Μια διαφορετική από τις περισσότερες άλλες συναυλία, θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε ακόμα και «μίνι φεστιβάλ», θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 27 Μαϊου στη Στέγη Γραμμάτων Και Τεχνών. Τρία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους αθηναϊκά σχήματα αλλά όλα με κύριο χαρακτηριστικό ακριβώς ότι...διαφοροποιούνται από τα υπόλοιπα και «συνηθισμένα», οι Elektronik Meditation, Biomass και Tania Giannouli Ensemble, επιλεγμένα και με την επιμέλεια του αγαπητού «ημέτερου» (εν musicpaper) Αντώνη Φράγκου, θα εμφανιστούν στην Μικρή Σκηνή της Στέγης για να μας δείξουν κάποιες άλλες, κάπου ίσως και «κρυμμένες» και σίγουρα πολύ μακριά από το όποιο mainstream εκφάνσεις της μουσικής.

Σύμφωνα με τον Γιάννη Αναστασάκη, «εγκέφαλο» των Elektronik Meditation, αυτό που συνδέει τα τρία σχήματα είναι «το πάθος για δημιουργία μα και πειραματισμό»! Καθώς τόσο εκείνοι όσο και οι Biomass κινούνται μεν αυτοσχεδιαστικά (το οποίο σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να σημαίνει και «φυγή» προς την ατονικότητα ή ακόμα και τον θόρυβο) αλλά με την - περισσότερο ή λιγότερη κατά περίπτωση - έντονη παρουσία του ηλεκτρονικού στοιχείου τον ρώτησα αν θεωρεί ότι αυτά τα δύο ταυτίζονται όσον αφορά στη σύγχρονη «πειραματική» εγχώρια σκηνή για να πάρω την απάντηση ότι «δεν ταυτίζεται απαραίτητα η ηλεκτρονική με την αυτοσχεδιαστική μουσική. Η δική μας μουσική πάντως χαρακτηρίζεται εξίσου από τον αυτοσχεδιασμό και την ηλεκτρονική επεξεργασία των οργάνων (κιθάρας, σαξόφωνου και φλάουτου)».


Πυρήνας των Elektronik Meditation είναι βέβαια ο Γιάννης Αναστασάκης ο οποίος, εκτός από ευρηματικότατος κιθαρίστας και με μιαν όλως ιδιαίτερη προσέγγιση στα εφέ του οργάνου του, κάνει επίσης ζωντανό sampling σε πραγματικό χρόνο κατά την διάρκεια των εμφανίσεων τους αλλά και η εικαστικός Deniz Αγγελάκη που, επίσης σε πραγματικό χρόνο, χρησιμοποιεί τόσο την «παραδοσιακή» ζωγραφική όσο και την κάμερα για να την «επεξεργαστεί», καταλήγοντας σε μιαν ιδιότυπη video art. Ο ίδιος περιγράφει τον τρόπο που λειτουργούν ως «στόχος μας είναι να δημιουργηθεί μία ενιαία σύνθεση και όχι η μουσική να ακολουθεί την εικόνα ή το αντίθετο, ο ήχος και η εικόνα ρέουν παράλληλα και αλληλεπιδρούν ζωντανά επί σκηνής. Θέλουμε να προσφέρουμε μια εμπειρία που να επιτρέπει να βιώσει κάποιος τη δύναμη της σύμπραξης μεταξύ των δύο διαφορετικών τεχνών μέσα από τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό».

 

'Οσο για το γιατί αυτή τη φορά θα παίξουν μαζί τους και άλλοι δύο λίαν εκλεκτοί μουσικοί, ο σαξοφωνίστας Θοδωρής Ρέλλος και ο ντράμερ Νίκος Σιδηροκαστρίτης; «Είναι μεγάλη μας απόλαυση να συμπράττουμε αυτοσχεδιαστικά με άλλους μουσικούς, ειδικά όταν πρόκειται για τέτοιους μουσικούς! Ο Θοδωρής Ρέλλος είναι κυρίως γνωστός ως σαξοφωνίστας των Mode Plagal όμως πρέπει να σημειωθεί πως είναι επίσης ένας από τους πρώτους και σημαντικότερους αυτοσχεδιαστές στην Ελλάδα. Ο Νίκος Σιδηροκαστρίτης είναι ο πιο «μουσικός» ντράμερ που έχω ακούσει και διαθέτει μια αληθινά μοναδική προσέγγιση στα τύμπανα. Όμως δεν είναι η δεξιότητα τους ως εκτελεστές ο λόγος που τους προτείναμε να συνεργαστούμε αλλά η γενικότερη αντίληψή τους για την μουσική και η χημεία που δημιουργήθηκε μεταξύ μας πριν καν βρεθούμε για να παίξουμε μαζί...».

 

Τι να περιμένουμε λοιπόν να ακούσουμε από τους Elektronik Meditation στη ΣΓΤ; «Στο πρώτο σετ θα παρουσιάσουμε με την Deniz, ως ντουέτο, την καινούρια μας δουλειά με τίτλο «plague» που κύριο χαρακτηριστικό της είναι η απουσία της κιθάρας, η γείωση ως πηγή ήχου και η ζωντανή επεξεργασία της μέσα από τα εφέ. Στο δεύτερο σετ θα συμπράξουμε αυτοσχεδιαστικά με τον Θοδωρή και το Νίκο και η μουσική και το οπτικό υλικό που θα προκύψουν θα είναι αποτέλεσμα διάδρασης με το vibe του χώρου, την ενέργεια του κόσμου αλλά και την ψυχική κατάσταση καθενός μας εκείνη την στιγμή».

 

Αν όμως ο Γιάννης Αναστασάκης μας προϊδεάζει έτσι όσον αφορά στην εμφάνιση των Elektronik Meditation τα πράγματα θα είναι ίσως επιφανειακά παρόμοια αλλά επί της ουσίας – και της μεθόδου – αρκετά διαφορετικά με τους Biomass. Και αυτό γιατί ο Πάνος Κυβελέας, ιδρυτής και στην ουσία μοναδικό μέλος του σχήματος, επικεντρώνεται μόνιμα στην «ανακύκλωση» υπαρχόντων στοιχείων, ηχητικών μα και οπτικών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι προέρχεται (ξεκίνησε ως DJ) και εξακολουθεί να λειτουργεί αποκλειστικά στον χώρο της electronica στον οποίο η διαδικασία αυτής της «ανακύκλωσης» ανέκαθεν αποτελούσε και συνεχίζει να είναι αναπόσπαστο τμήμα του δημιουργικού γίγνεσθαι. Μαζί του στη σκηνή αυτή τη φορά θα είναι η Κρυσταλία Θεοδώρου (Corniza) στα keyboards και τις drum machines αλλά και ο Στέφανος Κωνσταντινίδης στην «αναπαραγωγή εικόνας».

 

Στον αντίποδα ακριβώς των δύο προηγουμένων βρίσκεται και κινείται το τελευταίο σχήμα της βραδιάς, οι Tania Giannouli Ensemble. Και αυτό γιατί η ηγετική φυσιογνωμία του, η συνθέτιδα και πιανίστα Τάνια Γιαννούλη, μπορεί ίσως να φλερτάρει πολύ περιστασιακά με την ατονικότητα και, διαμέσου της ύπαρξης κάποιων jazz στοιχείων στην μουσική της, να συνδιαλέγεται με τον αυτοσχεδιασμό αλλά ανήκει αυστηρότατα στο τονικό σύστημα και μάλιστα στην κατεξοχήν έκφραση του, την κλασική μουσική. Έχοντας μία πολύ στέρεη ανάλογη παιδεία (άλλωστε είναι και καθηγήτρια πιάνου) κάνει μια μουσική που σαφέστατα εκκινεί και σε μεγάλο βαθμό παραμένει σε αυτή την παράδοση, καταγεγραμμένη σε παρτιτούρα στο μεγαλύτερο μέρος της και επιτρέποντας μεν στους μουσικούς της να αυτοσχεδιάσουν αλλά πάντα στα πλαίσια της σύνθεσης, δηλαδή εντέλει με την επίβλεψη της ίδιας.

 

Η μουσική της Τάνιας Γιαννούλη μπορεί λοιπόν άφοβα να χαρακτηριστεί μετα-κλασική και μάλιστα στην φόρμα της μουσικής δωματίου και με το πιάνο της να έχει πάντα τον κύριο, αν όχι τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αναμφίβολα όμως διαθέτει πολλά χαρίσματα, μια πηγαία, βαθιά μελωδικότητα, μια έντονα «κινηματογραφική» διάθεση και βέβαια έμπνευση υψηλοτάτου επιπέδου. Αυτά είναι και τα χαρακτηριστικά του δεύτερου CD της
«Transcendence» που μόλις κυκλοφόρησε και προφανώς είναι και το έργο το οποίο θα παρουσιάσει στην συναυλία.

 

Το Tania Giannouli Ensemble που από πέρυσι είναι πλέον το μόνιμο εκφραστικό της όχημα συναποτελούν τέσσερις εξαίρετοι σολίστ, ο σαξοφωνίστας Guido De Flaviis, ο βιολοντσελίστας Αλέξανδρος Μποτίνης, ο ντράμερ Γιάννης Νοταράς και ο Σόλης Μπάρκι στα πολυάριθμα άλλα κρουστά, το ιδιόφωνο μα και το αυστραλιανό πνευστό didgeridoo (!) ενώ για να συνεχιστεί ο «διάλογος» μουσικής και οπτικού στοιχείου που θα έχουν αρχίσει τα δύο προηγούμενα σχήματα την συγκεκριμένη παράσταση τους θα συνοδεύσει και προβολή βίντεο του Marcantonio Lunardi.

 

Και εγώ προσωπικά αναμένω, με πολύ μεγάλη καλώς εννοούμενη περιέργεια, να δω την ανάδραση (feedback) που θα προκαλέσει στους θεατές η αντίδραση (reaction) αυτών των τριών διαφορετικών μεταξύ τους αλλά και από τον «μέσο όρο» μουσικών σχημάτων στην δράση (action) την οποία, εκούσια ή ακούσια, δέχονται από το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν και το οποίο τυχαίνει να είναι το ίδιο με αυτό του κοινού της συναυλίας...