mouzourakis_maraveyasmpΕίναι νέοι, αναγνωρίσιμοι και με φανατικό κοινό. Στις ζωντανές τους εμφανίσεις υποδύονται τον εαυτό τους και τίποτε άλλο. Ο ένας με προέκταση του σώματός του ένα ακορντεόν, κάνει το ταξίδι Βαρκελώνη-Γκάζι να απέχει όσο η μια άκρη της σκηνής με την άλλη. Ο άλλος ενώνει το Λονδίνο με τον Νέο Κόσμο και καταγράφει χιλιόμετρα επί σκηνής σαν να τρέχει κάθε βράδυ σε μαραθώνιο. Και οι δύο πέτυχαν να γίνουν «talk of the town». Να επαναφέρουν τον όρο «περφόμερ» στα δημοσιογραφικά δάχτυλα. Να εντάξουν την Ελλάδα στις «διεθνείς» αγορές και να ελληνοποιήσουν τα διεθνή μουσικά ρεύματα. Σε μια εποχή που οι νέοι καλλιτέχνες, στην πλειοψηφία τους, μετράνε κεφάλια στις εμφανίσεις τους, αυτοί προσθέτουν καρέκλες στους χώρους όπου εμφανίζονται. Στους ίδιους χώρους όπου ξεκίνησαν πριν χρόνια και μεταδόθηκε η φήμη τους από στόμα σε στόμα.

 

kostismaravegias2mpΌχι, φυσικά και δεν έφεραν την Ανάσταση στην ελληνική μουσική σκηνή. Αργεί ακόμα η Δευτέρα Παρουσία. Έφεραν όμως το Φως της. Γιατί χωρίς το μανδύα της σοβαροφάνειας και της διαβόητης «κουλτούρας» να τους πιέζει, βγήκαν στο τερραίν να παίξουν με ελεύθερο σύστημα. Και όπου βγει; Και πάλι όχι. Γιατί άλλο το «χύμα» και άλλο το πηγαίο. Και οι δυο τους έχουν βαπτιστεί στο δεύτερο. Και έχουν προπονηθεί για αρκετά χρόνια. Δεν εμφανίστηκαν αγύμναστοι. Ο μεν Μαραβέγιας σπούδασε Αρμονία, Αντίστιξη και Φούγκα στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, πιάνο στο Ελληνικό Ωδείο της Πάτρας, κλασσική κιθάρα και κρουστά στο «Ωδείο Δημήτρης Μητρόπουλος». Και πριν πατήσει τις αθηναϊκές σκηνές είχε περιπλανηθεί σε δεκάδες Φεστιβάλ- ειδικά της Ιταλίας όπου και σπούδαζε «Στατιστική».

 

 

Ο δε Μουζουράκης από τα 17 του χρόνια πλάθεται μέσα σε μουσικές σκηνές και «ιδρώνει» τη φανέλα κλείνοντας το μάτι στο θέατρο και την τηλεόραση καταφέρνοντας να ξεχωρίζει μέσα σε ως επί το πλείστον αδύναμο σκηνικό…Σημείο αναφοράς τους ο Διονύσης Σαββόπουλος και η δίχρονη συνεργασία τους (2004-2005): «Οι γέροι χωριστά/ οι νέοι άλλο πράμα./ Όποιος τους θέλει αντάμα/ πληρώνει ακριβά.» Για ακόμα μια φορά ο εθνικός μας Νιόνιος αυτοαναιρείται. Ευτυχώς. Κλείνει η παρένθεση. Σημείο αναφοράς τους το χαμόγελο στα μάτια. Μια έμφυτη γλυκύτητα που «γράφει» στο φακό. Σημείο αναφοράς τους και το μέλλον.

 

 

panos_mouzourakis2mpΤο μέλλον, λοιπόν, που είναι στα χέρια τους. Γιατί τα δύσκολα τώρα αρχίζουν. Τώρα που οι προ(σ)κλήσεις τους έχουν πολλαπλασιαστεί. Τώρα θα κριθούν από τα «ναι» και τα «όχι» που θα πουν. Τώρα θα δοκιμαστούν πραγματικά κατά πόσο μπορούν να διαχειριστούν την αναγνωρισιμότητά τους. Τόσο σε επίπεδο δημιουργικό –κυρίως προς τις στιχουργικές τους επιλογές- όσο και σε επίπεδο δημόσιας εικόνας.

 

Αν, δηλαδή, θα τους συναντάμε συχνότερα σε παραλίες της Μυκόνου και σε τηλεοπτικά τσαντίρια παρά στο φυσικό τους χώρο. Στην ιδρωμένη σκηνή. Αν θα συνεχίσουν να διαχωρίζουν τα λικνίσματα των groupies από τα γιορτινά κορμιά των κοριτσιών.

 

Αν θα διαπραγματεύονται για τα «εξώφυλλα» των περιοδικών ή θα σχίσουν μια και καλή κάθε σελίδα ματαιοδοξίας. Κι ας είναι καλλιτέχνες. Κι ας ξέρουμε ότι αυτό το σαράκι τρώει τους πάντες. Πλην Λακεδαιμονίων...Για αυτό και «φύλα τους ακόμα», Ω εταιρεία. Ω κοινό. Ω επιτυχία…Ώστε να μείνουν οι Λακεδαιμόνιοι. Οι δαιμόνιοι. Που γνωρίσαμε.