Το θέμα της περιλάλητης συνέντευξης της Νατάσσας Μποφίλιου στην Εφημερίδα των Συντακτών άνοιξε τον ασκό του αιόλου επί πολλών θεμάτων και προβληματισμών. Ένα από αυτά θίγει καυστικά ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στο άρθρο του στην εφημερίδα Καθημερινή με τον τίτλο «Η μοναδικότητα της όρνιθος»,  το οποίο ως βασικό σημείο του τονίζει την αδικαιολόγητη, εμμέσως πλην σαφώς, κατά τον ίδιο έκφραση άποψης από έναν καλλιτέχνη –αφήνω εκτός τους προσδιορισμούς που χρησιμοποιεί-. Με άλλα λόγια κατά τον Θεοδωρόπουλο, οι μόνοι που δικαιούνται να εκφέρουν δημόσιο λόγο και προβληματισμό για κοινωνικοπολιτικά ζητήματα,  είναι οι επαγγελματίες «διανοούμενοι» στην κατηγορία των οποίων προφανώς έχει εντάξει τον ίδιο. 

Η ανάδειξη του όρου «διανοούμενος» έλκει την καταγωγή του με την ακμή των μεσαιωνικών πόλεων από τον 12ο  μέχρι τον 15ο αιώνα. Οι διανοούμενοι του Μεσαίωνα είναι επαγγελματίες της γνώσης και οργανώνονται σε συντεχνίες (τα επονομαζόμενα στη συνέχεια πανεπιστήμια) όπως οι άλλοι επαγγελματίες της πόλης. «Οι διανοούμενοι χαρακτηρίζονταν από ένα γόητρο που τους επέτρεπε να παρεμβάλλονται και να ελίσσονται ανάμεσα στις εξουσίες, καλούμενοι να κρίνουν ως ειδικοί, αντικειμενικοί κριτές ζητήματα εκκλησιαστικής και κοσμικής εξουσίας από θέση πνευματικής ισχύος» κατά τη σχετική βιβλιογραφία. Η δημόσια πορεία και ο λόγος του Θεοδωρόπουλου τον (αυτό)εντάσσουν σε αυτόν τον προσδιορισμό.

 

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι αν η Μποφίλιου και η κάθε Μποφίλιου έχει δικαίωμα ως «μη καθεστηκυία διανοούμενος» να εκφέρει απόψεις πλην της τέχνης του τραγουδιού που υπηρετεί, γεγονός που επίσης σχολιάζεται σε άλλο άρθρο της Καθημερινής υπογεγραμμένο από τον Μιχάλη Τσιντσίνη με τον τίτλο «Νατάσσα Μποφίλιου: Βουνό». Η άποψή μου είναι σαφέστατα «ναι». Και επιχειρηματολογώ. Όταν καλείσαι να απαντήσεις σε ερωτήσεις δημοσιογράφου, οφείλεις να σεβαστείς το δικαίωμά του να ρωτήσει όπως αυτός κρίνει και αξιολογεί ότι ταιριάζει κατά περίσταση. Στην προκειμένη περίπτωση του Δημήτρη Κανελλόπουλου, συνεντεύκτης της Εφημερίδας των Συντακτών, ένα μεγάλο μέρος της συνέντευξης καλύφθηκε από ερωτήσεις κοινωνικο-πολιτικού περιεχομένου επί των οποίων ευγενώς φερόμενη η Μποφίλιου απάντησε.

 

Το δικαίωμα της εκφοράς λόγου είναι κατεκτημένο, δεν χρειάζεται βιβλιογραφικές τεκμηριώσεις. Η Μποφίλιου απάντησε ως πολίτης στις αντίστοιχες ερωτήσεις και ως καλλιτέχνης σε όσες αφορούσαν το κομμάτι της τέχνης της.  Η σημασία που αποδίδεται σε πρόσωπα –πλην της θέαρεστης φυλής των «διανοουμένων»-  όταν εκφράζουν άποψη, είναι μια συνθήκη που δημιουργείται ερήμην τους, αξιολογείται ως βαρύνουσα ή μη από την πρόσληψή τους από το αναγνωστικό κοινό. Κι αυτή η αξιολόγηση εξαρτάται από την ποιότητα της κοινής γνώμης. Και από τον τρόπο διαχείρισης των μέσων (Το "Δεν μας χ@ζεις,  ρε Μποφίλιου"  με το "Κάτω τα χέρια από την Μποφίλιου" ως τίτλοι δημoσιογραφικών άρθρων δεν απέχουν πολύ και ας φαίνεται ακριβώς το αντίθετο). 

 

Αυτή, λοιπόν, είναι η ουσιώδης διαφορά με τον κ. Θεοδωρόπουλο, ο οποίος, όπως και όλο το  αντίστοιχο σινάφι του των κλειδοκρατόρων της γνώσης και της διανόησης, θεωρούν ότι μπορούν να επεμβαίνουν και να μιλούν επί παντός επιστητού ακάλεστα και αυτάρεσκα. Και κυρίως προσβλητικά βλ. τίτλο άρθρου. Για αυτό και οι δεκάδες παρεμβάσεις του σε ποικίλα θέματα ακόμη και εκτός του πεδίου του (βλ. σχετικό άρθρο του «Τα προοδευτικά καψουροτράγουδα» , 6.10.17, Εφ. Καθημερινή).  Ως επαγγελματίας της γνώσης έχει το (αυτό)κατεκτημένο δικαίωμα να εκφράσει άποψη για τον χώρο που κινείται επαγγελματικά η Μποφίλιου. Η ίδια όμως, κατά τον ίδιο, δεν έχει το δικαίωμα να επέμβει στα χωράφια του. Και μάλιστα όταν η Μποφίλιου εκφράζει τις απόψεις της χωρίς τη ρητορεία του ξερόλα, του θέσφατου και της έπαρσης –χαρακτηριστικά σημεία του καθ’ έξιν «διανοούμενου» τα οποία και ακυρώνουν αυτόματα την όποια επιχειρηματολογία του-.

 

Συνεπώς αυτά ρωτήθηκε η Μποφίλιου, σε αυτά απάντησε. Ως πολίτης και όχι ως «δημόσιο πρόσωπο», έκφραση για την οποία σε συνέντευξή μας ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μού είχε πει: «Η έκφραση «δημόσιο πρόσωπο» μου θυμίζει συχνά τα δημόσια ουρητήρια, το Ελληνικό Δημόσιο και άλλες δύσοσμες καταστάσεις». Όπως σε αυτές που ενεπλάκη ο Θεοδωρόπουλος ως διατελέσας Πρόεδρος του ΕΚΕΒΙ.