gary_moore1Έστω ότι βάζουμε σ' ένα πεντάγραμμο τα ανθρώπινα πάθη κι αφήνουμε τον μετρονόμο να παίζει. Είναι κάπου στις αρχές των 90's, η Ιστορία αναστέλει προσωρινά τις δραστηριότητές της και στο παιδικό πάρτυ μιας τυπικής γειτονιάς της Αθήνας τα πιτσιρίκια της έκτης χορεύουν μπλουζ με το σίγουρο βήμα του Μπλεκ και της Κατερίνας. Τριάντα χρόνια μετά, το αγοράκι μεγάλωσε και τώρα εργάζεται στην Βρετανία.

 

Τι κι αν ήρθε κρίση, τι κι αν ο Κάμερον προτάσσει με παλμό την υπήκοη βρετανικότητα, ο ήρωάς μας δείχνει να στέκεται καλά. Δεν το ξέρει, περνάει ωραία στις άκαπνες pub της Oxford, αλλά θεριεύει μέσα του η νοσταλγία για την Ελλάδα, ιδίως κάτι ώρες παράξενες που ο ήλιος έχει δύσει από το μεσημέρι. Το κοριτσάκι πάλι δεν πέτυχε τόσο ώστε να πηγαινοέρχεται με ευκολία στα ευρωπαϊκά σαλόνια κι έμεινε απομονωμένο στο δωμάτιο βοηθητικής υπηρεσίας μιας οικογένειας σε κρίση που λέγεται Ελλάδα του μνημονίου και που ανέκαθεν έθετε τα όρια της επιτυχίας με το μέτρο.

gary_moore5Ο μετρονόμος χτυπάει 2011 φορές και άλλα πολλά παιδιά απ' τη γενιά των τριαντάρηδων που άθελά τους ξαναβαφτίστηκαν -γεννιά της κρίσης αυτή τη φορά- θυμούνται εκείνα τα πάρτυ και, γενικώς, θυμούνται. Σημάδι και για τους πιο κυνικούς πως κάτι εκεί έξω στο μέλλον μάς φοβίζει. «Ο πολιτισμός αναπτύσσει στον άνθρωπο μονάχα μια πολύπλευρη ευαισθησία απέναντι στα συναισθήματα και τίποτα άλλο», διαβάσαμε κάποτε και βγήκαμε απ' τα υπόγειά μας για τα ψηλά. Και τώρα, πέφτουμε.
Και ο Μπλεκ και η Κατερίνα θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι τα είδωλα πέφτουν, ότι ο Michael Jackson πέθανε και πως πρέπει απομακρυσμένοι να γεράσουν απότομα ως αντιστάθμισμα για τα χρόνια που αρνούνταν να μεγαλώσουν. Αλλά, αυτό δεν είναι ένα κείμενο για τον Jackson. Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Γιατί, τώρα, μετά το moondance, έφυγε κι εκείνη η κλαψιάρα κιθάρα στα μπλουζ που χώριζε τα πάρτυ στα δύο για να μαθαίνουν τα πιτσιρίκια να ψάχνουν τον έναν ή τη μία. Ό,τι αρχίζει με Michael Jackson τελειώνει με Gary Moore. Δεν χρειάζεται να ξέρεις ότι γεννήθηκε στο Μπέλφαστ το 1952, εξάλλου δεν τον φαντάστηκες ποτέ μπαμπά σου και μάλιστα Ιρλανδό.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις ότι έπαιξε στους Thin Lizzy, όσο εσύ ήσουν μέταλλο οι άλλοι ήταν ροκάδες και τ' ανάποδο κι εξάλλου το σκληρό ροκ επιβιώνει με παράξενους τρόπους στις μέρες μας, όπως το ουίσκυ στο κανάτι. Δεν χρειάζεται να ξέρεις ότι έβγαλε είκοσι προσωπικά άλμπουμ από το 1973 και μετά, γιατί δεν πρόκειται αυτό κι άλλα τόσα αποκόμματα περιοδικών να μπουν στο βιογραφικό σου.

gary_moore2Δεν χρειάζεται να αγοράσεις τα cd του, γιατί έχεις πετάξει εκείνο το πρώτο κασετόφωνο. Να κρατήσεις μόνο απ' α υτήν την ιστορία πως ο  Gary Moore πέθανε μόλις στα 58, αν τα όρια ηλικίας σού λένε κάτι, χωρίς να  τον έχεις αναφέρει παρά ελάχιστες φορές από τότε που ξέχασες και τον Μπλεκ και την Κατερίνα κι έφυγες για άλ λες πολιτείες.

Ο Garry Moore πέθανε σε ένα ξενοδοχείο
σε ένα θέρετρο στην Ισπανία στις 6 Φεβρουαρίου. Όσοι σαν τον ήρωά μας, είμασταν τότε παιδιά ψάξαμε ξανά τους στίχους με πολύπλευρη ευαισθησία: So long, it was so long ago, but I've still got the blues for you. Golden days come and go, there is one thing I know, I've still got the blues for you. Και συνεχίζουμε. Εδώ κι εκεί. Αλλά, αυτό είναι ένα κείμενο για τα παιδιά που αρνούνται να γεράσουν.