Στην πορεία προς τον επόμενο κανονικό δίσκο του, τον πρώτο με την καινούρια του μπάντα, τους 100 C, ο Γιάννης Αγγελάκας απανακυκλοφόρησε έναν σχετικά πρόσφατο του αλλά και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την ηχογράφηση μιας συναυλίας του (ενώνοντας μάλιστα για τον σκοπό αυτό τις δυνάμεις της εταιρείας του, της Alltogether now, με εκείνες της Feelgood Records).

 

Το γεγονός μάλιστα ότι  κάθε μία από αυτές τις κυκλοφορίες συνοδεύεται από την επανέκδοση ενός εκ των βιβλίων του τις κάνει κατά την γνώμη μου κατάλληλες για να παρατηρήσουμε, να αναλογιστούμε, να σκεφτούμε και να εξάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα για το σύνολο του μέχρι τώρα έργου του Θεσσαλονικέως δημιουργού και εμβληματικής φυσιογνωμίας του ελληνικού rock.

 

Αν και για τους περισσότερους το ενδιαφέρον προφανώς εστιάζεται στο ακυκλοφόρητο μέχρι τώρα υλικό θα επιμείνω ότι για την πληρέστερη κατανόηση του πράγματος θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την επανακυκλοφορία και όχι μόνον επειδή προηγείται χρονολογικά. Το ’06 ο Γιάννης Αγγελάκας κυκλοφόρησε το «Οι Ανάσες Των Λύκων», την πρώτη του συνεργασία με τον βιολοντσελίστα, αυτοσχεδiαστή και συνθέτη Νίκο Βελιώτη. Ήταν μια σχεδόν αριστουργηματική στιγμή του, αιρετικά θα πω ότι για εμένα υπερέβαινε οτιδήποτε είχε κάνει με τους Τρύπες. Το βιολοντσέλο (και ελάχιστα ακόμα κλασικά έγχορδα) «επένδυαν» την ιδιάζουσα φωνητική εκφορά του – η οποία τις περισσότερες φορές ακροβατεί, πολύ επιδέξια ομολογουμένως, ανάμεσα στο τραγούδι και την απαγγελία – με ιδανικό τρόπο.

 

 

Αν και στις ζωντανές εμφανίσεις που ακολούθησαν το  «Οι Ανάσες Των Λύκων» τον συνόδευε ένα ολιγομελές σύνολο εγχόρδων και μάλιστα με ακουστικό ήχο, δίχως ενίσχυση δηλαδή, ο Νίκος Βελιώτης αποφάσισε να αλλάξει δραστικά την μέθοδο – αν και όχι την διαδικασία – για την δεύτερη συνεργασία τους, το «Πότε Θα Φτάσουμε Εδώ» του ’07 που επανακυκλοφορεί τώρα. Αυτή τη φορά επεξεργάστηκε ηλεκτρονικά τον ήχο του τσέλου του και προσέθεσε και άλλα ηλεκτρονικά, λούπες και ρυθμικά μέρη. Το αποτέλεσμα μπορεί να μην ήταν ηχητικά τόσο πειραματικό και αναμφίβολα ανανεωτικό όσο στο προηγούμενο album από την άλλη όμως περιλάμβανε πολύ πιο ολοκληρωμένα τραγούδια από εκείνο. Ο Γιάννης Αγγγελάκας επέλεξε να συνοδεύσει αυτή την επανακυκλοφορία με την επανέκδοση της συλλογής πεζών κειμένων του «Πως τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;».

 

Μια από τις συναυλίες που ακολούθησαν την κυκλοφορία του «Πότε Θα Φτάσουμε Εδώ» - όχι συμπτωματικά στην γενέθλια πόλη και έδρα των δραστηριοτήτων του Αγγελάκα, την Θεσσαλονίκη – ηχογραφήθηκε και κυκλοφορεί τώρα για πρώτη φορά με τίτλο «Λύκοι Λάιβ Στο Ολύμπιον». Το σχήμα που τον συνοδεύει εδώ σε μεγάλο βαθμό είναι μια ένωση ενός μέρους της τότε μπάντας του (κιθάρα, ντραμς και ηλεκτρονικά) με το βιολοντσέλο του Ν. Βελιώτη και το κοντραμπάσο του Coti Κ., με μικρές αποκλίσεις δηλαδή ένα τυπικό rock γκρουπ, όπως τόσα άλλα της εποχής μας. Και αυτό ακριβώς μεταμορφώνει κυριολεκτικά το υλικό του δίσκου που στην πλειοψηφία του προέρχεται από τον δεύτερο και λιγότερο από τον πρώτο δίσκο της συνεργασίας του με τον Βελιώτη, συν μια διασκευή του «Χωρίς Κανόνα» των Εν Πλω, προσθήκη που στην συγκεκριμένη περίσταση έχει ιδιαίτερη σημασία. Με τον ίδιο να ερμηνεύει πάρα πολύ διαφορετικά από τις στούντιο ηχογραφήσεις το ακρόαμα γίνεται ξαφνικά πολύ πιο συνηθισμένο και «ροκ», φτάνοντας μάλιστα σε μερικές στιγμές να θυμίζει πολύ... Τρύπες!

 

Για αυτό ακριβώς θεωρώ πολύ ενδιαφέρον το ότι ο Αγγελάκας συνοδεύει το «Λύκοι Λάιβ Στο Ολύμπιον» με την επανέκδοση του «Σάλια, Μισόλογα Και Τρύπιοι Στίχοι» που προφανώς εκκινεί, αν δεν επικεντρώνεται κυρίως, στους στίχους του. Είναι σα να θέλει – υποσυνείδητα ή μη – να δείξει συμβολικά αυτό που χαρακτηρίζει το έργο του όλα αυτά τα χρόνια. Ότι κάθε φορά που πήγαινε να ξεφύγει από τον rock  - και όσο δεν πάει άλλο συνηθισμένο για τα ελληνικά δεδομένα, ας μην κοροϊδευόμαστε – ήχο του «Ταξιδιάρα Ψυχή» με τον οποίο μας συστήθηκε ήταν σαν αυτός να τον κρατούσε δέσμιο και να τον υποχρέωνε, να τον ανάγκαζε μάλλον να επιστρέφει πίσω και να μένει εκεί.

 

Αυτό συνέβη με το «Υπέροχο Τίποτα» του ’93, μια συνεργασία του με τον μπασίστα των Τρύπες Γιώργο Καρρά που αποτελεί την πιο γοητευτική «ανορθογραφία» στην δισκογραφία του γκρουπ. Αυτό συνέβη επίσης με το «Από ‘Δω Και Πάνω», του θαυμάσιου album του ’06 με τους πολυμελείς και τόσο εφήμερους Επισκέπτες που μεσολάβησε ανάμεσα στις συνεργασίες του με τον Βελιώτη και το ίδιο επαναλήφθηκε εντέλει και με το project των Λύκων. Μένει να δούμε αν ο επερχόμενος πρώτος δίσκος του με τους 100 C θα επιβεβαιώσει ή θα διαψεύσει τον κανόνα...