Την προηγούμενη εβδομάδα έφυγε για το Μεγάλο Πάλκο του Άδη των λαϊκών τραγουδιών, η σπουδαία μουσικός και σπουδαίος, σοβαρός άνθρωπος, Ευαγγελία Μαργαρώνη, πιανίστα και ακορντεονίστα που συνεργάσθηκε επί δεκαετίες με τον Βασίλη Τσιτσάνη στο πάλκο αλλά και με όλους τους μεγάλους συνθέτες μας στην δισκογραφία. Πριν λίγα χρόνια,  επιστρέφαμε με το αυτοκίνητό μου από την συγκέντρωση-μνημόσυνο για τον Πάνο Γεραμάνη και στην διαδρομή ρωτούσα την κυρία Ευαγγελία διάφορα πράγματα.

 

-Πίνατε τα βράδυα, όταν παίζατε στα κέντρα;

-Τίποτα δεν έπινα, Αλέξανδρε.

-Τίποτα, τίποτα; Ουτ' ένα ποτήρι;

-Τίποτα, ούτ' ένα ποτήρι.

-Ποτέ;

-Ποτέ.

-Καπνίζατε;

-Ποτέ.

-Σιγοτραγουδάγατε;

-Ποτέ.

-Σηκωνόσασταν να χορέψετε;

-Ποτέ.

-Μα πώς γίνεται;

-Γίνεται, παιδί μου, δεν τα είχα ανάγκη.

-Τι είναι η μουσική για σας, τι θα λέγατε;

-Θες να στο πω τώρα αυτό;

-Καλύτερα σε μια συνέντευξη, αλλά και τώρα.

 

Μετά από λίγο, στην γωνία Ιπποκράτους και Πανεπιστήμιου, έχουμε σταματήσει στο φανάρι και μου λέει:

     -Η μουσική είναι σαν το νερό, δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτήν.

 

Η συνέντευξη δεν έγινε ποτέ, με υπαιτιότητά μου, επισκεπτόμουν ενίοτε την κυρά Βαγγελιώ με την Ναυσικά Γεραμάνη στο σπίτι της στην Νίκαια,  και πριν λίγες μέρες την συνοδεύσαμε στην τελευταία της κατοικία. Λίγοι άνθρωποι του τραγουδιού, ο Γιάννης Λεμπέσης, οι δημοσιογράφοι  Γιώργος Τσάμπρας, Σιδερής Πρίντεζης, ο μουσικός παραγωγός Πάρις Μήτσου, η Ναυσικά Γεραμάνη, ήταν παρόντες, απ' όσους γνωρίζω τουλάχιστον. Στεφάνια είχαν στείλει ο Στέλιος Βαμβακάρης και ο Γιώργος Νταλάρας. Εκπρόσωποι της παλιάς φρουράς (Καίτη Γκρέυ, Γιώτα Λύδια, Μαίρη Λίντα, Αντώνης Ρεπάνης) δεν ήταν, το πιθανότερο επειδή η κηδεία έγινε πολύ γρήγορα.

 

Το Υπουργείο Πολιτισμού δεν έστειλε στεφάνι. Από αμέλεια και αδιαφορία ή από βαθειά, και ίσως συμπλεγματική,  επίγνωση ότι οι δημιουργοί του λαϊκού τραγουδιού δεν τα έχουν ανάγκη, αφού δημιούργησαν έναν υψηλότατο μουσικοποιητικό πολιτισμό, με σοβαρότατες οικονομικές παραμέτρους, και έφτιαξαν αριστουργηματικά τραγούδια που θα τραγουδιούνται όσο υπάρχει Ελλάδα και Έλληνες. 

 

Τι άλλο περιμένουμε να μας προσφέρουν;  Να μας μάθουν πως όποιος τιμάει, τιμάει πρώτα τον εαυτό του και ύστερα τον \ την τιμώμενο \ νη;   Ότι κοινωνία που δεν τιμάει και δεν θυμάται, δεν έχει ελπίδα και μέλλον; Ότι μνήμη σημαίνει προοπτική;

 

Να και το μοναδικό, αν δεν κάνω λάθος, τραγούδι που έγραψε η, κόρη του μουσικού Μανώλη Μαργαρώνη, Ευαγγελία Μαργαρώνη: «΄Οπως στρώνεις, θα κοιμάσαι», με την Άννα Χρυσάφη. Την αποχαιρετάμε με βαθύ σεβασμό και αγάπη:

 

 


Ο Αλέξανδρος Ασωνίτης είναι συγγραφέας και συντονιστής της σχολής σεμιναρίων: «Ανοιχτή Τέχνη», info@anoixtitexni.gr, 210 32 27 188