alt«Ήμουν απλά ένα παιδί απ’ την Οκλαχόμα που δεν ήθελε να γίνει τραγουδίστρια. Τα πράγματα κύλησαν από μόνα τους όταν μου είπαν ότι τραγουδάω καλά»! Αυτά είχε πει σε μια συνέντευξή της η μεγάλη κυρία της αμερικάνικης ποπ των ‘50ς που από την πρωτοχρονιά δεν είναι πια μαζί μας. Οι περισσότεροι την ξέρουν από τη μεγαλύτερη επιτυχία της «Tennesse Waltz» και οι νεότεροι από τη μεγάλη συμβολή της στην country, κυρίως από τη δεκαετία του ’80 και μετά.
Η Clara Ann Fowler γεννήθηκε στις 8/11/1927 στην Οκλαχόμα των ΗΠΑ και ήταν μία από τις 8 κόρες και τα συνολικά 11 παιδιά της φτωχής οικογένειάς της. Το όνομα που θα την ακολουθούσε στην μεγάλη καρριέρα της το παίρνει όταν ξεκινάει να εργάζεται σ’ έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό με ένα 15λεπτο δικό της σόου με σπόνσορα.


Το 1946 έτυχε να περνάει από την Tulsa ο παραγωγός Jack Rael ο οποίος σαγηνεύεται από τη φωνή της και μετά από μια σύντομη συνέντευξη αποφασίζει να γίνει ο μάναντζέρ της. Ένα χρόνο αργότερα υπογράφει με την Mercury Rec. και αρχίζει να εμφανίζεται σε night clubs στο Σικάγο. Αν και το 1947 το τραγούδι «Confess» την βάζει μέσα στο παιχνίδι, η επιτυχία έρχεται ουσιαστικά λίγο αργότερα με το «With my eyes wide open I’ m dreaming». Μάλιστα κάνει ιδιαίτερη εντύπωση όταν σ’ ένα τραγούδι της κάνει η ίδια δεύτερες φωνές επειδή η εταιρεία δεν ήθελε να πληρώσει για επιπλέον backing vocals. «Πίστευαν ότι δεν ήμουν αρκετά διάσημη ώστε να διαθέσουν ακόμα αυτό το κονδύλι» λέει η ίδια. Όμως η επιτυχία δεν αργεί να της χτυπήσει την πόρτα. 

Πλησίαζαν Χριστούγεννα του 1950 και η εταιρεία ήθελε η Page να τραγουδήσει ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Η ίδια και ο Rael έχουν έτοιμο ένα επιπλέον τραγούδι και πείθουν την εταιρεία στην β’ πλευρά του «Boogie Woogie Santa Claus» να βάλουν το «Tennesse Waltz». Η εταιρεία δεν αντιλαμβάνεται τι έχει στα χέρια της και προτρέπει ακόμα και τους dj της εποχής να μην ασχολούνται με την b-side. Όμως το αποτέλεσμα διέφερε πολύ. Σύντομα κανένας δεν ασχολείται με το χριστουγεννιάτικο κομμάτι και η β πλευρά ακούγεται σ’ όλη την επικράτεια. Φτάνει και παραμένει στα charts για 30 εβδομάδες, 12 απ’ αυτές στο top 10 και πουλάει πάνω από 10 εκατομ. κόπιες μέγεθος που μόνο το «White Christmas» με τον Bing Crosby καταφέρνει να ξεπεράσει. Μάλιστα το εν λόγω τραγούδι θα γίνει το ένα από τα δύο επίσημα τραγούδια (κάτι σαν εθνικός ύμνος) της Πολιτείας του Τέννεσι και θα καταφέρει να φτάσει στο no1 ταυτόχρονα και στα pop, country και R&B charts. Όμως η καρριέρα της δισκογραφικά φθίνει από τις αρχές του 1960 όταν το ροκ σαρώνει τα πάντα. Οι περιοδείες και τα τηλεοπτικά της σόου την κρατούν ζωντανή. Είναι γεγονός ότι είναι η μόνη που κατάφερε να έχει δικό της τηλεοπτικό σόου και στα τρία κανάλια εθνικής εμβέλειας. Από τη δεκαετία του ’80 η country θα την κερδίσει ολοκληρωτικά και θα την ξαναβγάλει στο δισκογραφικό προσκήνιο.  Ήταν μια από τις λίγες που θα κάνει επιτυχίες σ’ αυτό το είδος και τις πέντε δεκαετίες από το 1950 και μετά.Το πρώτο Grammy θα της δωθεί το 1998 για το άλμπουμ «Live at Carnegie Hall». Αξιοσημείωτο ήταν και το πέρασμά της από τη μεγάλη οθόνη παίζοντας δίπλα στους Burt Lancaster, David Janssen, James Garner και Kim Novac.

To τελευταίο καιρό όμως τα προβλήματα υγείας την έχουν καταβάλλει. Η Page γράφει η ίδια στους θαυμαστές της ένα θλιμμένο αλλά γεμάτο θάρρος γράμμα: «Αν και ακόμη νοιώθω ότι έχω τη φωνή που μου χάρισε ο θεός, φυσική εξασθένισή της με απομακρύνει από το να την χρησιμοποιώ. Εκείνος ξέρει τι μέλλει γενέσθαι!». Ήταν για δύο λόγους ενθουσιασμένη το τελευταίο καιρό. Η off-Broadway σκηνή ετοίμαζε ένα μιούζικαλ – αφιέρωμα σ’ εκείνην με τίτλο: «Flipside: The Patti Page Story» αλλά και σε 5 εβδομάδες η επιτροπή των Grammy θα της χάριζε ένα δεύτερο βραβείο, αυτή τη φορά για τη συνολική της προσφορά στη μουσική. Και τις δύο τελευταίες χαρές της όμως τις απολαμβάνει ήδη με άλλους κορυφαίους συναδέλφους της σ’ έναν άλλο, σίγουρα παραδεισένιο κόσμο από τη Πρωτοχρονιά του 2013 όπου δεν μένει πιά μαζί μας!