Για συναυλίες η συζήτηση- όπως αυτή του Bob Dylan όπου αρκετό μελάνι χύθηκε αν ήταν καλή ή κακή, βαρετή ή όχι. Αν ο μουσικός φέρθηκε σωστά απέναντι στο κοινό του ή αν το αγνόησε εντελώς… Όλη τούτη η φιλολογία περί Dylan ξεχνά ή δεν παίρνει χαμπάρι πως ο μεγαλύτερος εν ζωή ρόκερ καθόλου δεν ενδιαφέρεται να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις για ισχυρή δόση νοσταλγίας του κοινού: δεν είναι ο τύπος μουσικού που δέχεται παραγγελίες για τα γνωστά του κομμάτια επειδή έτσι θέλει το ακροατήριο.

Ο Dylan θεωρεί τον εαυτό του δημιουργό εν ενεργεία και για αυτό παίζει κυρίως κομμάτια τελευταίας εσοδείας. Αλλά και τα παλιότερα του τα μεταλλάσει κατά το δοκούν. Χαρακτηριστικά είναι τα Desolation Row και Ballad Of A Thin Man όπως επίσης και στο φινάλε, το ανκόρ, All Along The Watchtower- με την εισαγωγή διαφορετικών ρυθμολογιών- μάλιστα κάπου διάβασα πως ερμήνευσε και το Α Ηard Rain’s A- Gonna Fall- αγνώριστο προφανώς!

Με εξαιρετικά δεμένη μπάντα που θύμιζε τους παλιούς του συνεργάτες, The Band και με χαμηλούς προβολείς σε χρώμα σέπιας- σαν φωτογραφία τέχνης- ο Dylan αφού τραγούδησε ένα κομμάτι όρθιος κάθησε στο πιάνο όπου το ενάλλασσε με την φυσαρμόνικα. Mε ραγισμένη φωνή και απίστευτη άνεση, σαν περσόνα που ξέρει πόσο μετράει, έπαιξε κυριολεκτικά με τους μουσικούς του, εμμένοντας σε μεγάλης διάρκειας εκτελέσεις όπου το ακουστικό μπάσο διαδεχόταν το ηλεκτρικό- με τον ρυθμικό τομέα να χτυπά σε μπι- μποπ ύφος. Όλα, σχεδόν, τα τραγούδια γνώρισαν διαφορετικές εκτελέσεις. Πολλές από τις πρόσφατες συνθέσεις του βασίζονται σε κλασικές ροκ εν ρολ και ριδμ εντ μπλουζ κλίμακες και δεν κάνει καμιά προσπάθεια να το κρύψει! Χωρίς να μιλήσεις στο κοινό- να το χαιρετίσει καν- έπαιξε, τα μάζεψε και έφυγε... Ο σχετικά λίγος κόσμος χωρίστηκε στους εξτασιασμένους φανς και στους άλλους που γκρίνιαζαν γιατί δεν έπαιξε το Like A Rolling Stone και το Blowin’ In The Wind… O Dylan, τελικά, είναι αυτός- take it or leave it.


Εντελώς διαφορετική ήταν η ατμόσφαιρα στο πολύ ζεστό βράδυ του Ejekt Festival. Τεράστιο νεανικό κοινό- πάνω από 10 χιλιάδες- καλή οργάνωση και δεκάδες προσκλήσεις εντός για παντός είδουςκατανάλωση… Βασικοί πρωταγωνιστές οι Βρετανοί Kasabian μια μπάντα φτιαγμένη κυριολεκτικά για ροκ μαζικών ακροατηρίων. Πιο πριν, οι συμπατριώτες τους Editors παίξανε αυτό που μας έχουν συνηθίσει στις τελευταίες δουλειές τους: προς U2 με πιο dark ύφος και παιχνιδιάρικη διάθεση από τον τραγουδιστή.


Σε εμάς άρεσε πολύ η ατμόσφαιρα στο πρώτο τους άλμπουμ, The Back Room, ενδιαφέρουσα διατριβή πάνω στους Joy Division. Έκτοτε, λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένο σύνολο με έμφαση στην επική μελωδία αλά Simple Minds. Πολλοί καλοί ηχητικά, αδικήθηκαν από την ώρα καθώς αναγκάστηκαν να παίξουν με τον ήλιο να καίει πάνω τους αλλά και στα κεφάλια των θεατών. Αρκετά κομμάτια τους ανέδειξαν τον χαρακτήρα που απέκτησαν στην στούντιο ηχογράφησή τους. Αλλά, όπως είπαμε και στην αρχή, η βραδιά ανήκει στους Κasabian: καθαρή μπάντα, με straight ήχο χωρίς πολλά φτιαξίδια- ροκάρουν άνετα και χαλαρά και ας χάνεται το ιδιαίτερο ψυχεδελικό ύφος των δίσκων τους. Χορευτική ατμόσφαιρα- εκεί βοηθούν βέβαια και οι συνθετητές. Η πλατιά σκηνή είναι η ζωή τους και χωρίς πολλές κινήσεις ανεβάζουν σιγά – σιγά τους ρυθμούς για να σπρώξουν το κοινό να κουνήσει την λεκάνη και τα άκρα του. Μπόλικο ηχητικό υλικό από τα 70’s ακόμη και ντίσκο ρυθμοί , πολύ Μάντσεστερ ( άκου Stone Roses κτλ) . Λίγα κομμάτια από τον φρέσκο δίσκο τους, 48:13 ( Treat , Stevie κτλ) επίσης και παλιότερα και γενικώς ένα απολαυστικό, μουσικά, βράδυ Τετάρτης με καύσωνα.