«Η προστασία του τραγουδιού δεν αφορά τόσο την τσέπη των καλλιτεχνών, αλλά το πρόσωπο που παράγει αυτή η χώρα» δήλωσε ο συνθέτης Παναγιώτης Καλαντζόπουλος στη ραδιοφωνική εκπομπή του Κώστα Αρβανίτη, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ, 105,.5 FM, με αφορμή την εν εξελίξει ιστορία της μεταφοράς της έδρας της ΑΕΠΙ στην Κύπρο. Δεν θα εισχωρήσω σε νομοθετικές λεπτομέρειες, ήδη υπάρχουν εκτενή θέματα στην Εφημερίδα των Συντακτών. Θα μείνω μόνο σε ένα βασικό επιχείρημα του Καλαντζόπουλου που υποθέτω ότι θα αποτελέσει και μια από τις υποστηρικτικές αιχμές του δόρατος, ότι «αν η ΑΕΠΙ πετάξει το καράβι στα βράχια δεν θα ζημιωθούν μόνο οι Έλληνες καλλιτέχνες, αλλά θα δημιουργηθεί ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο ελληνικό τραγούδι».

 

Η προσπάθεια για καθολικότητα του προβλήματος, με την αναφορά στην πολιτισμικά ελιοτική «έρημη» χώρα που ξημερώνει, αποτελεί ένα επιχείρημα που κατά τη γνώμη μου προσβάλλει κατ’ αρχάς τους χιλιάδες απολυμένους εργαζόμενους εταιρειών -οι οποίες στα χρόνια της κρίσης είτε έκλεισαν είτε μεταφέρθηκαν σε άλλες χώρες- η απόλυση των οποίων δεν βρήκε υποστήριξη ως «εθνική υπόθεση».

Το να προσπαθείς, δηλαδή, να ενεργοποιήσεις το θυμικό του λαού μετατοπίζοντας τη ζημιογόνο για τους καλλιτέχνες οικονομική εξέλιξη  σε εθνική πολιτισμική καταστροφή,  λόγω της  ευαίσθητης «φύσης» του προϊόντος, αποτελεί μιαν εκλαϊκευμένη ρητορική η οποία λειτουργεί κατ΄ επίφαση.  

 

Κατά δεύτερον θίγει όλους αυτούς τους δεκάδες δημιουργούς που εδώ και χρόνια εξαιτίας των διαφορετικών «οικονομικών ταχυτήτων» με τις οποίες λειτουργούσε η ΑΕΠΙ, παρήγαγαν έργο σε συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης ή έστω χωρίς καμία οικονομική ανταπόδοση. Κατά τρίτον η οικονομική κατάσταση δεν αποτελεί τη βασική προϋπόθεση καλλιτεχνικής δημιουργίας.  Μπορεί να εξασφαλίζει ομαλότερες και ηρεμότερες συνθήκες δημιουργίας και  περισσότερες ευκολίες υλοποίησης της καλλιτεχνικής ιδέας,  όμως δεν είναι το ουσιαστικότερο συστατικό της έμπνευσης. 

Το ελληνικό τραγούδι, λοιπόν, πλήττεται ως εμπορικό προϊόν, δούναι και λαβείν των δημιουργών- μελών της ΑΕΠΙ (γιατί υπάρχουν και δεκάδες άλλοι εκτός ή αλλού)  και όχι ως φορέας εθνικού πολιτισμού.

Συνεπώς και η οικονομική και μόνο προστασία του τραγουδιού αφορά καθαρά την τσέπη των καλλιτεχνών και το αναφαίρετο δικαίωμά τους στην είσπραξη των πνευματικών δικαιωμάτων που τους αναλογούν (μέσω όμως έγκυρων μηχανισμών απόδοσης) και ως τέτοια θα πρέπει να στηριχθεί και να υποστηριχθεί με κάθε τρόπο - κατά τη δέουσα πάντα αντιστοιχία προς κάθε είδους επαγγελματικό τομέα που έχει πληγεί-.

 

Και η καλύτερη υποστήριξη κατ΄ αρχάς είναι η κινητοποίηση και η –επιτέλους- σύμπλευση των ίδιων των άμεσα θιγομένων, δηλαδή των δημιουργών, και έπειτα η κοινωνική διάσταση του θέματος το οποίο προϋπήρχε της σημερινής καταδίκης του.

 

Τότε που οι σημερινοί «ενάγοντές» του περί άλλα τύρβαζαν, «ζώντας διαμέσου των σιωπών», όπως έγραφε και πριν χρόνια το  χέρι του Κώστα Τριπολίτη, Πρόεδρος, σήμερα, του Δ.Σ. της ΑΕΠΙ και υπογράφων πια «άλλα» κείμενα.