lauramarling2Πάνω που με συνέλαβα εδώ και κανένα μήνα να ξανακούω, ξύπνιος μετά τα μεσάνυχτα, έναν έναν τους δίσκους της Joni Mitchell, ξεκινώντας από τον πρώτο της το «Song for a seagull», του 1968, υπέπεσε στην αντίληψή μου το νέο single της Laura Marling, αφιερωμένο στη “Sophia”, μία φίλη της, ένα τραγούδι οργισμένο, προσωπικό, παλαιάς κοπής.
Γυρνάμε στο ’60 άραγε και υπάρχει τέτοια ανάγκη και έκρηξη φολκ μουσικής, εσωστρεφούς, συνειδητοποιημένης, ερωτικής με απόλυτο τρόπο; «Dylan», «Cohen» και «Mitchell» είναι τρία ονόματα που δεν λένε να παλιώσουν, και ταυτόχρονα στο Λονδίνο η νέα σκηνή που την απαρτίζουν η Laura Marling, αλλά και οι Noah and the Whale και οι Mumford & Sons, οδηγούν τον κόσμο σε νέους χώρους, νέα ατμόσφαιρα, άλλες συνήθειες.

 

lauramarling1Πόσο 60’s είναι ούτως ή άλλως ότι ονόμασε  τον τρίτο (ήδη) δίσκο της «A creature I don’t know» η 21χρονη Laura, αναφερόμενη που αλλού; Στον εαυτό της. Σαν άλλο παιδί του ’60 βρίσκεται σε ένα δρόμο ανακάλυψης του εαυτού της μέσα σε αυτόν τον κόσμο (καλή τύχη), και ο δίσκος δονείται από την προσπάθειά της. Κινείται από τον ψίθυρο μέχρι την κραυγή, άλλοτε με μία ακουστική κιθάρα σαν κόρη του Cohen («Night after Night», «Rest in the Bed»), άλλοτε ροκάροντας α λα Dylan («The Beast») ή τιμώντας την country παράδοση («All the rage»). Εξαγριώνεται, εκμυστηρεύεται, μετράει φίλους κι εχθρούς, και είναι τόσο άμεση που διαπερνάει τους τοίχους του studio όσο λίγοι νέοι καλλιτέχνες σήμερα.

Αν υπάρχει ένα καλό στο να επιστρέψουμε στη δεκαετία του 60, πολιτικά και κοινωνικά, είναι ότι τότε η μουσική είχε ένα υπαρξιακό περιεχόμενο που φαίνεται ότι και πάλι χρειαζόμαστε. Εδώ και μερικά βράδια ακούω Laura Marling μετά τα μεσάνυχτα.

Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι "Sophia"