Κανονικά δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να περιμένεις από τον Barry Gibb στα 70 του, σωστά; O κεντρικός τραγουδιστής των Bee Gees έχει δρέψει δάφνες όσο ελάχιστοι στο χώρο της pop και αυτό δεν οφείλεται όπως μερικοί κακόπιστοι θέλουν να μεταδίδουν, στο soundtrack του Satrurday Night Fever. Από τη δεκαετία του 60 τα αδέλφια Gibb είχαν δείξει πως μπορούν να παράγουν μελωδίες που έχουν τη δυνατιτητα να αγκαλιάσουν ένα ευρύ κοινό και μάλιστα χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα.

 

Και μπορεί η απώλεια των 2 υπόλοιπων Gibb (ο Maurice έφυγε το 2003 και ο Robin το 2012)  αλλά ο ψηλός του αδελφικού τρίο συνέχισε να κάνει τουρνέ και μάλιστα επιτυχημένες. Από την άλλη ενώ είχε δηλώσει ότι χωρίς; Τα αδέλφια του δεν μπορούσε να λειτουργήσει σε συνθετικό επίπεδο (αν το καλοσκεφθεί κάποιος μόλις ένα solo δίσκο είχε βγάλει, το Now Voyager του 1984. Γι αυτό και πέρασε σε μια έξυπνη λύση που απέφερε καρπούς και μα που στις 10 του Οκτώβρη κυκλοφόρησε το In the Now, τίτλος δηλωτικός της έμφασης που δίνει στο ότι ζει στ9ο τώρα και όχι στο παρελθόν. Οι ενισχύσεις λοιπόν ήρθαν μέσα από την ίδια του την σπορά, τους γιους του, Stephen και Ashley που τον βοήθησαν στη συγγραφή των τραγουδιών αυτού του δίσκου.

 

 

Ξεκινά λοιπόν η ακρόαση και σε ζώνουν τα φίδια στα 3 πρώτα τραγούδια όπου ακούς μια αναμενόμενη αν και αξιοπρεπή συνθετική λογική που επενδύει στην μπαλάντα. Που μπορεί να είναι το σήμα κατατεθέν του Barry, μπορεί να μην είναι μελιστάλαχτη αλλά αν κυλήσει έτσι ο δίσκος προεικάζεις ότι θα βαρεθείς γρήγορα. Και τότε, τοποθετημένο στο νούμερο 4 του track list, εμφανίζεται το Blowin’ a Fuse, ένα ταχύ rocker τραγούδι που θα ήθελε ίσως ‘άμεσα ο Tom Petty για τον επόμενο δίσκο του. Από εκεί λοιπόν και πέρα και για 8 ακόμα συνθέσεις ο δίσκος αλλάζει κλίμα, ακόμα και όταν κυλά σε δυο περιπτώσεις και πάλι στη μπαλάντα. Επιρροές από country αλλά φωνητικές αρμονίες που φέρνουν στη σχολή του New Jersey, ωραίες ερμηνείες και καλά παιξίματα χωρίς copy paste στα ρεφραίν.

 

Στην κονσόλα εξάλλου κάθεται ένας άνθρωπος που ξέρει τον Barry όσο λίγοι. Ο John Merchant έχει δουλέψει ως μηχανικός ήχου και παραγωγός όχι μόνο σε πολλές διάσημες παραγωγές αλλά και σε μεγάλο εύρος της δισκογραφίας των Bee Gees, ξέρει όσο κανένας άλλος (κυριολεκτικά) τους δρόμους που τραβά η ιδιότυπη φωνή του Gibb. Ο οποίος μπορεί να μην είναι σε θέση να κάνει τα μακροσκελή φαλτσέτο που χαρακτηρίζουν την παρουσία του στην παγκόσμια δισκογραφία αλλά πραγματικά ερμηνεύει με πάθος και σιγουριά.

 

Δεν είναι εύκολο να επιστρέφεις στα 70 σου. Δεν είναι εύκολο να βγάζεις αξιοπρεπή δίσκο στα 70 σου. Μόνο ο Dylan, o Cohen και ο Glen Campell μπορούν να το κάνουν με άνεση και αποδεδειγμένα. Αλλά έτσι κι αλλιώς και ο Barry σε μια τέτοια ελίτ δημιουργών ανήκει αναμφίβολα. Και ήταν μια όχι μόνο ευχάριστη αλλά λυτρωτική ακρόαση αυτή του In the Now. Είναι, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, πολύ ανακουφιστικό να βλέπεις και να ακούς καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς να γερνούν αξιοπρεπώς και με στυλ.