Γρηγόρη Μπιθικώτση στα δύο μεγάλα έργα του Μίκη Θεοδωράκη «Ρωμιοσύνη» και «Άξιον Εστί» αλλά και την άποψη του για τις επανεκτελέσεις γνωστών έργων από τον Γιώργο Νταλάρα, πάντα με το δικό του μοναδικό ύφος.

Αυτό λέει ο Νταλάρας: ''Εγώ να μπορέσω να κάνω ένα έργο... ένα έργο..."
Μα πώς να κάνεις ρε συ Γιωργάκη ένα έργο τη στιγμή την οποία να πούμε μας φέρνεις τα τετριμμένα.. τα χίλιοτετριμμένα!
Δε μπορούμε βέβαια να αρνηθούμε στον Μπιθικώτση ένα γαλόνι παραπάνω. Γιατί ο Μπιθικώτσης έδωσε έργα, μεγάλα έργα, θα τον ονομάσουμε "στρατηλάτη" αυτόνε… αυτός πάει για "στρατηλάτης"… Είναι το «Ρωμιοσύνη» του Γιάννη Ρίτσου και το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη.

Είναι έργα που δε πρόκειται να τα τραγουδήσει άλλος όπως τα ’χει πει ο Μπιθικώτσης. Ουδείς… οιοσδήποτε κι αν τα τραγουδήσει καταστράφηκε... καταστράφηκε!
Πάρτε το χαμπάρι δηλαδή…
Αυτά θα παραμείνουνε να πούμε, όπως παραμείνανε να πούμε.. οι κολόνες του Παρθενώνος να πούμε.. εκατομμύρια έτη θα τραγουδιέται αυτό μόνο με τον Μπιθικώτση... με κανέναν άλλονε
!

zambetas_mp_011Κάναμε τη συζήτηση αυτή και μου χε πει ο Πυριόχος  ότι ξέρεις λέει , γράφει ο Νταλάρας… ο Γιώργος ο Νταλάρας… γράφει λέει το «Άξιον Εστί». Λέω θα του συνιστούσα να μην ακουμπήσει εκεί απάνω διότι δε μπορεί να τα βγάλει πέρα με τον Μπιθικώτση.
Αυτό το πράμα είναι κερί και βούλα με τον Μπιθικώτση.. τελειωμένο.. κατάλαβες;
Και όπως το είπα έτσι και έγινε! Το είπε και ουδείς δέχτηκε να το ακούσει.. κατάλαβες;

Κάνει κάτι "κωρονάλε" και κάτι "κωρομινάλε" και κάτι "σου πα μου πες " και κάτι "σαλταπήδες" μέσα να πούμε στον δίσκο αυτόνε, που τον έχω ακούσει να πούμε... οι οποίες είναι τελείως άσχετες με το πνεύμα του δίσκου, με το πνεύμα του «Άξιον Εστί»... ουδεμία σχέση με το «Άξιον Εστί».

Γι’ αυτό θα τους φάει όλους… και μ' αυτό θα πεθάνουν όλοι... με το καρκίνωμα.. γιατί έχουν ένα καρκίνωμα μέσα τους ότι δε μπορέσανε να αφήσουνε ένα έργο... αυτό λέει ο Νταλάρας: ''Εγώ να μπορέσω να κάνω ένα έργο... ένα έργο.." Μα πώς να κάνεις ρε συ Γιωργάκη ένα έργο τη στιγμή την οποία να πούμε μας φέρνεις τα τετριμμένα.. τα χίλιοτετριμμένα! τα χίλιοτετριμμένα να πούμε Σπανιόλικα και Λατίνικα από κάτω και μας τα παρουσιάζει να πούμε ότι “τάχαματες του τα ταρχαματας... κάτι έγινε και κάτι τρέχει.. ελάτε να δείτε και μπαίνετε...”

Πώς να γίνει ρε φίλε αυτά τα πράγματα τα ξέρουμε εμείς, μας τα δίνανε την εποχή του Μεταξά... γιατί εμείς είμαστε παλιότεροι! Προτού γεννηθεί ο Γιωργάκης εμείς υπήρχαμε και τα ακούγαμε και τα τραγουδάγαμε στους δρόμους όλος ο λαός.. τα τραγουδούσαμε με τα Σπανιόλικά τους τα λόγια.. με τα Σπανιόλικα τους τα λόγια, το λέω και το διατυμπανίζω αυτό διότι ο Μεταξάς μας είχε τα υπαίθρια σινεμά και πηγαίναμε και βλέπαμε τότε να πούμε την Imperio Argentina!

* Οι φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Βάκη