Ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες συνθέτες της διασποράς, ο Τζον Ψαθάς (John Psathas), καθηγητής στη Μουσική Σχολή του Πανεπιστημίου Βικτόρια του Ουέλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας επέλεξε το Top 10 «θαυματοποιών» τραγουδιών της ζωής του. Ο διεθνώς αναγνωρισμένος μουσικός - έχοντας  λάβει πληθώρα βραβείων και τιμητικών διακρίσεων για την καλλιτεχνική του πορεία - το 2004 συνέθεσε πρωτότυπη μουσική για τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

 

«Πρόκειται για μουσικές που με κάνουν να αντιμετωπίζω τους  γύρω μου ως ανθρώπους - ξανά. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν τόσο ώστε να διαστρεβλώνουν την οπτική μου για τον κόσμο και γίνομαι αρνητικός και απαισιόδοξος, αυτή η μουσική συμβάλλει στο θαύμα να με κάνει να βλέπω τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τους τελείως άγνωστους ανθρώπους ως εξαιρετικά όμορφα πλάσματα. Σα να απομακρύνει το κακό. Με κάνει να αναγνωρίζω, να βιώνω και στη συνέχεια μού απαλύνει τον πόνο με τέτοιο τρόπο ώστε να νιώθω ελπίδα, αγάπη και προσήνεια για όλους αυτούς που μοιραζόμαστε το ταξίδι της ζωής.

Θα διαπιστώσετε ότι παρόλη την ιδιότητά μου ως ακαδημαϊκό στη σύνθεση, κανένα από τα παρακάτω τραγούδια δεν ανήκει στη μοντέρνα “καλλιτεχνική” μουσική».

 

 

  1. Μάνα μου Ελλάς – Γιώργος Νταλάρας  (από το δίσκο «Συναυλία – Live στο Παλλάς»)

Είναι μία από τις πιο έντονες εκφράσεις «χαροποιητικής θλίψης» που κατά τη γνώμη μου χαρακτηρίζει την Ελλάδα.

  

  1. Oh My My - Jane Siberry

Το πιο ευάλωτο τραγούδι τόσο συνθετικά όσο και ερμηνευτικά. Η τέλεια σύλληψη της αποδοχής της ευθραυστότητάς μας.

 

  1. Παράπονο  (η ξενιτιά) – Ελευθερία Αρβανιτάκη 

Μετά βίας μπορώ να το ακούσω ολόκληρο. Ξυπνάει μέσα μου την πιο βαθιά λύπη, προκαλώντας μου δάκρυα. Είναι ένα τραγούδι που μετατρέπει τον πιο θλιμμένο πόνο μου σε έναν σύντροφο που μπορώ να αποδεχτώ.

 

  1. Allegro con Brio – Tέταρτο μέρος της 7ης συμφωνίας του Beethoven

 Στο κομμάτι αυτό κωδικοποιείται μουσικά η θεμελιώδης αιτία της συνέχειας της ζωής. Αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί με λέξεις, παρά μόνο με τους ήχους της μουσικής. Ο Beethoven και ο Pat Metheny είναι οι δύο πιο θετικά φορτισμένοι μουσικοί με τους οποίους έχω συνδεθεί σε  όλη μου τη ζωή, από τα παιδικά μου χρόνια έως και σήμερα.

 

  1. Beat 70 – Pat Metheny (Από το album «Letter From Home»)

Ακούω αυτό το κομμάτι πολλές φορές την εβδομάδα. Είναι σαν ένα «χάπι» αισιοδοξίας. Όπως και στον Beethoven έτσι κι εδώ κινητοποιούμαι να ελπίζω, να πιστεύω, να επιμένω. Χρειαζόμαστε τέτοια ακούσματα. Και πάντα θα τα έχουμε. 

 

  1. A Wish - Hamza El Din

Μουσική βαθιά όμορφη, ειλικρινής και ταπεινή.  Αυτό το τραγούδι είναι το τέλειο  αντίδοτο στον εγωισμό.

 

  1. Solace – Natasha Atlas

Το αρχικό του μέρος με συγκινεί πάρα πολύ. Είναι τόσο ελεύθερο και λυπητερό, όχι όμως νικημένο. Έχω κάνει μία απλή μεταγραφή του κομματιού εδώ

 

  1. Kyoto Concert -  Keith Jarrett (Από τον δίσκο Sun Bear Concerts).

Τα πρώτα 15 λεπτά αυτού του αυτοσχεδιασμού τα έχω ακούσει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μουσική στη ζωή μου. Είναι ένα αυθόρμητο, αυτοσχέδιο κομμάτι που ξεχειλίζει αγάπη και πνευματικότητα και θεωρώ πως είναι μοναδικό στην ανθρώπινη έκφραση.

 

  1. Hydra, St. George and the Dragon και 99 – Toto (Από το άλμπουμ Hydra)

Ξεκίνησα να το ακούω όταν ήμουν 13 χρόνων και σήμερα, 36 χρόνια μετά,  βρίσκεται ακόμη στη λίστα του iPod μου. Η ακρόασή του είναι σημαντική για μένα καθώς συμβολίζει μία πράξη ισόβιας συνέχειας. Με συνδέει με τον εαυτό μου ως έφηβο, νεαρό ενήλικα, νέο μπαμπά, μεσήλικα και τώρα … ;

 

  1. Pyramid (βινύλιο)  – The Alan Parsons Project

Αυτό το άλμπουμ μού άνοιξε το μυαλό σε ηλικία 12 χρόνων για το τί είναι η μουσική. Ακόμη και τώρα, βρίσκω την πρώτη μεριά του μυστηριώδη και απόκοσμη «ταξιδεύοντάς» με σε άλλα μέρη. Το κομμάτι «In the Lap of the Gods» το άκουγα για χρόνια μεμονωμένα στο δρόμο για το Λύκειο.