toixos_savvatoΠριν λίγο καιρό είχαμε μια νέα άφιξη στο χώρο του εμπορικού τραγουδιού, το νέο «σουξέ» του Αντώνη Ρέμου, με τον τίτλο «Τα Σάββατα» σε στίχους Νίκου Μωραϊτη και σε μουσική Βασίλη Γαβιηλίδη:

Σου λέω κοίτα με, μου λες δε θέλω
μα πως μπορείς να μη πιστεύεις πια στα θαύματα
τις άλλες μέρες το καταλαβαίνω
μα πώς μπορείς να μη με αγαπάς τα Σάββατα...
Πες μου πώς γίνεται να μη με αγαπάς τα Σάββατα.

 

Ο στίχος «Πώς γίνεται να μη με αγαπάς τα Σάββατα» έχει όμως τη δική του ιστορία που ξεπερνά τις ανάγκες ενός τραγουδιού λαικής κατανάλωσης και καψουρολαγνείας. Ξεπερνά τα υψωμένα χέρια των «πονεμένων» ακροατών των μπουζουκλερί, ξεπερνά την ψευτό-συναισθηματική απόγνωσή τους η οποία στο άκουσμα του στίχου -ειδικά αν είναι και Σάββατο οπότε θα ταυτιστούν απόλυτα...- θα ράνει με εκατοντάδες πανέρια λουλούδια τον Ρέμο μαζί με τον καημό της... Κάνοντας, λοιπόν, μια βόλτα στα Εξάρχεια θα συναντήσει κανείς σε ένα τοίχο τους το σύνθημα:
Δευτέρα το καταλαβαίνω.
Αλλά Σάββατο;
Γίνεται να μην μ΄αγαπάς Σάββατο;

Οι στίχοι, όμως δεν είναι κάποιου ανώνυμου δημιουργού, από τους δεκάδες που έχουν με τις ευφυείς τους εμπνεύσεις κατά καιρούς υπηρετήσει την «τέχνη του δρόμου» πού είναι τα συνθήματα και τα γκράφιτι. Οι στίχοι προέρχονται από το ποίημα «Γι αυτό.» της γνωστής δημοσιογράφου-ποιήτριας Στέλλας Βλαχογιάννη από το βιβλίο της «η θλίψη του σώματος«, εκδ. Μικρή Άρκτος 2003 και έχουν ως εξής:

Αν ήταν Δευτέρα θα το καταλάβαινα
αλλά Σάββατο!
Είναι δυνατόν να μη μ' αγαπάς Σάββατο;

Δεν γνωρίζω αν ο Μωραϊτης αναφέρει στο εσώφυλλο του cd το «δάνειό» του είτε από τον τοίχο των Εξαρχείων είτε από το βιβλίο της Βλαχογιάννη ή αν είναι πρωτότυπη σκέψη του και απλώς συνέπεσαν οι εμπνεύσεις....(!). Αυτό που γνωρίζω είναι πως ένας αλληγορικός στίχος με τις βαθύτερες προεκτάσεις του και την προσωπική του ιστορία (όποιος διαβάσει το βιβλίο της Βλαχογιάννη θα αντιληφθεί τη σημασία του «Σαββάτου» στη ζωή και την τέχνη της, τη θέση μέσα στο ποίημα αλλά και εν γένει στο βιβλίο) εμφανίζεται με τη μορφή ενός δακρύβρεχτου πληθυντικού με άρθρο, «τα Σάββατα», ημέρα πού ούτως ή άλλως έχει τη δική της συμβολική θέση μέσα στο χώρο (και) του ελληνικού τραγουδιού. Είχε, συνεπώς, δίκιο ο ποιητής όταν έγραφε:

Σαββάτο βράδυ μου έμορφο
ίδιο Χριστός Ανέστη,
ένα τραγούδι του Τσιτσάνη
κλαίει κάπου μακριά.

(Τάσος Λειβαδίτης)