emaΤο δικό της είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο ντεμπούτο άλμπουμ του 2011, και όποιος έχει το μικρόβιο να παρακολουθεί τις κριτικές στα ξένα έντυπα έχει εντυπωσιαστεί με τους επαίνους για την ΕΜΑ, ή αλλιώς Erika M. Andersen. Το cd της λέγεται «Past Life Martyred Saints», δηλαδή «Άγιοι που μαρτύρησαν στην προηγούμενη ζωή τους», και στη συνέντευξη που ακολουθεί  μας λέει μια ωραία ιστορία για την προέλευση του τίτλου. Τη λένε «νέα Courtney Love», αλλά αμφιβάλλω εάν η Love είχε ποτέ τέτοια προσήλωση στη δουλειά της, και τόσο έλεγχο στη μουσική της όσο η Erika.  Η αμερικανική εμμονή με την οπλοφορία, το υποβαθμισμένο αστικό τοπίο της (μη τουριστικής) Αμερικής, η απόγνωση των εφήβων εκεί, οι ψυχικές τους παρεκκλίσεις και οι σχέσεις τους-σωσίβια είναι τα θέματα για τα οποία γράφει η EMA, και αν αφεθείς στην αφήγησή της νιώθεις να βυθίζεσαι στις πρώτες ταινίες του Gus van Sant, ή στις σελίδες του DBC Pierre. Μουσικά δυσκολεύονται να την τοποθετήσουν επειδή συνδυάζει τη μελαγχολία του shoegazing, με την επαναστατικότητα του punk, λέει ιστορίες με τον τρόπο μιας folk τραγουδοποιού, αλλά σκεπάζει τα τραγούδια της με θόρυβο σαν μακρινή απόγονος των Velvet Underground και των Sonic Youth. Δεν χρειάζεται πολλά λόγια η περίπτωση της ΕΜΑ, χρειάζεται μόνο να ακούσεις και να νιώσεις τραγούδια της όπως το θαυμαστό, ευφυέστατο «Grey Ship», το «Anteroom», ή το «California».  Ή ακόμα καλύτερα να πεταχτείς μέχρι το Bios της Πειραιώς το Σάββατο 19 Νοεμβρίου για να την ακούσεις να τραγουδάει τους εφιάλτες, αλλά και τα όνειρα της, σε απόσταση αναπνοής.

Πήρε καθόλου το κεφάλι σου αέρα με όλες αυτές τις διθυραμβικές κριτικές για τον δίσκο σου σε έντυπα όπως το Pitchfork και το ΝΜΕ; Διαβάζεις τις κριτικές, τις λαμβάνεις υπόψη σου;
Μερικές φορές τις διαβάζω, άλλοτε όχι. Για να είμαι ειλικρινής, συνήθως τις διαβάζω αλλά στα πεταχτά επειδή με αρρωσταίνει να διαβάζω πολλά για μένα και τη δουλειά μου. Το έχω πάθει μερικές φορές. Είναι λάθος να χάσεις την επαφή σου με την πραγματικότητα και να σκέφτεσαι συνεχώς για το image σου και το τι γράφεται για σένα στο ίντερνετ. Κινδυνεύει η υγεία σου.

ema-past-life-martyred-saints-Πρόσφατα διασκεύασες ένα τραγούδι των Nirvana. Εκτιμάς τους Nirvana, τη grunge γενικότερα; Γιατί σε συγκρίνουν τόσο πολύ με την Courtney Love;
Νομίζω ότι από μένα ξεκίνησε αυτή η σύγκριση, επειδή εγώ μίλησα πρώτη για τα κοινά μου μαζί της. Δεν με ενοχλούν οι συγκρίσεις, αρκεί να μην παραγίνεται το πράγμα. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αυτή η σύγκριση ανάμεσα σε μένα και την Courtney διογκώθηκε επειδή είναι πάρα πολλοί εκείνοι που δεν τη γουστάρουν και βιάζονται να παρουσιάσουν τη διάδοχό της. Μετά από τόσα χρόνια παραμένει αμφιλεγόμενη, και σίγουρα εξοργιστική για κάποιους. Η αλήθεια είναι ότι μας απασχολούν πολλά κοινά θέματα. Δεν φοβόμαστε τον κίνδυνο, παίρνουμε ρίσκα, και δεν διστάζουμε να γίνουμε δυσάρεστες. Δεν υπάρχουν πολλοί μουσικοί που το τολμούν αυτό, και ειδικά γυναίκες.

Υπάρχουν κάποιοι πολύ δυνατοί στίχοι στα τραγούδια σου, όπως στο «California» όπου γράφεις «Είμαι μόνο 22, και δεν με νοιάζει να πεθάνω», ή στο «Marked» όπου αναφέρεις «Εύχομαι κάθε φορά που με άγγιζε να μου άφηνε ένα σημάδι», ή στο «Butterfly Knife» όπου γράφεις για μια κοπέλα που «χαράκωσε τα μπράτσα της», και οι στίχοι αυτοί δημιουργούν εικασίες ότι είσαι αυτοκαταστροφική. Πόσο εξομολογητική είσαι όταν γράφεις;
Κάποιοι στίχοι μου αναφέρονται ευθέως σε μένα, κάποιους άλλους τους εμπνέομαι από ανθρώπους γύρω μου. Παραδέχομαι ότι οι στίχοι που γράφω είναι ωμοί, αλλά από την άλλη δες πόσοι songwriters λένε σοκαριστικά πράγματα στα τραγούδια τους. Δες για παράδειγμα το τραγούδι του Eminem με τη Rihanna που λέει «στέκεσαι εκεί και με κοιτάς να καίγομαι, δεν πειράζει γιατί μου αρέσει να πονάω». Εγώ πιστεύω κάθε στίχο που βγαίνει από το στόμα μου, και αυτό είναι που τους κάνει τρομακτικούς, αλλά και ελκυστικούς. Τελος πάντων δεν μου αρέσει να εξηγώ τα τραγούδια μου, και σίγουρα δεν κατηγορώ όσους αναρωτιούνται πόσο ειλικρινή είναι.

Εσένα ποιες γυναίκες σου αρέσει να βλέπεις στη σκηνή;
Λατρεύω τα live της Laurie Anderson και της Meredith Monk, κι ελπίζω κι εγώ κάποτε να δημιουργήσω ένα σόου με τόσο υψηλό επίπεδο τεχνολογίας και θεάματος. Μου αρέσουν οι performer που παίρνουν ρίσκα, που κινούνται στη σκηνή χωρίς να τις νοιάζει εάν φαίνονται ελκυστικές, αλλά το μόνο που τις νοιάζει είναι να παρουσιάσουν ένα συναρπαστικό θέαμα. Η Karen O και η Lovefoxx των CSS είναι σπουδαίες, και η Courtney φυσικά. Οι καλλιτέχνες πρέπει να ρισκάρουν κι ας αποτύχουν. Δεν πειράζει ακόμα κι αν πέσεις στη σκηνή! Για μένα μία συναυλία είναι 50% μουσική, και 50% ενέργεια κι αυθορμητισμός.

Ο τίτλος του δίσκου σου, «Past Life Martyred Saints», αναφέρεται στους φίλους σου που παρέμειναν στη Νότια Ντακότα όταν εσύ μετακόμισες στην Καλιφόρνια, ή στους παλιούς μας φίλους, γενικά;
Κυρίως αφορά τους φίλους μου που έμειναν στη Νότια Ντακότα. Ένας συγκεκριμένος πέρασε μια φάση όπου νόμιζε ότι ήταν ίσως μετεμψυχωμένος άγιος. Μου άρεσε αυτή η ιδέα, ότι ένας άγιος σε περασμένη ζωή («past- life saint») έχει εγκλωβιστεί στο σώμα ενός τρελάρα απροσάρμοστου από τη Νότια Ντακότα.

Τι να περιμένουμε από τη συναυλία σου στην Αθήνα; Πόσους μουσικούς θα φέρεις μαζί σου;
Όλη μου τη μπάντα! Εγώ θα παίξω κιθάρα, ο Leif Shackelford βιολί και electronics, η Nicky Mao δεύτερη κιθάρα, και η αδερφή μου η Νικόλ ντραμς. Φέρνω ολόκληρη μπάντα μαζί μου γιατί μου χρειάζεται για να αποδώσω σωστά το άλμπουμ, χωρίς playback μέρη και samples. Δεν μου λέει κάτι να βγαίνω και να παίζω βασιζόμενη σε προηχογραφημένα μέρη. Γουστάρω το live να είναι live, να έχει φυσικότητα.

* Η ΕΜΑ εμφανίζεται ζωντανά το Σάββατο 19.11 στο Bios. Ανοίγουν οι Monovine.